အရပ္သားအျမင္နဲ႔ စစ္သားအထင္

ဦးေအာင္ခင္
၉ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၉


ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမုိကေရစီစနစ္တည္ေဆာက္ခ်င္တဲ့ အရပ္သားအဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ စစ္အစုိးရတုိ႔ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတဲ့အဆင့္ကုိ မေရာက္ႏုိင္ေသးဘဲ လိပ္ခဲတည္းလည္းျဖစ္ေနရတဲ့ အေျခခံအေၾကာင္းတခုက အရပ္သားရဲ႕ သမုိင္းအျမင္နဲ႔ စစ္သားရဲ႕ သမုိင္းအျမင္ ကြဲျပားျခားနားေနလုိ႔ပါပဲ။ စစ္တပ္တုိင္းမွာ သီးျခားအသြင္လကၡဏာရွိတယ္။ အရပ္သားနဲ႔စစ္သားဟာ သမုိင္းအျမင္ခ်င္း မတူတာမ်ားပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ရဲ႕ အေတြးအေခၚဟာ စစ္တပ္ရဲ႕သမုိင္းအျမင္က လႊမ္းမုိးေလ့ရွိတယ္။

အရပ္သားဟာ သူေတြ႔ရွိတဲ့ အခ်က္အလက္ေပၚမွာမူတည္ၿပီး သမုိင္းေရးတယ္။ မိမိေတြ႔ရွိတဲ့ အခ်က္အလက္ကုိလုိက္ၿပီး သုံးသပ္မႈနဲ႔ အဓိပၸာယ္ေဖာ္မႈလည္း ေျပာင္းသြားရပါတယ္။ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာကုိ ေရးလုိ႔မရဘူး။ ကုိယ္ထင္တာကုိမေရးဘဲ ေတြ႔တဲ့အတုိင္းေရးတာကုိ သတၱိရွိတယ္လုိ႔ ေျပာတာပါပဲ။ ဗမာစစ္တပ္က သမုိင္းေရးသလုိ လုိခ်င္တာေတြထည့္ၿပီး မလုိခ်င္တာ ကုိ ဖယ္ထုတ္လုိ႔မရပါဘူး။ လူသတ္တာကုိ ကယ္တင္တာလုိ႔ ေရးလုိ႔မရပါဘူး။ အေနာက္တုိင္းမွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ စစ္သမုိင္းဆရာေတြဟာ အရပ္သားေတြပါ။ ဗမာျပည္မွာေတာ့ စစ္ဗုိလ္ကသာ စစ္သမုိင္းကုိ ေရးခြင့္ရွိသလုိ ျဖစ္ေနတယ္။

စစ္တပ္ကုိအယုံတင္သြင္းရာမွာ သမုိင္းကုိ ၀ါဒျဖန္႔ပစၥည္းအျဖစ္ အသုံးျပဳၿပီး ပုံႀကီးခ်ဲ႕ေလ့ရွိတယ္။ ဒီလုိေျပာပါမ်ားလာေတာ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိယ္တုိင္ ဂ်ပုိးကုိလိပ္လုိ႔ ယုံၾကည္လာတာပါပဲ။ ဒါကုိ စိတ္ပညာမွာ auto-suggestion လုိ႔ေခၚတယ္။ ၂၀ ရာစုအေစာပုိင္းမွာ ျပင္သစ္စိတ္ပညာရွင္တဦး Emile Coue 1857-1926 ေတြ႔တဲ့နည္းပါ။ မိမိကုိယ္မိမိ ကယ္တင္ရွင္လုိ႔ အႏွစ္ (၅၀) နီးပါး ၀ါဒျဖန္႔လာတဲ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ သူတုိ႔၀ါဒျဖန္႔တာကုိ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ျပန္ယုံေနတဲ့အတြက္ ေနရာတကာ စစ္ဗိုလ္က ဦးေဆာင္ခြင့္ရွိေၾကာင္း ဥပေဒျပဳတာျဖစ္တယ္။

ဥပမာ အေမရိကန္နဲ႔ အဂၤလိပ္ စစ္အင္အားႀကီးမားလုိ႔ ဂ်ပန္စစ္႐ႈံးရတာ တကမာၻလုံး သိတယ္။ ဂ်ပန္႔လက္ေအာက္ခံ ဗမာစစ္တပ္က ဂ်ပန္ကုိေတာ္လွန္ၿပီး အဂၤလိပ္နဲ႔ အေမရိကန္ဘက္က ကူတုိက္ေပးတယ္။ ဗမာစစ္တပ္ မကူလည္း အဂၤလိပ္/အေမရိကန္က ႏုိင္မွာပါပဲ။ ဗမာစစ္တပ္က ေတာ္လွန္လုိ႔ ဂ်ပန္စစ္႐ႈံးတာမဟုတ္ဘူး။ ဂ်ပန္ကုိ ေတာ္လွန္တဲ့အတြက္ ဗမာစစ္တပ္သာ အျမတ္ထြက္သြားတယ္။ ဂ်ပန္နဲ႔လက္တြဲၿပီး အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္တပ္ကုိ သြားတုိက္မယ္ဆုိရင္ ဗမာစစ္တပ္ဟာ အိႏၵိယလြတ္လပ္ေရးတပ္ဖြဲ႔လုိ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ရဲ႕ ကူလီဘ၀ကုိ ေရာက္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္။

ဒီအျဖစ္အမွန္ကုိမထုတ္ေဖာ္ဘဲ တပ္မေတာ္ကေတာ္လွန္လုိ႔သာ ဂ်ပန္စစ္႐ႈံးသလုိလုိ တျပည္လုံးကုိ ၀ါဒျဖန္႔ထားတာ စစ္တပ္ရဲ႕ သမုိင္းအျမင္ပါပဲ။ ဗမာစစ္တပ္တုိက္ယူလုိ႔ လြတ္လပ္ေရးရတာလုိ႔ စစ္ဗိုလ္ေတြယူဆထားတာဟာ မွားယြင္းတဲ့သမုိင္းအျမင္ပါ။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈသမုိင္းမွာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဟာ အခန္းက႑ေလးတခုသာျဖစ္တယ္။ စစ္ၿပီးေခတ္ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈဟာ ႏွလုံးရည္တုိက္ပြဲသာျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗမာစစ္တပ္ဟာ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ရဲ႕ လက္ေအာက္ခံ ျဖစ္ေနလုိ႔ လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈမွာ တုိက္႐ုိက္မပါ၀င္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။

ေခတ္ပညာတတ္ စစ္ဗိုလ္ဆရာ၀န္ စာေရးဆရာ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ညိဳ လုိဟာမ်ဳိးကေတာင္ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကုိ အႀကီးအက်ယ္ ေအာက္ေမ့ေနတယ္။ ၁၉၇၃ ခုနွစ္က တုိက်ဳိမွာ က်ေနာ္ သမုိင္းသုေတသနလုပ္ေနတုန္း ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ညိဳနဲ႔ ခဏဆုံမိေတာ့ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း ဘာေတြေရးထားသလဲလုိ႔ သူကေမးတယ္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကုိ အေလးအနက္ထားသူ သိပ္မရွိေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ညိဳ အေတာ္မေက်မနပ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကုိ ေမွးမွိန္ေသးသိမ္ေအာင္ က်ေနာ္က တမင္ေျပာတဲ့ပုံစံနဲ႔ သူ႔ခရီးသြားမွတ္တမ္းမွာ ၁၉၇၇ က ေရးထားတယ္။ စစ္ဗုိလ္ဆရာ၀န္ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ညိဳလည္း စစ္တပ္၀ါဒျဖန္႔တာကုိ ယုံၾကည္သူပါပဲ။

အခုေတာ့ ဂ်ပန္ကုိ ဗမာစစ္တပ္က တြန္းလွန္လုိက္တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ခ်က္ကုိ အမ်ားယုံၾကည္လာေအာင္ ပုံႀကီးခ်ဲ႕၀ါဒျဖန္႔ၿပီး ႏုိင္ငံေရးအာဏာကုိ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားတယ္။ ဂ်ပန္ကုိ တုိက္ထုတ္သူဟာ ဗမာစစ္တပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ပုံႀကီးခ်ဲ႕တာကုိနားေထာင္ၿပီး လူငယ္ေတြ ႀကီးျပင္းလာရတယ္။ ဗမာစစ္တပ္ရဲ႕ ပုံႀကီးခ်ဲ႕ဇာတ္လမ္းအရ အဂၤလိပ္စစ္တပ္၊ အေမရိကန္စစ္တပ္၊ တ႐ုတ္၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ နာဂနဲ႔ ျမန္မာအရပ္သားေတြကေတာ့ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာ မပါသလုိ ျဖစ္ေနတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကုိ ပထမဆုံး စတင္ဆင္ႏႊဲသူဟာ ကရင္နဲ႔ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေတြပါ။ ကရင္တုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ အတူ ပထမဆုံးေသာ ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ေရးတုိက္ပြဲ ဦးေဆာင္ဆင္ႏႊဲခဲ့သူ ၿဗိတိသွ်ဗိုလ္မႉး Hugh Paul Seagrim ျဖစ္တယ္။ ကရင္ေျပာက္က်ားအဖြဲ႔က ဂ်ပန္စစ္တပ္ကုိ ပထမဆုံးေတာ္လွန္တာျဖစ္တယ္။

၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ေဆာင္းဦးရာသီမွာ ကေလးၿမိဳ႕ကုိ ဂ်ပန္သိမ္းပုိက္ထားတုန္း ကင္းလွည့္တဲ့ ဂ်ပန္စစ္သားကုိ ဇုိျပည္သူ႔စစ္က ေျဖာင္ပစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ခ်င္းေတာ္လွန္ေရးစတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ကေလးၿမိဳ႕အနီးမွာ ဂ်ပန္တပ္ဖြဲ႔တဖြဲ႔ အနားယူေနစဥ္ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ (၂၃) ရက္ေန႔မွာ ဇုိျပည္သူ႔စစ္က လွ်ပ္တျပက္၀င္တုိက္လုိ႔ ဂ်ပန္ (၁၂) ဦး က်သြားတယ္။ ဒီတုိက္ပြဲသတင္းကုိ ဒီဇင္ဘာ (၂၆) ရက္ေန႔မွာ ဘီဘီစီအဂၤလိပ္ပုိင္းက ေၾကညာတယ္။ ဒါဟာ အရပ္သားေရးတဲ့ သမုိင္းပါ။ စစ္တပ္ကုိ ကယ္တင္ရွင္လုိ႔ ျပည္သူလူထုက မယူဆပါဘူး။

စစ္ေခါင္းေဆာင္ကုိ သစၥာရွိတဲ့စစ္တပ္ဟာ အဲဒီစစ္ေခါင္းေဆာင္အလြဲသုံးစားလုပ္တာကုိ ခံရတယ္။ ဗုိလ္ေန၀င္းနဲ႔ ဗုိလ္သန္းေရႊဟာ သာဓကေတြပဲ။ ဒီကေန႔ စစ္ဗိုလ္ေတြလက္ခံတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအယူအဆကုိ ေနာက္တေန႔မွာ စစ္ဗိုလ္ေတြ ေမ့သြားႏုိင္တယ္။ ၁၉၆၂ ကစၿပီး ဗမာစစ္တပ္တခုလုံးက ယုံၾကည္ပါတယ္လုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တဲ့ ဆုိရွယ္လစ္၀ါဒကုိ ၁၉၈၈ ေရာက္ေတာ့ ယုံၾကည္တဲ့စစ္ဗိုလ္ တေယာက္မွမရွိေတာ့ဘူး။ ဒါဟာ ဗမာစစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္လား။

အျပင္လူက ျမန္မာျပည္ကုိ နားလည္ဖုိ႔လုိအပ္သလုိ ျမန္မာေတြကလည္း မိမိကိုယ္မိမိ အကဲျဖတ္ဖုိ႔လုိအပ္ေၾကာင္း အေမရိကန္သမုိင္းဆရာႀကီး ဂြန္ေကဒီ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္က ေျပာဖူးတယ္။ ဗမာစစ္အစုိးရက အႏွစ္ (၅၀) နီးပါး ကုိယ္ရည္ေသြး ၀ါဒျဖန္႔ခဲ့တာေၾကာင့္ ျမန္မာ့သမုိင္းျဖစ္ရပ္မွန္ကုိ သိႏုိင္ဖုိ႔ မလြယ္ပါဘူး။ အျဖစ္မွန္ကုိမသိရင္ တဘက္နဲ႔တဘက္ နားလည္ဖုိ႔နဲ႔ ျပႆေျဖရွင္းဖုိ႔ ခက္ခဲႏုိင္တယ္။

ဥပမာ အဂၤလိပ္ကုိလုိနီနယ္ခ်ဲ႕ဟာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြကုိ စိတ္၀မ္းကြဲျပားေအာင္လုပ္ၿပီး ျမန္မာျပည္ကုိ ေသြးစုပ္ျခယ္လွယ္ တယ္ဆုိတာနဲ႔ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏႊဲလုိ႔ လြတ္လပ္ေရးရတာဆုိတဲ့ ၀ါဒျဖန္႔ခ်က္ေတြကုိ ယုံၾကည္ေလေလ တုိင္းရင္းသားျပႆနာ ေျဖရွင္းရတာ ခက္ေလေလပါပဲ။ ျမန္မာ့ျပႆနာဟာ တုိင္းရင္းသားအေရးမွာ အေျခခံတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ ဗမာလူမ်ဳိး ေရာက္မလာမီကတည္းက ျမန္မာျပည္မွာ တုိင္းရင္းသားအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေနတယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြဟာ ဗမာမင္းကုိ သစၥာခံလုိက္၊ တ႐ုတ္လက္ေအာက္ေရာက္သြားလုိက္၊ ထုိင္းကုိသစၥာခံလုိက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး အဂၤလိပ္လက္ထက္ေရာက္ေတာ့မွ သူတုိ႔ဘ၀ဟာ လုံၿခံဳသြားတဲ့သေဘာပါပဲ။ ေရွးကတည္းက ဗမာမင္းနဲ႔ တုိင္းရင္းသားေတြ အကြဲကြဲအၿပဲၿပဲျဖစ္လာတာကုိ အဂၤလိပ္က လုိသလုိ အသုံးခ်သြားတာပါပဲ။

ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ကလည္း သူ႔ကုိယ္သူကုိယ္ ကယ္တင္ရွင္လုိ႔ ယူဆတာပဲ၊ ၁၉၄၅ မွာ ဂ်ပန္လက္နက္ခ်ၿပီး စစ္တပ္တခုလုံး ဖ်က္သိမ္းလုိက္ေတာ့မွ ကယ္တင္ရွင္၀ါဒ နိဂုံးခ်ဳပ္သြားတယ္။ စစ္ၿပီးေခတ္ဂ်ပန္မွာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာ စစ္တပ္မရွိဘူး။ အေမရိကန္စစ္တပ္နဲ႔ ဂ်ပန္အရပ္သားအစုိးရက ပူးတြဲအုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ေတြေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ပ်က္စီးခဲ့ရတဲ့အေျဖစ္ကုိ နာၾကည္းခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ စစ္မႈထမ္းအလုပ္ကုိ ဂုဏ္ယူစရာလုိ႔ မယူဆၾကေတာ့ဘူး။ စစ္႐ႈံးလုိ႔ရရွိလုိက္တဲ့ အက်ဳိးအျမတ္ကေတာ့ ဂ်ပန္ျပည္မွာ စစ္၀ါဒကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး ဒီမုိကေရစီစနစ္ ထြန္းကားလာတာပါပဲ။

ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး ေၾကးနန္း႐ိုက္စနစ္သစ္ သုံးမည္

NEJ / ၉ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး ေၾကးနန္း႐ုံးမ်ားတြင္ e- Telegram ေခၚ အင္တာနက္သံုးၿပီး ေၾကးနန္းပို႔ႏိုင္သည့္စနစ္ စတင္က်င့္သံုး ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

ယခု က်င့္သုံးမည့္ e- Telegram စာပို႔စနစ္သည္ အီးေမးလ္၊ ပရင့္ေအာက္၊ လူစာပို႔ စနစ္ျဖစ္ေၾကာင္း ကမ္းနားလမ္း စာတိုက္ႀကီး႐ံုးမွ အႀကီးတန္းအရာရွိတဦးက ေျပာသည္။

၎က “ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီးမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ေၾကးနန္း႐ံုးေတြရွိရာ စာတိုက္စခန္းေတြအနက္ အင္တာနက္ တပ္ဆင္ထားၿပီးသား ႐ံုးေတြက တ႐ံုးနဲ႔တ႐ံုး အီးေမးလ္ အျပန္အလွန္ပို႔မယ္။ လက္ခံမယ္။ အဲဒီ အီးေမးလ္ေတြကို ပရင့္ေအာက္ထုတ္ၿပီး ပို႔လိုတဲ့ လိပ္စာရွင္ေတြဆီ စာရြက္နဲ႔ စာပို႔သမားက သြားပို႔ေပးလိမ့္မယ္။ နဂို ေၾကးနန္း႐ိုက္ေနရတဲ့ ေနရာမွာ အင္တာနက္လိုင္းရတဲ့ စာတိုက္ေတြက ေၾကးနန္း႐ိုက္တာအစား အီးေမးလ္ကို ေျပာင္းသံုးလိုက္တာပါပဲ” ဟု ေျပာသည္။

ယခု e- Telegram စနစ္တြင္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အင္တာနက္အီးေမးလ္ အသံုးျပဳႏိုင္သူမ်ားအေနျဖင့္ ေၾကးနန္း႐ံုး သြားစရာမလိုဘဲ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးက ထုတ္ေရာင္းသည့္ Pre-paid Card Account ကတ္ကိုသုံးၿပီး www.etelegram.net.mm ဝက္ဘ္ဆိုက္သုိ႔၀င္ကာ user name ႏွင့္ password ျဖည့္ၿပီး ကိုယ္ပို႔ခ်င္သည့္ လိပ္စာကို ကိုယ္ေရးခ်င္သည့္ စာ႐ိုက္ထည့္ေပးပို႔ႏိုင္ေၾကာင္းလည္း သိရသည္။

ထုိသုိ႔ေပးပို႔လိုက္သည့္ ေမးလ္သည္ သက္ဆိုင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္ စာတိုက္ေၾကးနန္း႐ံုးသို႔ ေရာက္သြားၿပီး ပရင့္ေအာက္ထုတ္ကာ လိပ္စာရွင္ထံ စာပို႔သမားက စာရြက္ႏွင့္ ပို႔ေပးမည့္ စနစ္ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး ေၾကးနန္း႐ံုးေပါင္း (၇ဝဝ) ေက်ာ္ရွိသည့္အနက္ ကြန္ပ်ဴတာအင္တာနက္ သံုး၍ရသည့္ ႐ံုး (၇ဝ) ခန္႔ တြင္သာ ယခုစနစ္ အသံုးျပဳႏိုင္မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မူလ ေၾကးနန္း႐ံုးရွိရာ ေဒသ (၁ဝ) ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔တြင္သာ e- Telegram စနစ္ကို အသုံးျပဳႏိုင္မည္ဟု သိရသည္။

ယခုေလာေလာဆယ္တြင္မူ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စာတိုက္မ်ားတြင္ ရိွေနသည့္ ႐ုိး႐ိုးစာပို႔စနစ္၊ မွတ္ပံုတင္ စာပို႔စနစ္၊ ေခ်ာပို႔စနစ္၊ အျမန္ေခ်ာပို႔စနစ္တို႔သည္ ပ်က္စီးသကဲ့သို႔ျဖစ္ေနၿပီး ေပးပို႔သည့္ စာမ်ား၊ စာအုပ္စာေစာင္မ်ား၊ ပစၥည္းမ်ားသည္ ေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္ကာ ေပ်ာက္ဆုံးမႈမ်ားလည္းရိွေနကာ မည္သည့္ေနရာကိုမွ တိုင္တန္း၍ မရေၾကာင္း၊ နိုင္ငံျခားမွ ပို႔သည့္စာအုပ္ႏွင့္ ပစၥည္းမ်ားလည္း အေပ်ာက္အဆုံးမ်ားသျဖင့္ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးကို အသုံးျပဳသူ တေန႔တျခားနည္းပါးလာေနေၾကာင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။

တယ္လီဖုန္း ဆက္သြယ္ေရးမွာလည္း ၿမိဳ႕မ်ားတြင္သာ တည္ေဆာက္ေပးထားျခင္းေၾကာင့္ ေက်းလက္ေနျပည္သူ သန္းေပါင္းမ်ား စြာအတြက္ အခက္အခဲမ်ား ရိွေနေသးေၾကာင္း ဖုန္းသုံးစြဲသူမ်ားထံမွ သိရသည္။

ယခု e- Telegram စာပို႔စနစ္သည္ အီးေမးလ္၊ ပရင့္ေအာက္၊ လူစာပို႔ စနစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဝန္ေဆာင္ခမ်ားကိုမူ ယခင္ ေၾကးနန္းပံုစံ ျမန္မာစာတလံုး (၁၅) ျပား၊ အဂၤလိပ္စာတလံုး ျပား (၃ဝ) ႏွင့္ ေၾကးနန္းခ က်ပ္ (၃ဝဝ) စသျဖင့္ စာလံုးေရအလိုက္ သတ္မွတ္ထားေၾကာင္း ရန္ကုန္စာတိုက္ႀကီး႐ံုးမွ အရာရွိတဦးက ေျပာသည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းခင္ၫြန္႔ အျပင္ထြက္ခြင့္ရ

မင္းႏိုင္သူ / ၉ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


တပ္မေတာ္ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ခင္ၫြန္႔ မၾကာမီရက္ပုိင္းက အျပင္ထြက္ခြင့္ရသည္ကုိ ေတြ႔ခဲ့ရေၾကာင္း ရန္ကုန္ၿမဳိ႕မွ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တဦးက ေျပာသည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးခင္ၫြန္႔သည္ ဇူလုိင္ (၅) ရက္ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ ဗုိလ္မႉးခ်ဳပ္တင့္ေဆြ (ၿငိမ္း) စက္မႈ (၁) ၀န္ႀကီးေဟာင္း၏ဇနီး ေဒၚခင္စန္း၏ စ်ာပနသုိ႔ လာေရာက္ နာေရးေမးျမန္းခဲ့စဥ္ အဆုိပါ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္က ေတြ႔ရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

၎က “ဦးေတဇတုိ႔၊ ေဇကမာၻဦးခင္ေရႊတုိ႔လုိ စီးပြားေရးသမားႀကီးေတြလည္း လာေမးၾကတယ္ေလ။ ဦးခင္ၫြန္႔ေရာက္လာေတာ့ အားလုံးအျပင္ထြက္ေပးၾကရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးခင္ၫြန္႔နဲ႔ သူ႔ဇနီး ေဒါက္တာ ေဒၚခင္၀င္းေရႊတုိ႔ကုိ ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ ဗုိလ္မႉးခ်ဳပ္တင့္ေဆြက ဦးခင္ၫြန္႔ရဲ႕ ဆရာျဖစ္ခဲ့တာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ နာေရးလာေမးၾကတာ” ဟု ေျပာသည္။

ဗုိလ္မႉးခ်ဳပ္တင့္ေဆြ(ၿငိမ္း)၏ ဇနီး ေဒၚခင္စန္း အသက္ (၈၆) ႏွစ္သည္ ဇူလုိင္ (၅) ရက္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ရာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးခင္ၫြန္႔ႏွင့္ ဇနီးတုိ႔က ဇူလုိင္ (၇) ရက္ ညပုိင္း (၈) နာရီမွ (၁၀) နာရီအထိ လာေရာက္ နာေရးေမးျမန္းသြားခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

“ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာတယ္ေလ။ ဦးခင္ၫြန္႔ကေတာ့ အရင္အတုိင္းပဲ။ က်န္းမာေရးလည္းေကာင္းတယ္တဲ့။ သူ႔ဇနီး ေဒါက္တာေဒၚခင္၀င္းေရႊကေတာ့ ေျခေထာက္တဖက္သိပ္မေကာင္းဘူး။ ထုိင္ရထရတာမလြယ္ဘူးလု႔ိ ေျပာသြားတယ္တဲ့” ဟု အဆိုပါ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္က ေျပာသည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းခင္ၫြန္႔သြားေရာက္ခဲ့ေသာ နာေရးခရီးစဥ္အတြက္ ရန္ကုန္တုိင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္မွ စီစဥ္ေပးျခင္းျဖစ္ကာ နာေရးအိမ္ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လုံၿခဳံေရးအျပည့္အ၀ ယူသြားခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

တပ္မေတာ္ေထာက္လွမ္းေရး အႀကီးအကဲေဟာင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ၫြန္႔သည္ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္တြင္ ရာထူးမွ အနားေပးခံခဲ့ရ သည့္အျပင္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္အခ်ခံခဲ့ရၿပီး ၎၏ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႔တခုလုံးကုိ ဖ်က္သိမ္းခံခဲ့ရသည္။

တပ္တြင္းက ေနရာယူမူ ျပႆနာနဲ႔ ဆက္ဆံေရး အခက္အခဲမ်ား

ဗုိလ္ထက္မင္း
၉ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


ဗိုလ္သန္းေရႊအေနနဲ႔ စစ္တပ္အရာရွိေတြကို ေနရာခြဲေ၀ခ်ထားမယ့္အပိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေခါင္းစားေနသလို မထင္မွတ္တဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ရဖို႔ ရွိေနပါတယ္။ ကိုယ့္႐ူးကိုယ္ပတ္မယ့္ သေဘာမ်ိဳးေၾကာင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပဖို႔ အခ်ိန္နီးကပ္လာေလေလ မထူးဇာတ္ခင္းဖို႔ ေနျမင့္ေလ အ႐ူးရင့္ေလေလ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တပ္မေတာ္ဟာ ျပည္သူ႔အက်ိဳးအ တြက္ ရပ္တည္ၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္းနဲ႔ က်စ္လ်စ္ခိုင္မာ ႏိုင္ငံတကာက ေလးစားတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ တပ္မေတာ္ ျဖစ္ေစလိုေၾကာင္း တပ္တြင္းက လက္ရွိတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ အရာရွိႀကီးတခ်ိဳ ႔မွလည္း နားလည္ သေဘာေပါက္ေနပါတယ္။

န၀တနဲ႔ နအဖေခတ္မွာ စစ္တပ္အင္အားကို တိုးခ်ဲ ႔ဖို႔ အရာရွိအမ်ားအျပားကို ေမြးထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယေန႔ေခတ္ အခ်ိန္မွာ ဗ်ဴဟာမႉးဆုိတဲ့ ဗုိလ္မႉးႀကီးအဆင့္မွာ ယခင္ကလုိ ရာထူးတက္လမ္း မလြယ္ကူေတာ့ဘဲ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ထိပ္ပုိင္းရာထူး မ်ားျဖစ္တဲ့ တပ္မမႉး၊ တုိင္းမႉးရာထူးေတြကုိ တက္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အေျမာက္အျမားရွိေနတဲ့ ဗ်ဴဟာမႉးမ်ားအၾကားက ခက္ခက္ခဲခဲ ထိုးေဖာက္ထြက္ရတဲ့ အေနအထားကို ေရာက္ရွိေနပါတယ္။

ဒီလိုမွ မထိုးေဖာက္ႏိုင္ရင္ ဗ်ဴဟာမႉးေတြဟာ ဦးေဆာင္ၫႊန္ၾကားေရးမႉးဆုိတဲ့ ႏွစ္သိမ့္ဆုကုိ ရရင္ရ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒကစမႉး၊ တုိင္းဦးစီး ဗုိလ္မႉးႀကီး၊ ဒု-တုိင္းမႉးဆုိတဲ့ ေခ်ာင္ထုိးထားတဲ့ ေနရာမ်ားကိုသာ ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ဗ်ဴဟာမႉး အဆင့္ေတာင္ အဲဒီလို မေရရာ မေသခ်ာမႈကို ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ လမ္းဆုံလမ္းခြေနရာႀကီးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တပ္မမႉးနဲ႔ တုိင္းမႉးေတြက လုပ္ပုိင္ခြင့္အားလံုးကို ခ်ဳပ္ကုိင္ထားတာမုိ႔ ဗ်ဴဟာမႉးေတြဟာ တပ္ရင္းမႉးေလာက္ေတာင္ မစုိျပည္လွဘဲ ေယာင္လည္လည္ ျဖစ္ေနရတာမ်ဳိးနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။

ေရွ႕တန္းစစ္ဆင္ေရးထြက္တဲ့ အခ်ိန္ၾကမွသာ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႔မ်ားက ဗ်ဴဟာမႉးနဲ႔အဖြဲ႔ကုိ ေၾကာက္ရြံ႕ကာ “ဖား” ၾကရလို႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္ အာဏာအသင့္အတင့္ ရွိပါေတာ့တယ္။ တခါ ဗ်ဴဟာမႉးေတြဟာ လက္ေအာက္ခံ တပ္ရင္း၊ တပ္ဖြဲ႔ေတြကုိ စစ္ေဆးရတဲ့အခါက်မွသာ ဝမ္းဗုိက္ စုိျပည္ရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးလည္း ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွ႕တန္းစစ္ဆင္ေရး မရွိေတာ့ရင္ ဗ်ဴဟာမႉးဘ၀က အငွားတရားခံ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနပါတယ္။ အမႈစစ္ေဆးခုိင္းတာမ်ဳိးနဲ႔ တပ္မမႉး၊ တုိင္းမႉး အစည္းအေဝးသြားရင္ ေခတၱ တပ္ကုိင္ရတာမ်ဳိးေတြကို ဗ်ဴဟာမႉးက သတိထားလုပ္ကိုင္ေနရတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ ႔ဗ်ဴဟာမႉးေတြဟာ တပ္ရင္းေတြကုိ စစ္ေဆးတဲ့အခါက်ရင္ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့အမိန္႔နဲ႔ ၫႊန္ၾကားခ်က္၊ စီမံခ်က္မ်ားဟာ လက္ေတြ႔မွာ လိုက္လုပ္ႏုိင္စြမ္း မရွိမွန္းကို မိမိကုိယ္တုိင္ တပ္ရင္းမႉးဘဝမွာ ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ဇြတ္အတင္း ဖိႏွိပ္တာမ်ဳိးလည္း ရွိေနလို႔ တပ္ရင္းမႉးေတြနဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္ေနတာကို လည္း ေတြ႔ရပါတယ္။

ေဒသကြပ္ကဲမႈ စစ္ဆင္ေရးဌာနခ်ဳပ္ ဆုိတဲ့ ဒကစ ဆိုတာကေတာ့ ေရွ႕တန္း နယ္အစြန္အဖ်ားျပည္မနဲ႔ အလွမ္းေဝးတာမုိ႔ စီမံခန္႔ခြဲမွႈအာဏာ၊ တရားစီရင္မႈအာဏာ၊ ရိကၡာထုတ္ေပးမႈအာဏာ စသျဖင့္ အေတာ္အတင့္ရထားတဲ့ ဌာနျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္ဦးစီးပုိင္းဆုိင္ရာကုိေတာ့ တုိင္းမႉးထံ တင္ျပရပါေသးတယ္။ ဒကစမႉးဟာ တပ္မမႉးနဲ႔ စကခမႉးတုိ႔ထက္ အနည္းငယ္နိမ့္ၿပီး ၎မွ တုိင္းမႉးျဖစ္တဲ့ ထုံးစံမရွိတာကို ေတြ႔ရၿပီး ဒကစမႉး ျဖစ္ရင္ေတာင္ ၀မ္းမသာႏိုင္တဲ့ အေနအထားကို ေရာက္ေနပါတယ္။

တဖန္ စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမႈဌာနခ်ဳပ္ဆုိတဲ့ စကခ ဆိုတာကေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ ကန္႔ကြက္မွာ စုိးရိမ္လို႔ တပ္မအသြင္ေျပာင္း ထားတဲ့ အဖြဲ႔တခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မမ်ားနဲ႔ စကခမ်ားဟာ ကကၾကည္း (စစ္ဆင္ေရး) ရဲ ႔ တုိက္႐ုိက္ကြပ္ကဲစီမံထားတဲ့ တပ္မ်ားျဖစ္လုိ႔ စစ္ဆင္ေရးခြင္ ပုံေသမရွိဘဲ ရန္သူအင္အားေပၚ မူတည္ၿပီး လုိအပ္သလုိ စစ္ကစားႏုိင္ဖုိ႔ စီစဥ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တပ္မမႉးမ်ားႏွင့္ စကခမႉးေတြဟာ တုိင္းမႉးမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေရး သဟဇာတ မျဖစ္တာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က မဲသေဝါစခန္း က်သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ တုိက္ေနရတဲ့ တပ္မ (၆၆) တပ္မမႉးႏွင့္ ဒု-တပ္မမႉးေတြဟာ ရတခ တုိင္းမႉးရဲ႕ မသိက်ဳိးကြၽံျပဳမႈေၾကာင့္ အခက္အခဲေတြၾကားမွာ ႐ုန္းကန္ေနရတာကုိ စစ္႐ုံးမွ မွန္ကန္စြာ မသုံးသပ္ႏုိင္တာေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ ရာထူးမွ ဖယ္ရွားျခင္း ခံလိုက္ရပါတယ္။ ဒု-တပ္မမႉးကုိယ္တုိင္ ေရွ႕တန္းမွာ သူ႔ရဲ ႔ ပခုံးေပၚက အပြင့္မ်ားကို ဆြဲျဖဳတ္ၿပီး ပစ္တင္ကာ ထြက္သြားတဲ့အထိ တင္းမာမႈ ျပႆနာ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။

အလားတူ နဝတ တက္လာၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လုံၿခဳံေရးဝင္ေနတဲ့ တပ္မ (၂၂) ဟာ ကကၾကည္းသုိ႔ တုိက္႐ုိက္ခြင့္ေတာင္းၿပီး ၎တပ္မ်ားကုိ လုိအပ္သလုိ ေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့မႈအေပၚ ရန္ကုန္တုိင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တုိင္းမႉးက မသိလုိက္လို႔ တုိင္းမႉးႏွင့္ တပ္မမႉးတို႔ ပဋိပကၡျဖစ္ပြားခဲ့ရပါတယ္။ တုိင္းမႉးေတြဟာ ကကၾကည္းနဲ႔ တပ္မမႉးမ်ား မသိလုိက္ရဘဲ ေနာက္တန္းမွာ ျပန္လည္စုဖြဲ႔ အနားယူေနတဲ့ တပ္မလက္ေအာက္ခံ တပ္ရင္းမ်ားကုိ တုိင္းဧရိယာအတြင္းရွိ ရန္သူမ်ားအား တုိင္းလက္ေအာက္ခံတပ္မ်ားနဲ႔ ႏုိင္ေအာင္မတုိက္ႏုိင္တုိင္း ဗုိလ္က်ကာ အတင္းဆြဲသုံးတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီအခါမွာ တပ္ရင္းမႉးေတြဟာ တုိင္းမႉးက Promotion ရာထူးတုိးျမင့္ခြင့္ ကုိင္ထားတဲ့အာဏာကို ေၾကာက္ရြံ႕လုိ႔ စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ တပ္မမႉးကုိ သတင္းမပို႔ေတာ့ဘဲ လုပ္ေပးလိုက္ရတာမ်ိဳး ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလုိလုပ္ခဲ့ရလုိ႔ တပ္မမႉးႏွင့္ တုိင္းမႉး ပဋိပကၡျဖစ္တာ လည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒုတိယတပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က ကကၾကည္း မသိဘဲ တုိင္းမႉးေတြခုိင္းတုိင္း တပ္ရင္းမႉးေတြ လုိက္မလုပ္ဖုိ႔ ေျပာလာတဲ့အထိ တင္းမာမူကို ထိန္းခဲ့ရပါတယ္။

တပ္မမႉးေတြလည္း ယခင္ မဆလေခတ္က တိုင္းမႉးျဖစ္လာမယ္လို႔ ႀကိမ္းေသမွန္းလို႔ ရေပမယ့္ ယေန႔ နအဖေခတ္မွာေတာ့ မေသခ်ာေတာ့ဘဲ ဒု-ဝန္ႀကီးရာထူးနဲ႔သာ အဆင္မသင့္ရင္ ေခ်ာင္ထိုးခံရတတ္ပါတယ္။ တိုးခ်ဲ႕လာတဲ့ တပ္မအေရအတြက္ ဟာလည္း မ်ားျပားလာတာမို႔ တပ္မမႉးအခ်င္းခ်င္း ၿပိဳင္ဆိုင္ေနၾကသလို ဒု-ခ်ဳပ္နဲ႔တပ္ခ်ဳပ္ထံ ၎တို႔ရဲ႕ ဇနီးသည္မ်ားကို မၾကာခဏ ေစလႊတ္ကာ လူႀကီးသိေအာင္ “ဖား” ေနရတာ အေမာတေကာ ျဖစ္ေနၾကရပါတယ္။

တိုင္းမႉးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေရးျပႆနာ ေနာက္တခုမွာ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ားနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ႀကီးဌာနအေနနဲ႔ မူဝါဒ စီမံကိန္းမ်ားနဲ႔ တြက္ခ်က္ၿပီး တိုင္းနဲ႔ ျပည္နယ္မွာရွိတဲ့ ဦးစီးမႉးအရာရွိမ်ားကို ၫႊန္ၾကားကာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနေပမယ့္ တိုင္းမႉးေတြရဲ႕ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္မူကို မၾကာခဏ ႀကံဳေတြ႔ေနရပါတယ္။ တိုင္းမႉးေတြဟာ ဝန္ႀကီးဌာနေတြရဲ႕ စီမံကိန္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မူ ေဆာင္ရြက္ရတာမ်ိဳးနဲ႔ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ နည္းပညာေတြကို လံုးဝနားမလည္ဘဲ ဝင္ေရာက္ စီမံကြပ္ကဲေနတာမို႔ တိုင္းနဲ႔ ျပည္နယ္က ဝန္ထမ္းမ်ားစြာ စိတ္ညစ္ကာ အလုပ္ကထြက္တဲ့အထိ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။

တိုင္းမႉးေတြ လက္သံုးစကားတခုက “မင္းတို႔ ဝန္ႀကီးေတြဟာ ဌာနဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲသာ ျဖစ္တယ္၊ တိုင္းမႉးျဖစ္တဲ့ငါဟာ ေဒသဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္လို႔ ငါဆံုးျဖတ္တာကို ဦးစားေပးရမယ္” လို႔ ေငါက္ငမ္းခဲ့ပါတယ္။ တိုင္းမႉးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕သတင္းေတြကို TV နဲ႔ သတင္းစာေတြမွာ ပါခ်င္ၾကတာမို႔ ဝန္ႀကီးဌာနလက္ေအာက္ခံ စက္႐ံု၊ တံတား၊ ဆည္ဖြင့္ပြဲေတြမွာ ဖိတ္စာကို သူတုိ႔ထံ ဂ႐ုတစိုက္ သြားေရာက္ ဖိတ္ၾကားရပါတယ္။ ဖိတ္စာေပးဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔ ေတာင္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တိုင္းမႉးဟာ စက္႐ံုမႉးတဦးကို ဖိအားေပး ဆူပူခဲ့တာ သိရပါတယ္။ တိုင္းမႉးေတြဟာ အမွန္ေတာ့ သတင္းလာရင္ ဖြင့္ၾကည့္ေနတဲ့ တပ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ဒု-ခ်ဳပ္ေတြကို သူတို႔အလုပ္ေတြ ႀကိဳးစားလုပ္ေနဟန္ အမွတ္ယူတဲ့သေဘာ ျပခ်င္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန စစ္ဆင္ေရး အထူးဖြဲ႔မႉးဆိုတဲ့ ကစထမႉးေတြကတေမွာင့္၊ ဝန္ႀကီးဌာနေတြက အေကာင္အထည္ေဖာ္ ရတဲ့ စီမံကိန္းေတြ လမ္း၊ တံတား၊ စက္႐ံု၊ ဆည္ေတြကို နအဖ႐ံုးက စစ္ခိုင္းလို႔စစ္ရာမွာ ဌာနဆိုင္ရာေတြကေတာ့ သူတို႔ေတြလာ ရင္ “သတ္မွတ္ရက္ထက္ ေဆာလ်င္စြာၿပီးစီးဖို႔၊ အရည္အေသြး ေကာင္းမြန္ဖို႔ဆိုတဲ့” “အပ္” ေၾကာင္းထပ္တဲ့ စကားလံုးေတြသာ ေျပာေနလို႔ စိတ္ညစ္ေနရေၾကာင္း သိရပါတယ္။ လိုအပ္တာ ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ထက္ ျပႆနာရွာဖို႔၊ နားမလည္တာကို နားလည္ ေလဟန္ ဆရာပဲ လုပ္တတ္တာမို႔ ဌာနဆိုင္ရာေတြအေနနဲ႔ စိတ္ညစ္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတရံ တိုင္းမႉးရဲ႕ အမွတ္ယူမယ့္ စစ္ေဆးဖို႔ လ်ာထားတဲ့ စီမံကိန္းလုပ္ကြက္ေတြကို ကစထမႉးေတြက အမွတ္ယူကာ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္စစ္ေဆးေနတာမို႔ ကစထမႉးနဲ႔ တိုင္းမႉးတခ်ိဳ႕ဟာ မေက်လည္မႈေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။


မွားယြင္းတဲ့ မူ၀ါဒေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္မွာ ယိုယြင္းပ်က္စီးေနတဲ့ သေဘာသဘာဝကို နားလည္မႈရွိရွိ လက္ေတြ႔က်က် ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ ထိပ္ပိုင္း စစ္အာဏာရွင္မ်ားက မႀကိဳးစားၾကဘဲ အမိန္႔နဲ႔အာဏာကိုခ်ည္း တဖက္သတ္သံုးစြဲေနလို႔ လက္ေတြ႔ မွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္က တိုးတက္မႈ သံုည အမွတ္မွာသာ ရွိပါေၾကာင္းနဲ႔ တပ္တြင္းစည္းလံုးညီၫြတ္မႈဟာ ၂၀၁၀ ေနာက္ပိုင္းမွာ အာဏာခဲြေ၀မႈ ျပႆနာနဲ႔အတူ ပိုမိုဆိုး၀ါးလာဖို႔သာ ရွိပါေၾကာင္း သံုးသပ္တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မဂၤလာေစ်းမွ ျပည့္တန္ဆာေစ်းကြက္

ေအာင္ထက္ / ၈ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ၿမိဳ႕နယ္၊ မဂၤလာေစ်းေအာက္ဘက္ရိွ ျပည့္တန္ဆာေစ်းကြက္သည္ တစထက္တစ ပိုမိုႀကီးမားလာေနၿပီး ျပည့္တန္ဆာလုပ္သူမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလ်က္ရိွသည္။

မဂၤလာေစ်း၀င္းအတြင္းရိွ မဂၤလာေစ်းသစ္အေဆာက္အအံု၌ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ အေအးခန္းဧည့္ရိပ္သာႏွင့္ ကာရာအိုေကမ်ား၊ ေဂ်ေဂ် ႏိုက္ကလပ္ႏွင့္ လပ္ကီးအႏွိပ္ခန္းမႀကီးတို႔ကို တခမ္းတနား ဖြင့္လွစ္ထားရိွသည္။

ေစ်း၀င္းအတြင္းမွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ထမင္းဆိုင္၊ ကြမ္းယာဆိုင္ အစရိွသည့္ေနရာမ်ားတြင္လည္း ျပည့္တန္ဆာ မိန္းကေလးမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး ေပ်ာ္ပါးလိုသူမ်ားက ၎တို႔အား ေပ်ာ္ပါးေၾကး က်ပ္ (၁) ေသာင္းခြဲႏွင့္ (၂) ေသာင္းၾကား ေပးကာ တည္းခိုခန္းမ်ားသို႔ ေခၚယူေပ်ာ္ပါးၾကေၾကာင္း ျပည့္တန္ဆာထိန္း လူငယ္တဦးက ေျပာသည္။

၎က “အဲလိုဆိုင္ေတြမွာ ထိုင္ေနၾကတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက (၁၀၀) ေလာက္ရိွတယ္၊ ျပည့္တန္ဆာထိန္း (ေခါင္း) က အေယာက္ (၃၀) ေလာက္ရိွတယ္။ လာေခၚတဲ့ဧည့္သည္မ်ားရင္ မ်ားသလို ေစ်းသည္ေတြေရာ သူတို႔ကိုလိုက္ပို႔ေပးရတဲ့ အငွားယာဥ္သမားေတြေရာ အရမ္းအလုပ္ျဖစ္ၾကတယ္” ဟု ေျပာသည္။

တိုင္းရဲ၊ တာ၀န္က် စခန္းရဲ၊ သတင္းတပ္ဖဲြ႔၊ ဒုစ႐ိုက္ႏိွမ္နင္းေရးအပါအ၀င္ လံုၿခံဳေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအား ျပည့္တန္ဆာထိန္းမ်ား က သူ႔အုပ္စုႏွင့္သူ အလွည့္က် ညစဥ္ လိုင္းေၾကးေပးေဆာင္ၾကရေၾကာင္း၊ တည လိုင္းေၾကးစုစုေပါင္း (၁) သိန္းခန္႔ရိွေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။

နာဂစ္အၿပီး ဧရာ၀တီတိုင္းမွ လာေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၊ ၂၀၀၉ ခု ႏွစ္ဦးပိုင္း ကမာၻ႔စီးပြားေရး က်ဆင္းမႈေၾကာင့္ ပိတ္သိမ္းလိုက္ရေသာစက္႐ံု၊ အလုပ္႐ံုမ်ားမွ ေရာက္လာၾကသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားေၾကာင့္ မဂၤလာေစ်း ေအာက္ဘက္ ျပည့္တန္ဆာေစ်းကြက္မွာ ယခင္ထက္ ႏွစ္ဆခန္႔မ်ားလာေၾကာင္း အဆိုပါ ျပည့္တန္ဆာထိန္းလူငယ္က ေျပာသည္။

မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ရပ္ကြက္အတြင္း ေနထိုင္သူတဦးက “ညေန (၆) နာရီေက်ာ္ (၇) နာရီဆိုရင္ ေမာင္နဲ႔ႏွမ၊ သားနဲ႔အမိ လမ္းေတာင္ ျဖတ္မေလွ်ာက္ရဲေလာက္ေအာင္ အရွက္နည္းတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြ ေတြ႔ေနရတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ေန႔လယ္ဘက္ေရာင္းခ်ေသာ အထည္ဆိုင္ရွင္တဦးကမူ ေန႔လံုၿခံဳေရး၊ ညလံုၿခံဳေရးမ်ား ရိွေနသည့္ၾကားမွ ေစ်းတာ၀န္ခံ႐ံုးအနီး၌ ယခုကဲ့သို႔ ျပည့္တန္ဆာေစ်းကြက္ ႀကီးမားေနျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေျပာသည္။

၎က “ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈကို ပ်က္ျပားေစတဲ့ ဒီလိုေစ်းကြက္ကို ႏွိမ္နင္းႏိုင္မယ့္ အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္း မရိွတာဟာ တရားေရးအားနည္းတဲ့ ျပ႐ုပ္တခုပဲ” ဟု ေ၀ဖန္သည္။

အဆိုပါ မဂၤလာေစ်းေအာက္ဘက္မွ ျပည့္တန္ဆာေစ်းကြက္ႏွင့္ ကမ္းနားလမ္း (ယခင္ ၆ ထပ္႐ံုး) ေအာက္ဘက္ရိွ ျပည္တြင္းသံုးေငြခ်င္း ဖလွယ္သည့္ ေစ်းကြက္တို႔မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ထင္ရွားသည့္ တရားမ၀င္ ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္တို႔ျဖစ္သည္။

ဇူလိုင္ (၇) ရက္ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပုံေန႔ က်င္းပ

NEJ / ၇ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


စစ္အာဏာရွင္စနစ္တည္ရွိသေရြ႕ ေက်ာင္းသားစိတ္ဓာတ္ မည္သည့္အခါမွ ကြယ္ေပ်ာက္သြားမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ယေန႔ က်ေရာက္သည့္ (၄၇) ႏွစ္ေျမာက္ ဇူလိုင္ (၇) ရက္ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပံုေန႔တြင္ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ မ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေျပာၾကားသည္။

ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္တြင္ ယေန႔က်င္းပသည့္ (၄၇) ႏွစ္ေျမာက္ ဆဲဗင္းဂ်ဴလိုင္ အခမ္းအနားတြင္ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ႏိုင္ငံျခားေရးရာေကာ္မတီ) မွ တာဝန္ခံ ကိုမင္းႏိုင္က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ႏွင့္ တဆက္တည္း ေပၚေပါက္လာသည့္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို ရည္စူးေျပာၾကားျခင္းျဖစ္သည္။

၎က “၁၉၆၂ ခု ဇူလိုင္လ (၇) ရက္ေန႔မွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို အဲဒီတုန္းကတက္လာတဲ့ စစ္အစိုးရက ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေတာင္းဆိုခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းပရဝဏ္ထဲမွာပဲ ေသနတ္နဲဲ႔ပစ္ခတ္ၿပီးေတာ့ ႏွိမ္နင္းခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားအသက္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ဆံုးခဲ့ရၿပီးေနာက္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈျဖစ္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ေက်ာင္းသားစိတ္ဓာတ္၊ သမဂၢစိတ္ဓာတ္ကို ေက်ာင္းသားအဆက္ဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္သြားရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း သိရွိႏိုင္ရန္အတြက္ အခမ္းအနားျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မတီက ယခုကဲ့သို႔ ႏွစ္စဥ္အခမ္းအနားမ်ား က်င္းပျခင္းျဖစ္သည္ဟုလည္း ကုိမင္းႏိုင္က ေျပာသည္။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္သည္ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ေက်ာင္းသားထုအတြက္ သင့္ေတာ္သည့္စနစ္ မဟုတ္သည့္အတြက္ စစ္အာဏာရွင္ မ်ား၏ မတရားဖိႏွိပ္ အုပ္စိုးမႈမ်ားကို ေက်ာင္းသားထုက စတင္ၿပီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေသြးေျမအက်ခံကာ ဆန္႔က်င္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ယေန႔က်င္းပသည့္ (၄၇) ႏွစ္ေျမာက္ ဆဲဗင္းဇူလိုင္ အခမ္းအနားတြင္ ၁၉၇၄ ဦးသန္႔အေရးေတာ္ပံုတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည့္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားႏွင့္ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုတြင္ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကသည့္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားက ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ၎တို႔၏ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို မ်ဳိးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား သိရွိေစရန္ ေဟာေျပာခဲ့ၾကသည္။

အခမ္းအနားတက္ေရာက္လာသူ SAW အထက္တန္းေက်ာင္းမွ (၉) တန္းေက်ာင္းသား ေမာင္ဝင္းက “အရင္ကေတာ့ ျမန္မာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းဆိုတာကို သေဘာေလာက္ပဲ နားလည္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ပြဲမွာ ေဟာေျပာခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြရဲ႕ ျပန္လည္ေျပာျပခ်က္ေတြကို နားေထာင္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေက်ာင္းသားေတြ ဘာေၾကာင့္ဆန္႔က်င္ရသလဲဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ သိခဲ့ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေခတ္က်ရင္လည္း တာဝန္ေက်ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားမယ္” ဟု ေျပာသည္။

၁၉၆၂ ခု၊ ဇူလိုင္ (၇) ရက္ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပံုသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းၿပီး (၄) လအၾကာတြင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဥပေဒအတြင္းမွ အေစာဆံုးဆန္႔က်င္ခဲ့သည့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား ပထမဆံုးေသြးေျမက်ခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈျဖစ္သည္။

အဆိုပါအေရးေတာ္ပံုတြင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား (၁၀၀) ေက်ာ္ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္သတ္ခံရသျဖင့္ က်ဆံုးခဲ့ၾကရၿပီး လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈကာလတေလွ်ာက္ သမိုင္းဝင္သမဂၢအေဆာက္အအံုကို ဗိုလ္ေနဝင္း ဦးေဆာင္သည့္ အာဏာသိမ္း စစ္အုပ္စုက မိုင္းခြဲ၍ ၿဖိဳခ်ဖ်က္ဆီးခဲ့သည္။