မင္းေဆြသစ္
တနလၤာေန႔၊ မတ္လ ၁၅ ရက္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ၁၅ နာရီ ၂၇ မိနစ္ .
စာအုပ္အမည္ အ႐ုိင္းစံပယ္
ေရးသူအမည္ ေအာင္လင္း
ထုတ္ေဝသူ ဦးသန္းေဆြ
(စစ္သည္ေတာ္စာေပ)
ခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၅၆၇/၉၈(၁ဝ)
ပံုႏွိပ္ျခင္း ၁၄ ၾကိမ္၊ ႏုိဝင္ဘာလ ၂ဝဝဝ ခုႏွစ္
အုပ္ေရ ၁ဝဝဝ
တန္ဖိုး ၂ဝဝဝ က်ပ္
(က)
အမည္ရင္းက (ဦး)တင္ေဖျဖစ္သည္။ ေအာင္လင္းက (ဦး)တင္ေဖ၏ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း ေျမေအာက္လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္စဥ္ ေပးထားသည့္ လွ်ဳိ႕ဝွက္ အမည္ဝွက္ျဖစ္သည္။ ေနာင္ .. (ဦး)တင္ေဖ စာေရးသည့္အခါ၌ ဤအမည္ဝွက္ ေအာင္လင္းအား ကေလာင္အမည္အျဖစ္ ယူခဲ့သည္။ ေအာင္လင္းက ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ စပ္ဆက္ေနေသာ ကေလာင္ျဖစ္သည္။ (ဦး)တင္ေဖသည္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္အတြင္း ေရစၾကိဳ အာရွလူငယ္ အစည္းအ႐ုံးတြင္ပါခဲ့၏။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ပခုကၠဴခ႐ိုင္၏ လူငယ္ေခါင္းေဆာင္ တဦး...။ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးဝင္ အသက္အငယ္ဆံုးေသာ ‘သခင္’ တဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ေနသူရိန္ လူထုအစည္းအေဝးၾကီးသို႔ ပခုကၠဴခ႐ိုင္မွ ကိုယ္စားလွယ္တဦးအျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့၏။ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ တက္္ေရာက္ခဲ့၏။ ေက်ာင္းသင္ခန္း ပညာေရးႏွင့္ စာေပဂီတႏွင့္ အႏုပညာတို႔ အားၿပိဳင္မႈတြင္ (ဦး)တင္ေဖသည္ စာေပဂီတႏွင့္ အႏုပညာဘက္သို႔ အေလးသာေပးခဲ့၏။
(ဦး)တင္ေဖက ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ က်င္းပသည့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ျပဳလုပ္ေသာ ဂီတၿပဳိင္ပြဲတြင္ ပတၱလား၊ မယ္ဒလင္၊ တေယာ သံုးမ်ဳိးလံုး၌ ဆုရခဲ့၏။ ပထမဆု ၂ ဆုႏွင့္ ဒုတိယဆု.....။ ထုိ႔ေနာက္ (ဦး)တင္ေဖသည္ ေက်ာင္းမွထြက္ၿပီး အႏုပညာနယ္ပယ္တြင္သာ စီးေမ်ာ၍ ေနေတာ့သည္။ ‘အပုေလး’ အမည္ႏွင့္ စာစေရးသည္။ စာေပသစ္မဂၢဇင္းအား စတင္တည္ေထာင္သူမ်ားထဲတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ စာေပသစ္တြင္ ‘စာေပတရားခြင္’ အမည္ႏွင့္ စာေပ ေဝဖန္ေရး ေဆာင္းပါးမ်ား ေရး၏။ ‘စာေပသစ္ေအာင္လင္း’ ဟူ၍ပင္ ေခၚလာၾကရသည္။ သ႐ုပ္မမွန္ေသာ စာမ်ားအား စာေပတရားခြင္မွာ စာေပသစ္ေအာင္လင္းက စီရင္၏။ ျမန္မာႏို္င္ငံ စာေရးဆရာအသင္း အကြဲအလြဲမ်ားတြင္ ပါျပန္၏။ (ဆရာ)ဒဂုန္တာရာ၊ (ဆရာ)ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္တုိ႔က တဖက္ .......။ သူက တဖက္ .......။ (ဆရာ) စိန္ခင္ေမာင္ရီႏွင့္ သူက တြဲေဖာ္တြဲဘက္။
ေအာင္လင္းအမည္ႏွင့္ ဝတၱဳရွည္ေပါင္း ၇ဝ ေက်ာ္ ေရးခဲ့၏။ အ႐ိုင္းစံပယ္က ဆရာဝတၱဳမ်ားထဲမွ စာေပဗိမာန္ဆုရသည့္ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ ၁၄ ၾကိမ္ထိ ျပန္လည္ပံုႏွိပ္ရေသာ စာအုပ္လည္း ျဖစ္သည္။ အ႐ိုင္းစံပယ္အား ႐ုပ္ရွင္လည္း ႐ိုက္၏။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားၾကီး (ဦး)ထြန္းေဝတုိ႔၊ ပန္းခ်ီစိုးမိုးတုိ႔ႏွင့္......။
(ခ)
အ႐ိုင္းစံပယ္တြင္ အဓိကဇာတ္ေကာင္္မွာ ‘မ’ ဟု ဆိုခ်င္သည္။ အမ်ဳိးသားဇာတ္္ေကာင္ ‘ကိုဘခက္’ သည္ပင္ ‘မ’ ႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ အားေပ်ာ့၍ ေနသည္။ အျခားဇာတ္ေကာင္မ်ားမွာ ‘မ’ တို႔၏ မိသားစု၊ ‘မ’ ၏ အေဖ ဦးေက်ာ္ဒင္၊ အေမ ေဒၚခင္မ်ဳိးသန္႔ႏွင့္ အမ ‘မြန္’၊ ႏွင့္ ညီမ ‘ေမာ္’တို႔ ျဖစ္ၾက၏။ ၿပီးလွ်င္ ….. ဇာတ္ရံမ်ားအျဖစ္ ဘလွသန္းထြန္းႏွင့္ ကိုခင္ေမာင္ၾကည္တို႔ ပါၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ ပညာတတ္၊ ေငြေၾကးျပည့္စံုသည့္ အသိုင္းအဝိုင္းမွ ျဖစ္္ၾကသည္။ အ႐ိုင္းစံပယ္တြင္ ပါဝင္ၾကသည့္ အဓိက ဇာတ္႐ုပ္မ်ားက ဤမွ်သာပင္ .....။ ‘မ’ ‘ကိုဘခက္’၊ ‘ဦးေက်ာ္ဒင္’ တုိ႔ႏွင့္ က်န္သည့္သူမ်ား၏ အားၿပိဳင္မႈတို႔ျဖင့္ အ႐ိုင္းစံပယ္အား ဆြဲေခၚ၍ သြားသည္။ အမွန္မွာ .......။
(ဂ)
အမွန္မွာ .........။
‘မ’၊ ‘ကိုဘခက္’၊ ‘ဦးေက်ာ္ဒင္’ ႏွင့္ က်န္သည့္ ဇာတ္ေကာင္မ်ား၏ အားၿပိဳင္မႈမွ်သာမဟုတ္ .....။ ေရေပၚဆီ အီလစ္မ်ား၏ ဥေရာပယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ယင္းယဥ္ေက်းမႈအား လက္မခံသူတုိ႔၏ အားၿပိဳင္မႈဟု ဆုိရမည္။ ေဟာင္းႏြမ္းေဖာက္ျပန္ေသာ ယဥ္ေက်းမႈေဟာင္းႏွင့္ တုိးတက္သန္႔စင္သည့္ ယဥ္ေက်းမႈအသစ္တုိ႔ တိုးတုိက္မိၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း တုိးတုိက္မိရာမွ အ႐ိုင္းစံပယ္ ျဖစ္လာရသည္။
ဇာတ္လမ္းအရမူ သာမန္အခ်စ္ဇာတ္လမ္း တပုဒ္မွ်ပင္။ ကိုဘခက္ႏွင့္ မ' တုိ႔၏ ရင္ခုန္လြမ္းေမာဖြယ္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္း ႐ုိး႐ုိးပင္။ မဲျပာပုဆုိး ျမန္မာအခ်စ္ဝတၱဳ တပုဒ္မွ်သာ .....။ သို႔ေသာ္ ......။
(ဃ)
သို႔ေသာ္......။
ဆရာေအာင္လင္းသည္ မဲျပာပုဆိုး အခ်စ္ဇာတ္လမ္း တပုဒ္မွ်ျဖင့္ အ႐ိုင္းစံပယ္အား ေရးဖြဲ႔ထားျခင္း မဟုတ္။ အထက္တန္းလႊာ အီလစ္တုိ႔၏ ေဖာက္ျပန္မႈမ်ားအား အ႐ိုင္းစံပယ္အျဖစ္ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ယဥ္ေက်းမႈ အေဟာင္း၏ ရြံရွာဖြယ္မ်ားအား အႏုပညာျဖင့္ ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။
ကိုဘခက္သည္ ဂီတ၊ အႏုပညာသမား လူငယ္တဦး ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္မွမဟုတ္ နယ္မွျဖစ္သည္။ ဂီတသုခုမ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ၾကီးမွ က်င္းပသည့္ ဂီတၿပိဳင္ပြဲသို႔ ဝင္ရန္္ ရန္ကုန္သို႔ ဆင္းလာခဲ့၏။ ၿပိဳင္ပြဲတြင္ ေစာင္း၊ တေယာ၊ စႏၵယား သံုးမ်ဳိးစလံုး၌ ဝင္၍ၿပိဳင္သည္။ မရ ......။ မည္သည့္ဆုမွ် ကိုဘခက္မရ။ ကိုဘခက္၏ ဂီတ အႏုပညာေရခ်ိန္ နိမ့္၍မဟုတ္။ အကဲျဖတ္ လူၾကီးမင္းမ်ားက သူ႔လူသူ ေရြးခ်ယ္လုိက္ၾက၍ ျဖစ္သည္။ အေျခအေနမွန္ကို သိလိုက္ရေသာ ကိုဘခက္သည္ တေယာႏွင့္ ဘုိးတံကို ကိုင္ရင္း မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။ ၿပီးလ်ွင္ အကဲျဖတ္ လူၾကီးမ်ားအား ၾကည့္၍ စကားအား ေအာ္၍ေျပာသည္။
“ဒီမွာခင္ဗ်ာ --- က်ေနာ္ စကားနည္းနည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ ဒီဂီတ ပညာကို ခ်စ္လို႔၊ ျမတ္ႏို္းလို႔ ရန္ကုန္နဲ႔ မိုင္ေပါင္း ေဝးတဲ့ခရီးက လာေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ သူတေယာက္ပါ၊ က်ေနာ္ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ ေစာင္း၊ တေယာ၊ စႏၵယားသံုးမ်ဳိးစလံုးမွာ က်ေနာ္ရဲ႕ ပညာကို အကဲျဖတ္လို႔ ရႏို္င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ နားလည္ခဲ့တဲ့ ဂီတအႏုပညာဆိုတာ ပုဂၢဳိလ္သံေယာဇဥ္နဲ႔ မပါပါဘူး။ မဆုိင္တဲ့ဂုဏ္ျဒပ္ ဘြဲ႔ထူးေတြလည္း မပါပါဘူး။ စည္းဝါးမင္ေမာင္းကို လွေအာင္ မတီးတတ္ဘဲ အတြဲအဖက္ ဒရြန္႔ဒြန္႔မွန္ေအာင္ မတီးႏို္င္ဘဲ အကဲျဖတ္ လူၾကီးမ်ားက အႏုိ္င္ေပးၿပီး ဆံုးျဖတ္တာဟာ ဂီတကို ဆံုးျဖတ္တာလို႔ က်ေနာ္ လံုးဝ မယံုၾကည္ပါဘူး။ ပုဂၢဳိလ္သံေယာဇဥ္ လိုက္ၿပီး ဆံုးျဖတ္တာ၊ ဂိုဏ္းဂဏအရ ဆံုးျဖတ္တာ၊ ဂုဏ္အရွိန္အဝါကို လိုက္ၿပီး ဆံုးျဖတ္တာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုဂီတပညာကို အလြဲသံုးစားလုပ္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲကို ဝင္ခဲ့မိတာ က်ေနာ့္ရဲ႕ အမွားပါပဲ။ ဒီလိုၿပိဳင္ပြဲမ်ဳိးေတြ ၾကီးစိုးေနသမွ် က်ေနာ္ဟာ တသက္ႏွင့္တကိုယ္ ၿပိဳင္ပြဲမဝင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေၾကညာပါတယ္” (စာမ်က္ႏွာ ၄ မွ )
ဆရာေအာင္လင္း ျပလိုေသာ ယဥ္ေက်းမႈေဟာင္း၏ ေဖာက္ျပန္မႈ ျဖစ္မည္။
(ဃး ၁)
‘ေမာ္’က ‘မ’ တို႔ ညီအမမ်ားအထဲ၌ အငယ္ဆံုးျဖစ္သည္။ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ား ရွိသည္။ ပါတီပြဲမ်ားသို႔ သြား၏။ အမ်ဳိးသားမ်ားႏွင့္တြဲ၍ ‘က’ ၏။ ‘ဝုိင္’ ကိုလည္း ေသာက္၏။ တခါတရံ အရက္ပါ ေသာက္၏။ ညနက္သည္အထိ ကပြဲမ်ား ပါတီပြဲမ်ားတြင္ အခ်ိန္ကုန္ေနတတ္၏။ မိဘမ်ားက သူတုိ႔၏ လူကံုထံ အသိုင္းအဝုိင္းအတြင္း၌ ျဖစ္ေနၾကျခင္းျဖစ္၍ မည္သို႔မွ် မတား။ လႊတ္ထားသည္။ ‘မ’ ကမူ သူ႔ညီမ ‘ေမာ္’ အား ဆင္ျခင္ရန္ သတိေပး၏။ မရ။ ကိုခင္ေမာင္ၾကည္ႏွင့္ ေမာ္တုိ႔ လြန္လြန္ၾကဴးၾကဴးအထိ ျဖစ္ခဲ့ၾက၏။ ကပြဲမ်ားမွအျပန္ ညည့္နက္နက္ညမ်ားအတြင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုခင္ေမာင္ၾကည္က အေမရိကမွ ပညာသင္ၿပီး ျပန္လာသည့္ ပညာတတ္တေယာက္။ ‘မ’ တို႔၏ မိသားစုႏွင့္လည္း ရင္းႏွီးသူျဖစ္္ၿပီး ‘မ’ ကိုလည္း လက္ထပ္ရန္ ကမ္းလွမ္းထားသူ ျဖစ္သည္။ ‘မ’ ဘက္မွ အေျဖမေပးေသးသည့္အတြက္ မဂၤလာအခမ္းအနား မက်င္းပျဖစ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤအေျခအေန၌ ကိုခင္ေမာင္ၾကည္သည္ ‘မ’ ၏ ညီမ ‘ေမာ္’ ႏွင့္ လြန္လြန္ၾကဴးၾကဴး ျဖစ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
‘ေမာ္’ က ကိုခင္ေမာင္ၾကည္ႏွင့္ ျဖစ္ေနသလို တျခားတြင္လည္း ဘလွသန္းထြန္းႏွင့္လည္း လြန္လြန္ၾကဴးၾကဴး ဆက္ဆံ၍ ေနျပန္သည္။ ဘလွသန္းထြန္းသည္လည္း ‘ေမာ္’ တုိ႔လိုပင္။ လူကံုထံ အသိုင္းအဝိုင္းမွ ျဖစ္သည္။ သူ႔အေဖက ဆရာဝန္ၾကီးတဦး။ ဘလွသန္းထြန္္္္္္္းက ‘ေမာ္’ အား လက္ထပ္ရန္ ကမ္းလွမ္းဖူး၏။ ခ်ဳပ္ရေသာ္ ေနာက္ဆံုး ေမာ္သည္ ကိုယ္ဝန္ရလာခဲ့၏။ ၃ လ ...။ မရႉႏိုင္ မကယ္ႏုိင္ ျဖစ္၍လာေတာ့သည္။ မည္သူ႔ကိုယ္ဝန္ဟူ၍ပင္ ေျပာရန္ ခက္သည္။ ကိုခင္ေမာင္ၾကည္က ေမာ္အား အေတြ႔မခံေတာ့။ ေရွာင္၍ေန၏။ ဘလွသန္းထြန္းဆီသို႔ ေမာ္သြား၏။ ဘလွသန္းထြန္းႏွင့္ေတြ႔ၿပီး သူ႔တြင္ ကိုယ္ဝန္ရွိေနေၾကာင္း ေျပာသည္။ လက္ထပ္ၾကရန္လည္း တုိက္တြန္းၾကသည္။
“ကိုယ့္ကိုယူဖိို႔ မင္းမွာ တာဝန္ရွိတယ္။ ကိုယ့္အရွက္ကို ကာကြယ္ဖို႔ မင္းတေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ မင္း ကိုယ့္ကို သစၥာမေဖာက္ပါနဲ႔”
ဘလွသန္းထြန္းသည္ ေမာ့္စကားကို နားေထာင္ရင္း မခိုးမခန္႔ျဖင့္ ရယ္လုိက္ျပန္သည္။ ၿပီးမွ မ်က္ႏွာထား ခပ္တင္းတင္းျဖင့္ တလံုးခ်င္း ျပန္ေမးလုိက္သည္။
“မင္းအရွက္ကို ကာကြယ္ဖို႔ ကိုယ္တေယာက္ထဲပဲ ရွိသလားဟင္။ ကိုယ့္အျပင္ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ေသေသခ်ာခ်ာလည္း စဥ္းစားပါဦး။ မစၥတာရွားမားေရာ မကာကြယ္ႏိုင္ဘူးလား။ မိုက္ကယ္ဘေအးတို႔၊ ကိုၫြန္႔တင္တို႔ေရာ ဘယ္သြားထားမလဲ။ မင္းနဲ႔ အၿမဲတြဲေနတဲ့ ဦးခင္ေမာင္ၾကည္ကေရာ မင္းကို အကပ္မခံေတာ့ဘူးတဲ့လား။ ဦးခင္ေမာင္ၾကည္က မင့္အမနဲ႔ လက္ထပ္ေတာ့မွာမို႔ မင္း ငါ့ဆီ အေျပးလာတာ မဟုတ္လား”
“မင္း .. ငါ့ကို အရမ္းမစြပ္စြဲနဲ႔။ မင္းဟာ ေယာက်ာ္းမဟုတ္ဘူး။ သစၥာမရွိဘူး။ မိန္းကေလးေတြကို ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ လူယုတ္မာ။ မင္း လူယုတ္မာ”
ေမာ္၏ စကားမဆံုးခင္ ဘလွသန္းထြန္းသည္ အေမရိကန္ ဇာတ္လိုက္မ်ားကဲ့သို႔ ေမာ္၏ ပါးျပင္ကို လက္ျပန္လႊဲ၍ တအား႐ိုက္လုိက္သည္။
ေမာ္သည္ ဘလွသန္းထြန္းေျခရင္းတြင္ ပံုလ်က္သား လဲက်သြားေတာ့သည္။ (စာမ်က္ႏွာ ၂၁ဝ-၂၁၁ မွ )
ဤသည္ပင္ ဆရာေအာင္လင္းက အ႐ိုင္းစံပယ္တြင္ ျပလိုေသာ ေဖာက္ျပန္ေသာ အီလစ္တို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ ထားေတာ့ ........။
(င)
ထားေတာ့ ...။ ဇာတ္လမ္းအေၾကာင္းအရာ ဖတ္ရႈၾကည့္ရေအာင္ ....။ ကိုဘခက္က ဂီတၿပိဳင္ပြဲတြင္ ေပါက္ကြဲၿပီး သူ၏ တေယာအား ႐ိုက္ခ်ဳိး၍ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းတြင္ ဦးေက်ာ္ဒင္ႏွင့္ ေတြ႔၏။ ဦးေက်ာ္ဒင္က ဂီတၿပိဳင္ပြဲတြင္ အကဲျဖတ္လူၾကီးတဦး။ သူက ကိုဘခက္၏ အရည္အေသြးကို သိသည္။ သို႔ေသာ္ ...... အကဲျဖတ္ လူၾကီးအမ်ားစုႏွင့္ ဦးေက်ာ္ဒင္ မဲခြဲ၍မရ .......။ ေနာက္ဆံုး ... ကိုဘခက္ ဦးေက်ာ္ဒင္၏ အိမ္သို႔ေရာက္ခဲ့၏။ “မ” တုိ႔အား ဂီတပညာသင္ေပးရန္ ဂီတဆရာအျဖစ္ ........။ ဤတြင္ ‘မ’ ႏွင့္ ေတြ႔၏။ ‘မ’ က အမျဖစ္သူ မြန္ႏွင့္လည္း မတူ ....။ ညီမျဖစ္သူ ေမာ္လိုလည္းမဟုတ္ ....။ သူက ..... ျမန္မာ့ဂီတကို ျမတ္ႏိုးသည္။ အီလစ္တုိ႔၏ ယဥ္ေက်းမႈအား မႏွစ္သက္ .........။ တည္ၿငိမ္၏။ မြန္ကဲ့သို႔လည္း အရာရာကို တန္ဖိုးသီဝရီသမား မဟုတ္ .......။ မိသားစုအတြင္း ဦးေက်ာ္ဒင္ႏွင့္ မ' တုိ႔ကတဖက္၊ ေဒၚခင္မ်ဳိးသန္႔၊ မြန္ႏွင့္ေမာ္တို႔ကတဖက္ .......။ အၿမဲတမ္း ကြဲလြဲမႈမ်ား ရွိေနခဲ့ၾက၏။ မတူညီၾက .......။ ‘မ’ သာလွ်င္ ဂီတပညာအား ကိုဘခက္ထံတြင္ သင္သည္။ ကိုဘခက္၏ အႏုပညာကိုလည္း ေလးစား၏။ အႏုပညာကို ေလးစားသည့္ ‘မ’ ႏွင့္ အနုပညာကို ျမတ္ႏိုးသည့္ ကိုဘခက္တို႔ ႏွစ္ဦး ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့၏။ ေပၚေပၚတင္တင္မဟုတ္ ......။ သိုသိုသိပ္သိပ္ႏွင့္ ၾကိတ္၍ ခ်စ္ေနၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကို ‘ေမာ္’ က သိ၏။
“ဒီမွာ ေမာ္၊ မင္း ကိုယ့္ကို ေလွာင္ေနစရာ မလိုဘူး။ ကိုယ့္နားမွာ နားရွိတယ္။ မင္း သတင္းေတြ ကိုယ့္နားမွာ မဆံ့ေအာင္ ၾကားရတယ္။ ရွက္လည္း ရွက္တယ္။ မင္းအတြက္ ဝမ္းနည္းတယ္။ ေယာက်္ားတကာနဲ႔ ဖက္ၿပီးက။ သူတုိ႔ေခၚရာလိုက္။ အခ်ိန္မရွိ ျပန္လာ။ ဒါဟာ မိ္န္းမေကာင္းေတြရဲ႕ အျပဳအမူ အေနအထိုင္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူး”
ေမာ္၏မ်က္ႏွာကလည္း နီရဲ၍လာသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာ္က ေငါ့၍ တမင္ ရယ္လုိက္သည္။
“ မ .. ဘာေျပာတယ္။ မိန္းမေကာင္းေတြ အလုပ္မဟုတ္ဘူး .....မဟုတ္လား။ ဒါျဖင့္ မိန္းမေကာင္းေတြကေရာ ဘယ္လိုမ်ား ေနထုိင္ၾကသလဲ။ အိမ္ထဲမွာ အခုိင္းအေစ ၾကမ္းပိုးေတေလနဲ႔ ကုပ္ၿပီး ကျမင္းတာမ်ဳိးလား။ ဒီမွာ မ ... သူမ်ားႏွာေခါင္း ေဇာက္ထိုးျဖစ္ေနတာကိုပဲ လက္ညႇိဳးမထိုးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ျပန္ၾကည့္ဦး။ ေမာ္က ေယာက်ာ္းတကာနဲ႔ ဖက္္ၿပီးကတယ္။ သူတုိ႔ေခၚရာ လိုက္တယ္ဆုိတာ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမJh အဲဒီေယာက်ာ္းေတြက ၾကမ္းပိုးေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဖက္ခြက္စားေတြ မဟုတ္ဘူး။ ပညာတတ္ေတြ၊ တကယ့္ အဖုိးတန္ ေယာက်္ားေတြ နားလည္လား” (စာမ်က္ႏွာ ၁၅၆-မွ)
(စ)
ဖက္ခြက္စား ကိုဘခက္ႏွင့္ ‘မ’ အား သေဘာမတူႏုိင္ၾက....။ ပညာတတ္ အေမရိကန္ျပန္ ကိုခင္ေမာင္ၾကည္ႏွင့္ လက္ထပ္ရန္ ‘မ’ ၏ မိခင္ ေဒၚခင္မ်ဳိးသန္႔ႏွင့္ မြန္တုိ႔ စီမံၾကေတာ့၏။ ကိုဘခက္လည္း ‘မ’ တို႔ အိမ္တြင္ ေနခြင့္မရေတာ့ ...။ အျပင္တြင္ ထြက္၍ေနၿပီး အႏုပညာႏွင့္ ရပ္တည္ႏို္္င္ရန္ ၾကိဳးစား၍ေနဆဲ ...။ ခ်ဳပ္ရေသာ္ ‘မ’ ႏွင့္ ကိုခင္ေမာင္ၾကည္တို႔၏ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းမႈ ပ်က္သြားခဲ့ရ၏။ ‘ေမာ္’ ႏွင့္ ကိုခင္ေမာင္ၾကည္၏ လြန္လြန္ၾကဴးၾကဴး အ႐ႈတ္ေတာ္ပံုမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထုိေန႔တြင္ပင္ ‘မ’ သည္ ကိုဘခက္ေနာက္သို႔ လိုက္သြားခဲ့ေတာ့၏။ ကိုဘခက္ႏွင့္ ‘မ’တုိ႔ ႐ုံးတြင္ လက္မွတ္ထိုးလိုက္ၾက၏။ အႏုပညာ သမားကိုဘခက္ႏွင့္ ဂီတကို ျမတ္ႏုိးသူ ‘မ’ တို႔၏ အိမ္ေထာင္မႈ ဘဝက ....။ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ပင္ ခက္ခက္ခဲခဲ ႐ုန္းကန္ရသည္။ ‘မ’ ၏ မိဘမ်ားက မၾကည္ျဖဴ၊ ပစ္ထားၾက၏။ ဖခင္ၾကီးကမူ ‘မ’ တို႔ဘက္မွ ရပ္၏။ ေနာက္ဆံုး ဦးေက်ာ္ဒင္၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ေရာက္လာခဲ့၏။ ‘မ’ ႏွင့္ ကိုဘခက္၊ ဦးေက်ာ္ဒင္ အသဲအသန္ျဖစ္ေနသည္ကို ၾကည့္ရႈရန္ အိမ္ၾကီးဆီသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾက၏။
ဇာတ္လမ္းက ...... ၿပီးဆံုးခ်ိန္ ေရာက္လုၿပီ ........။
(ဆ)
ဆရာေအာင္သင္းက စာေပေဆာင္းပါးတပုဒ္တြင္ “ရသစာေပျဖစ္ျဖစ္၊ သုတစာေပျဖစ္ျဖစ္ နိဂံုးခြန္အားေကာင္းရန္ အေရးၾကီးသည္” ဟု ဆို၏။ The Curtain must fall with a strongest note ........။ ပြဲသိမ္းကန္္႔လန္႔ကာကို အျမည္ဟီးဆံုး ပတ္မခ်က္သံျဖင့္ က်ပါေစဟု ဆိုရမည္။
ဇာတ္လမ္းက ....... ၿပီးဆံုးခ်ိန္ေရာက္ၿပီ .....။ ‘မ’ ႏွင့္ ကိုဘခက္တုိ႔ ဦးေက်ာ္ဒင္၏ ကုတင္နားသို႔ေရာက္ေတာ့ ........ ဦးေက်ာ္ဒင္သည္ မိန္းေမာ၍ ေနေလၿပီ .......။ ‘မ’ အား ေစာင့္ေနသကဲ့သို႔ .......။ ‘မ’ ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ေသတမ္းစာအား ထုတ္ျပ၏။ က်န္ရစ္သူမ်ားအတြက္ အေမြခြဲေဝေပးမႈမ်ား ......။ ‘မ’ ႏွင့္ ‘ေမာ္’ တို႔ႏွစ္ေယာက္က အေမြအမ်ားဆံုး ရၾကသည္။ ‘မ’ ရသည့္ အေမြမ်ားကို မေက်နပ္ၾက။
‘မ’ က ....။
“သမီး .. ဒီိအိမ္ၾကီးကို မယူပါရေစနဲ႔။ ေမေမ့ကိုပဲ ေပးပါ။ ေဖေဖ့ ေငြလည္း ေဖေဖေပးတဲ့ အတုိင္း.....”
မ' စကားကုိ ေဒၚခင္မ်ဳိးသန္႔က ၾကားဝင္၍ ျဖတ္လုိက္သည္။
“အံမယ္.... အလြမ္းသယ္မေနစမ္းပါနဲ႔၊ ညည္း ဒီလို ပလီပလာေတြ မ်ားလြန္းလို႔လည္း ညည္းအေဖက ညည္းကို ပိုၿပီးရက္ေရာေနေတာေပါ့”
မ' သည္ ေျပာမည့္စကားကို ေရွ႕မဆက္ႏို္င္ဘဲ ေဒၚခင္မ်ဳိးသန္႔ကိုသာ ေငးၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာေတာ့ည္။ ေစတနာကို ေဝဒနာျဖစ္သည့္အတြက္ ဝမ္းနည္းမိေလသည္။
“တြက္ကတ္ရာက်ပါတယ္ မာမီ၊ ေျပာမေနပါနဲ႔။ ဒီေလာက္ပစၥည္းနဲ႔ ေငြေလာက္ကို မာမီ့က အေရးလုပ္စရာ မလိုပါဘူး။ သူတုိ႔ ခုလို အေျခအေနေလး ရွိသြားတာပဲ ဝမ္းသာရမွာပဲ။ ႏုိ႔မို႔ရင္ သူတုိ႔အတြက္ ကိုယ္ကဝင္ၿပီး ရွက္ေနရမွာ”
မြန္၏ တင္စီးလွေသာ စကားကို နားေထာင္ရင္း ‘မ’ သာမက ကိုဘခက္ပါ မခံမရပ္ ႏုိင္ေအာင္ရွိေတာ့သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ကိုဘခက္သည္ မြန္႔ကို ခပ္တင္းတင္း စုိက္၍ၾကည့္လုိက္သည္။
ယခုလုိ တဖက္စီးနင္းႏို္င္လွေသာ စကားမ်ားကို ၾကားရျပန္ေတာ့လည္း ကိုဘခက္ စိတ္ထဲ၌ အေမာက္ေထာင္ျပလုိက္ခ်င္သည္။
“ဦးကို က်ေနာ္ တခုေတာင္းပန္ပါရေစ၊ ‘မ’ အတြက္ေရာ၊ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ပါ ဦးေပးတဲ့ အခြင့္အေရးဟာျဖင့္ နတ္သိၾကား မ'လို႔ရတဲ့ အခြင့္အေရးေလာက္ ေက်းဇူးၾကီးလွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခြင့္အေရးဟာ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူး။ ယူလည္း မယူလုိပါဘူး။ ဒီအခြင့္အေရးကို မယူဘဲ အရာရာ မညိႇဳးငယ္ေအာင္ထားဖို႔ က်ေနာ္ ကတိျပဳပါတယ္။ ‘မ’ ကို မိဘလက္ထဲမွာထားတဲ့ အဆင့္အတန္းထက္ မနိမ့္က်ေအာင္ ထားဖို႔ က်ေနာ္ ကတိျပဳပါတယ္” (စာမ်က္ႏွာ ၂၇ဝ-၂၇၁ မွ )
ၿပီးၿပီ....... ။ အဆံုးတြင္ ကိုဘခက္သည္ မိုးကုတ္မွ ေက်ာက္သူေ႒းၾကီး ဦးစိန္ခက္၏ သားျဖစ္သည္။ အႏုပညာကို ဝါသနာပါ၍ အိမ္မွထြက္ၿပီး ရန္ကုန္တြင္ ဇာတ္ျမႇဳပ္၍ေနသူ .......။ ဖက္ခြက္စားမဟုတ္........။ ပညာတတ္ လူကံုထံတဦး ........။ ဤတြင္ .......... အ႐ုိင္းစံပယ္က ၿပီးၿပီ....။ “ပတ္မခ်က္သံ” အား မၾကားလိုက္ရ........။ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ရသည္.....။ ကိုဘခက္သည္ အႏုပညာသမား၊ တိုးတက္ေသာ လူတန္းစားအား ကိုယ္စားျပဳသူူဟု မွတ္ထင္ခဲ့၏။ တိုးတက္သန္႔စင္သည့္ ယဥ္ေက်းမႈသစ္၏ နိမိတ္ .......။ ဤသို႔ ထင္မွတ္ခဲ့ရ၏။
သို႔ေသာ္ ........။ အဆံုးတြင္မူ ...... ဆရာေအာင္လင္းသည္ လူတန္းစာခ်င္းညိႇ၍ ညီညြတ္မႈ ေပးလုိက္၏။
ထိုေၾကာင့္ ...... “ပတ္မခ်က္သံ” အား မၾကားလုိက္ရျခင္း ျဖစ္မည္။
