မေရရာေသာ အနာဂတ္ပညာေရးႏွင့္ ယေန႔ေက်းလက္တြဲဖက္(သူခိုး)ေက်ာင္းမ်ား

ေအာင္ထက္

၂၉ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


“လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္မ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ပညာေရးက႑မ်ား ျမႇင့္တင္ေဆာင္ရြက္ေရး၊ ျပည္ေထာင္စုႀကီး၏ နယ္ေျမတခုႏွင့္တခု ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး တေျပးညီ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး၊ သက္ဆုိင္ရာ၊ နည္းပညာဘာသာရပ္အလုိက္ သင္ယူမႈအခြင့္အလမ္း ပိုမိုရရွိေစေရး၊ မိမိတို႔ကိုယ္ပိုင္စြမ္းအားႏွင့္ ျပည္တြင္းအားကို စုစည္းကာ ပညာေရးကို မ႑ိဳင္ျပဳၿပီး အနာဂတ္ ႏုိင္ငံေတာ္သစ္ကို တည္ေဆာက္သြားႏုိင္ေရး” ဟူေသာ ပညာေခတ္၏ စိန္ေခၚမႈအေျခအေနမ်ားကို ယေန႔ျပည္တြင္း ထုတ္ ႏုိင္ငံပိုင္သတင္းစာမ်ား၌ ခမ္းနား၀င့္ထည္ေသာ စကားလံုးႀကီးမ်ားျဖင့္ ေဖာ္ျပေနသည္ကို ေတြ႔ေနၾကရသည္။

အဆိုပါအေနအထားသည္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းစဥ္၏ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲမႈကို မႀကံဳဖူးသည့္ လူငယ္တို႔အတြက္ အထူးအဆန္း ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ အာဏာရွင္စနစ္ (Dictatorship) ၏ သ႐ုပ္သကန္ကုိ သိမီသူတို႔ကမူ ဤသို႔ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားသည့္ စကားလံုးမ်ားကို ေတြ႔ျမင္ဖတ္႐ႈရေပါင္းမ်ား၍ ႐ိုးအီေနၾကေပၿပီ။

အာဏာရွင္စနစ္ (Dictatorship) ဟူသည္ အတုိက္အခံမီဒီယာကို ဖိႏွိပ္ကန္႔သတ္ထားမည္။ ကိုယ္ပိုင္မီဒီယာကို အစြမ္းကုန္ျမႇင့္တင္မည္။ ကိုယ္ပိုင္မီဒီယာကို အားျပဳၿပီး စကားလံုးအား အထုအထည္ႏွင့္ ျပည္သူကို စနစ္တက် အကြက္ခ်ကာ လိမ္လည္မည္။ သို႔ေလာသို႔ေလာျဖစ္ေအာင္ စကားလံုးမႈိင္းမ်ားကို ျပည္သူ႔နားသုိ႔ အတင္းသြတ္သြင္းမည္။ ဒါသည္ပင္ Dictatoship (အာဏာရွင္စနစ္) ၏ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္သည္။

တခ်ိန္ေသာကာလက ဂ်ာမဏီမွ နာဇီမ်ားသည္လည္း ထိုသုိ႔ပင္ အသက္၀င္ခဲ့သည္။ အီတလီ ဖက္ဆစ္အာဏာရွင္ မူဆိုလုိနီႏွင့္ စပိန္မွ ဖရန္ကိုတို႔သည္လည္း တိုင္းျပည္ကို သို႔ႏွယ္ ဓားမိုး၍ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အဆုိပါပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ သမိုင္းတြင္ ျပည္သူတို႔၏ အေသြးအသားေတြကို ဓားစာခံလုပ္ အရင္းအႏွီးျပဳကာ သူတို႔ယံုၾကည္ေသာစနစ္ကို ပံုေဖာ္ထုဆစ္ရင္း ေနာက္ဆံုး သမိုင္းတရားခံေတြအျဖစ္ႏွင့္ နိဂံုးမလွ ျဖစ္ခဲ့ၾကရေလသည္။

“ျပည္နယ္ႏွင့္တုိင္းအားလံုး ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္လ်က္ရွိသည့္ နယ္စပ္ေဒသ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး စီမံကိန္းအထူးေဒသႀကီး (၂၄) ခု၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးစီမံကိန္းႏွင့္ ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကိုလည္း အမ်ဳိးသားပညာရည္ျမင့္မားေရးစီမံကိန္းႏွင့္အတူ တဆက္တစပ္တည္း သိျမင္ဖို႔လုိအပ္ေၾကာင္း” ၂၀၀၉၊ ဇြန္လ (၂၉) ရက္က က်င္းပေသာ အေျခခံပညာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား အထူးမြမ္းမံသင္တန္းအမွတ္စဥ္ (၆၈) ဖြင့္ပြဲတြင္ သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီး ဦးေသာင္းမွ လမ္းၫႊန္မွာၾကားသြားခဲ့ေပသည္။

မစားရ၀ခမန္း အဆုိပါလမ္းၫႊန္ခ်က္အေပၚ ဆိုေရးရွိလာ၍ ဆိုရပါလိမ့္မည္။ က်ေနာ္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႏွင့္ မိုင္ (၁၀၀) သာသာ ေ၀းကြာေသာ ေျမလတ္ၿမိဳ႕ ႀကိဳ႕ပင္ေကာက္၏ (၈) မိုင္ခန္႔အကြာ ေက်းလက္တခု၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ ၀မ္းကြဲသားခ်င္းတုိ႔သည္ ေက်းရြာမူလတန္းေက်ာင္း၌ (၄) တန္းအထိ ပညာဆည္းပူးၾကရသည္။ ထိုေခတ္က (၄) တန္းေအာင္ေသာ္ အမ်ားစု လယ္ထဲေရာက္ကုန္သည္။ စီးပြားေရးေျပလည္သူတခ်ိဳ႕၏ သားသမီးမ်ားက ရြာႏွင့္ (၄-၅) မိုင္မွ်ေ၀းေသာ ကြၽန္းကုန္းႀကီး အလယ္တန္းေက်ာင္းသို႔ သြားတက္၍ ပညာဆက္လက္ဆည္းပူးၾကရသည္။

ရြာသာယာ၊ ရြာသစ္၊ ရွားပင္ထ၊ ကြၽန္းကုန္းေလး၊ အုန္းႏွဲ၊ ေက်ာတန္း ေက်းရြာမ်ားမွ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားသည္ ရႊံ႕ေတာ၊ ဗြက္ေတာမ်ားကို ျဖတ္ကာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရသည္။ ေႏြအခါ မသိသာေသာ္ျငား မိုးအခါ လြန္စြာ ဒုကၡေရာက္ၾကရသည္။ လယ္ကြင္းေတြကို ျဖတ္ကာ လာၾကရသည့္မို႔ ေက်ာင္းေရာက္ေသာ္ ရႊံ႕အလိမ္းလိမ္းကို ဖုတ္ဖက္ခါ ေရေဆးၾကရသည္။ ထိုသို႔ေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကရသည့္ လယ္သမားသားသမီးတုိ႔အား ဆရာတို႔ကလည္း စာနာနားလည္ခဲ့ၾကသည္။ ေစတနာထား သင္ၾကားေပးၾကသည့္အတြက္ အခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားမ်ား ထူးခြၽန္ေပါက္ေျမာက္ကာ လူရာ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ (ယခင္) စက္မႈ(၁) ဒု-၀န္ႀကီး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေက်ာ္၀င္း၊ ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ေဘာလံုးသမားေဟာင္း ဘေဖတို႔သည္ ကြၽန္းကုန္းႀကီး အလယ္တန္းေက်ာင္းထြက္မ်ား ျဖစ္သည္။

က်ေနာ့္ဇာတိ ရွားပင္ထေက်းရြာတြင္ မူလတန္းေက်ာင္းသာရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုမွ အႏွစ္ (၄၀) ခန္႔ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးေနာက္ ယခု မူလြန္ေက်ာင္းျဖစ္ေနၿပီဟု ၾကားရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတြဲဖက္-မူလြန္ကို ရြာ၏ ေဒသခန္႔ဆရာႏွင့္ သင္ၾကားၿပီး အတန္းတင္ အေျဖလႊာမ်ားကို အုပ္စုပိုင္ ကြၽန္းကုန္းႀကီး အလယ္တန္းေက်ာင္းသို႔ပို႔ကာ အစစ္ေဆးခံရေသာစနစ္ျဖင့္ စခန္းသြားေနရသည္။

တြဲဖက္မူလြန္ေက်ာင္းတို႔၏ သေဘာသဘာ၀ကို အက်ဥ္းမွ် ရွင္းျပပါမည္။ စတုတၳတန္းေအာင္ျမင္ၿပီးသူ မူလြန္ေက်ာင္းသားတို႔သည္ ဒိုင္နယ္ (တိုက္နယ္) အတြင္းရွိ အလယ္တန္းေက်ာင္းမ်ား၌ ပဥၥမတန္း တက္ၾကရေပမည္။ ေငြေၾကးျပည့္စံုသူအခ်ဳိ႕က အဆုိပါ အလယ္တန္းေက်ာင္းရွိရာ ဒိုင္နယ္အတြင္း သားခ်င္းမ်ားအိမ္၌ သားသမီးကို ေနေစကာ ပညာသင္ေစသည္။ ခရီးလမ္းေ၀းကြာမႈ၊ လမ္းပန္းမသာမႈႏွင့္ မေျပလည္ေသာ စီးပြားေရးအေျခခံမ်ားေၾကာင့္ ေက်းလက္ျပည္သူအမ်ားစုမွာ ၎တို႔၏ သားသမီးမ်ားကို ဒိုင္နယ္ေက်ာင္းမ်ားသို႔ မေစလႊတ္ႏုိင္ခဲ့။ အဆိုပါ အေျခအေနအေပၚမူတည္၍ ေက်းရြာေက်ာင္းေကာ္မတီမွ တြဲဖက္ေက်ာင္းအျဖစ္ စီစဥ္ဖန္တီးေပးရသည္။

ေက်ာင္းသားတဦး တႏွစ္လွ်င္ (၂၀,၀၀၀၊ ၃၀,၀၀၀၊ ၄၀,၀၀၀) က်ပ္ အတန္းအလုိက္ ေကာက္ခံသည္။ အမ်ားစု တႀကိမ္တည္း ေငြမေခ်ႏုိင္ၾက။ (၄-၅) ႀကိမ္ ခြဲသြင္းၾကရသည္။ ထိုေကာက္ခံေငြႏွင့္ ခ်ိန္ဆကာ ေက်ာင္းေကာ္မတီမွ ေဒသခန္႔ ဆရာငွားရသည္။ ေက်ာင္းသားဦးေရအလုိက္ ဆရာ (၂) ဦး၊ (၃) ဦးက ဘာသာစံုသင္ေပးရသည္။ ေက်ာင္းေကာ္မတီမွ ဆရာတို႔အား လစဥ္ လစာေငြ ရွင္းေပးသည္။

အဆုိပါ တြဲဖက္ေက်ာင္းမ်ားသည္ ဇြန္လေက်ာင္းအပ္လက္ခံၿပီဆိုကတည္းက နီးစပ္ရာ ဒုိင္နယ္အတြင္းရွိ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း (အစိုးရအသိအမွတ္ျပဳ) ေက်ာင္းမ်ားသို႔ သြားေရာက္ခ်ိတ္ဆက္ၾကရသည္။ တြဲရသည္ဟုလည္း ေခၚသည္။

တြဲဖက္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လပတ္စာေမးပြဲအေျဖလႊာမ်ားကို ေဒသခန္႔ဆရာတို႔က စစ္ေဆးေပးရသည္။ အတန္းတင္ အေျဖလႊာကိုမူ အတြဲခံမည့္ ေက်ာင္းသို႔ပို႔ကာ အစစ္ခံရသည္။ ထိုေက်ာင္းမွ အေအာင္-အ႐ံႈးသတ္မွတ္ကာ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ပညာေရးမူေဘာင္ႏွင့္အညီ တရား၀င္ေစသည္။ တြဲဖက္ေက်ာင္းေလးမ်ားအား တြဲခြင့္ျပဳေရး သက္ဆုိင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမႉး (TEO) ႏွင့္ အစုိးရခန္႔ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသို႔ တြဲဖက္ေက်ာင္းေကာ္မတီမွ ေငြလမ္းခင္းၾကရသည္။

အကယ္၍ တြဲဖက္ေက်ာင္းအား ဒိုင္နယ္ေက်ာင္းတို႔မွ အတြဲမခံပါက ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာသင္ၾကားေရး (ဘက) ေက်ာင္း မ်ားသို႔ အေျဖလႊာမ်ားပို႔ကာ အတန္းတင္စာေမးပြဲကို တရား၀င္ျဖစ္ေအာင္ အစစ္ခံရသည္။ သို႔ေသာ္ တြဲဖက္ေက်ာင္းအဆင့္မွ မေက်ာ္လြန္ႏုိင္ေသးသည့္ အေျခအေနမ်ား သိန္း-သန္းခ်ီ ရွိေနသည့္အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ပညာေရးပန္းတုိင္သို႔ ေရာက္ရွိေအာင္ အဘယ္ပံု ခ်ီတက္ရမည္ဆိုသည္မွာ ေခါင္းခဲစရာျပႆနာတခုျဖစ္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ တြဲဖက္မူလြန္ဟူသည္ ေက်းလက္ေနလူတန္းစားမ်ား၏ ပညာေရးသ႐ုပ္မွန္ကို မီးေမာင္းထိုးျပေနသာ ျပယုဂ္တခုျဖစ္သည္။

က်ေနာ္သည္ သတင္းသမားတဦးအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ခဲ့ရင္း ျမန္မာျပည္၏ နယ္ေျမအႏွံ႔သို႔ အေရာက္အေပါက္ မ်ားခဲ့သည္။ နာဂစ္မတုိင္မီကတည္းက ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည့္ လပြတၱာၿမိဳ႕၊ ငခံုးမရြာ၊ ေရေက်ာ္ႀကီး၊ ကန္ႀကီးေထာင့္ရြာတို႔မွ မူလြန္ေက်ာင္းသားတု႔ိသည္ သျပဳကုန္းအလယ္တန္းေက်ာင္း၌ မူလြန္-တြဲေနရသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ႏွာေခါင္းေပါက္ေက်းရြာ၊ ကန္ပဲ့ေက်းရြာတုိ႔သည္ ခံုညင္းတန္းေက်ာင္း၌ တြဲၾကရသည္။ ေဒးဒရဲၿမိဳ႕၊ ေရႊဘိုစုေက်းရြာ၊ ကြမ္းသီးပင္စု အပါအ၀င္ ေက်းရြာ (၆) ရြာမွ ေက်ာင္းသားတို႔သည္ သကၠာယ္ေခ်ာင္းေက်ာင္း၌ တြဲၾကရသည္။

ယခင္က တခ်က္တေကာင္ ခ်စ္ေလးေမာင္တုိ႔၊ ေကအန္ယူ ဗိုလ္စိုးစိုးတို႔၏ နယ္ေျမျဖစ္ေသာ ေတာင္ပို႔ႀကီးရြာ၊ ေလွ်ာ္ေခ်ာင္း၊ သခြပ္ကုန္း၊ စစၥလီထံုး၊ ၀ါး႐ံုးေဒါင့္ေက်းရြာမ်ားသည္ ေမာ္လၿမိဳင္ကြၽန္းၿမိဳ႕နယ္၊ ႐ံုးေဒါင့္အထက္တန္းေက်ာင္းသို႔ တြဲၾကရသည္။ ေလးမ်က္ႏွာၿမိဳ႕၊ ေညာင္ပင္၀ဲ၊ ကတက္ကုန္း၊ တူး႐ိုး၊ ၀ါး႐ံုစု၊ ေဗာဓိရြာတို႔သည္ ကြမ္းၿခံကုန္းရြာေက်ာင္း၌ တြဲၾကရသည္။ ထား၀ယ္မႈိင္းႀကီး၊ ထား၀ယ္မႈိင္းေလး၊ သေျပေခ်ာင္း၊ ဘံုလံုေခ်ာင္း၊ ကဒတ္ႀကီး၀ိုင္း၊ ပလီေခ်ာင္းေက်းရြာတုိ႔သည္ က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕၊ ခမံုရြာအလယ္တန္းေက်ာင္း၌ တြဲၾကရသည္။

အဆုိပါ ေက်းလက္ေဒသတို႔သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႏွင့္ မိုင္ေထာင္ခ်ီေ၀းကြာသည့္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ဘူးသီးေတာင္၊ ေမာင္ေတာအရပ္၌ ရွိေနၾကသည္ မဟုတ္ပါ။ ရွမ္းျပည္နယ္ ဟုိပုန္း၊ လြိဳင္လင္ မဟုတ္ပါ။ ျမစ္ႀကီးနား အစြန္အဖ်ား ဖားကန္႔၊ ၀ိုင္းေမာ္ မဟုတ္ပါ။ လား႐ႈိးၿမိဳ႕အနီး ကြမ္းလံု၊ မူဆယ္ မဟုတ္ၾကပါ။ ကေလးနယ္ တမူး၊ ဖလမ္း၊ ဂန္႔ေဂါနယ္ေျမတုိ႔ မဟုတ္ၾကပါ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ မိုင္ (၁၀၀) မရွိတတ္သည့္ ဧရာ၀တီတိုင္း ေက်းလက္ေဒသတုိ႔သာ ျဖစ္ပါသည္။ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးဆုိရေသာ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ေအာ္ေခၚလွ်င္ပင္ ၾကားႏိုင္ေလာက္သည့္ အရပ္ေဒသမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

အေျခခံပညာမူလတန္းေအာင္၍မွ အလယ္တန္းအဆင့္တက္ရန္ ႐ုပ္၀တၳဳစာသင္ေက်ာင္းမရွိသည့္ ဒုိင္နယ္ေက်ာင္းမ်ားသို႔ သြားေရာက္တြဲေနၾကရသည့္ အဆုိပါ ေက်ာင္းသားငယ္တုိ႔၏ ပညာေရးပန္းတိုင္သည္ မည္မွ်ေရရာမႈရွိပါမည္နည္း။ ပညာေခတ္၏ အလားအလာေကာင္းမ်ားကို လုိအပ္သလုိ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရန္ မည္သည့္အရာေတြက တြန္းအားေပးႏိုင္ပါမည္နည္း။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လူတန္းစားအမ်ားဆံုးႏွင့္ အဓိက ႏုိင္ငံျခား၀င္ေငြရွာေပးေနေသာ ေက်းလက္ေနျပည္သူတို႔သည္ အေျခခံအေဆာက္အအံုေကာင္းမ်ား၊ လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္မ်ား မဟုတ္ၿပီေလာ။ ထိုအေျခခံေကာင္းမ်ားကို တုိင္းျပည္အက်ိဳးေရွး႐ႈသည့္လုပ္ငန္းမ်ား၌ အျပဳသေဘာ အသံုးမခ်ႏုိင္၍သာ လယ္သမားသားသမီးအမ်ားစု နင္းျပားဘ၀က မေက်ာ္လြန္ႏုိင္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ျဖင့္ ကြၽဲ ႏြားေက်ာင္း၊ လယ္ထဲဆင္းႏွင့္ အိုင္ပက္ငါးဖမ္း ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့သည္။

ဤသို႔ဆုိလွ်င္ “ေက်ာင္းေနရြယ္ကေလးငယ္မ်ား ေက်ာင္းေနေရး၊ ေက်ာင္းေနကေလးမ်ား၊ အတန္းပညာကုန္ဆံုးေအာင္ သင္ယူေရး၊ မိဘ-ဆရာႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတာ၀န္ရွိသူမ်ားက ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး” ဟု ေလသံလႊင့္ေနေသာ အမ်ဳိးသားပညာေရးေကာ္မတီဥကၠ႒ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သိန္းစိန္၏ ၂၀၀၉၊ ဇြန္ (၂၅) ဘုိကေလးၿမိဳ႕ ေက်းလက္ျပည္သူတု႔ိအား လမ္းၫႊန္ခ်က္သည္လည္းေကာင္း၊ “မ်က္ေမွာက္ကာလျဖစ္ေသာ ပညာေခတ္၏ စိန္ေခၚမႈကို ရင္ဆုိင္ႏိုင္မည့္ အစဥ္ေလ့လာသင္ယူေနသာ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းကို ဖန္တီးႏုိင္သည့္ ပညာေရးစနစ္တခု ျဖစ္ထြန္းလာေစေရး” ဟူသည့္ ႏွစ္ (၃၀) စီမံကိန္းတုိ႔သည္ ေရေပၚအ႐ုပ္ေရးသကဲ့သို႔ အရာထင္လာမည္ မဟုတ္သည့္အတြက္ ျပန္လည္သံုးသပ္သင့္ၿပီျဖစ္သည္။

နာဂစ္အလြန္ တႏွစ္သာသာ၌ က်ေနာ္သည္ ဘိုကေလးၿမိဳ႕၊ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္၊ ေရမိုင္ (၂၀) ေက်ာ္ရွိ ေထာ္ပိုင္-ေရႊျပည္ေအးေက်းရြာသို႔ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ စက္ဆန္း (ယခင္ စက္စု-စက္ဆန္း) ဒုိင္နယ္တြင္ ေက်းရြာ (၃၆) ရြာ ပါ၀င္ၿပီး စက္ဆန္းက (၁၆) ရြာ၊ ေရႊျပည္ေအးက ရြာ (၂၀) အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ေထာ္ပိုင္-ေရႊျပည္ေအးေက်းရြာသည္ အိမ္ေျခ (၂၉၀)၊ အိမ္ေထာင္စု (၃၀၄) စုရွိၿပီး ကရင္-ဗမာ စုေပါင္းေနထိုင္ၾကသည္။ နာဂစ္ေလေဘး၌ (၄၇) ဦး ေသဆံုးၿပီး UNDP မွ ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းေသာ မူလတန္းေက်ာင္းမွာ အနည္းငယ္သာ ပ်က္စီးခဲ့သည္။ အဆုိပါေက်ာင္း၌ ယခုႏွစ္ မူလတန္း ေက်ာင္းသား (၂၈၀) ဦးႏွင့္ မူလြန္ (၅၂) ဦး ပညာသင္ၾကားလ်က္ရွိသည္။ အစုိးရခန္႔ ဆရာ (၃) ဦးႏွင့္ ေဒသခန္႔ဆရာ (၂) ဦးရွိသည္။

၎ေက်းရြာရွိ မူလြန္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အေျဖလႊာမ်ား စစ္ေဆးေပးရန္ စက္ဆန္းအထက္တန္းေက်ာင္းသို႔ သြားတြဲရာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ေရာက္မလာေသး၍ အတြဲမခံဟု တာ၀န္ခံဆရာက အေၾကာင္းျပန္သည္။ အဆုိပါ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးသည္ သစ္ေတာ၀န္ႀကီး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္သိန္းေအာင္ (သို႔မဟုတ္) တုိင္းမႉး- ၀န္ႀကီးတဦးဦး၏ PSO ႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးဟု သတင္းထြက္ေပၚေနသည္။ ေျပာင္းေရႊ႕မိန္႔ (Order) က်ၿပီးသည္မွာ (၃) လခန႔္ရွိေနၿပီး ယခုထိ လာေရာက္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ျခင္း မျပဳေသးေၾကာင္း သိရသည္။ ထို႔အတြက္ ေထာ္ပိုင္-ေရႊျပည္ေအး တြဲဖက္ေက်ာင္းေကာ္မတီမွ ကေလးမ်ား ပညာသင္ၾကားေရး ေနာက္မက်ေစရန္ အဆီႀကီးရြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရး (ဘက) ေက်ာင္းသို႔ တြဲထားရန္ လိုရမည္ရ စီစဥ္ေနရေၾကာင္း သိရသည္။

အဆုိပါ ေထာ္ပိုင္-ေရႊျပည္ေအးေက်းရြာ၌ မူလြန္ေက်ာင္းခ်ေပးရန္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္မွ ေဒသအာဏာပိုင္တို႔အား ယခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလက ၫႊန္ၾကားခဲ့ေသာ္လည္း ဇြန္လေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္အထိ အေကာင္အထည္မေပၚခဲ့ဘဲ တြဲဖက္ (ေဒသအေခၚ) သူခိုးေက်ာင္းအျဖစ္သာ ရွိေနခဲ့သည္။ တရား၀င္ မူလြန္ေက်ာင္းျဖစ္ေရး ဘုိကေလးၿမိဳ႕နယ္ ပညာေရးမႉး႐ံုးသို႔ သြားေရာက္စံုစမ္းေသာ္ ခ႐ုိင္အဆင့္၊ တုိင္းအဆင့္ ဆက္လက္တင္ျပရဦးမည္ျဖစ္သည့္အတြက္ ေက်းရြာမွ ေငြ (၂) သိန္းခန္႔ ကုန္က်သြားသည္ဟု သိရသည္။

ဤမွ် ပညာရးကို ႏံ႔ုနဲ႔စြာယူသင္ေနၾကရသည့္ ေထာ္ပိုင္-ေရႊျပည္ေအးေက်းရြာသည္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသိန္းစိန္၊ ကာကြယ္ေရးမွ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကိုကို၊ တုိင္းမႉး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဆြ၊ သစ္ေတာ၀န္ႀကီး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္သိန္းေအာင္၊ စီးပြားကူးသန္း၀န္ႀကီး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ တင္ႏုိင္သိန္းတို႔ မၾကာခဏ ကြင္းဆင္းစစ္ေဆးေနသည့္ နာဂစ္ေလေဘးသင့္၊ စီမံကိန္း အဆင့္၀င္ ဘုိကေလးၿမိဳ႕၊ စက္ဆန္း ဒိုင္နယ္ႏွင့္ ကုန္းလမ္းခရီး (၇) မိုင္ခန္႔သာ ေ၀းကြာပါသည္။ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔အေနျဖင့္ ေဒသပထ၀ီအေနအထားအရ မဟာဗ်ဴဟာမက်၍ ေထာ္ပိုင္-ေရႊျပည္ေအး ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကို ခ်န္လွပ္ခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ မေျပာတတ္ၿပီ။

ဧရာ၀တီတုိင္း၊ ဘုိကေလးၿမိဳ႕၌ နာဂစ္ေလေဘး အလူးအလဲခံရၿပီး အေသအေပ်ာက္ အမ်ားဆံုးေက်းရြာ (၂) ရြာရွိသည္။ ကြၽန္းသာယာ-ႀကိမ္ေခ်ာင္းႀကီးႏွင့္ ပ်ဥ္ဘိုးႀကီးေက်းရြာတို႔ျဖစ္သည္။ တရား၀င္စာရင္းဇယားမ်ားအရ ပ်ဥ္ဘုိးႀကီး ဒိုင္နယ္တြင္ (၇၇၂) ဦး ေသဆံုးၿပီး ပ်ဥ္ဘိုးႀကီး ေက်းရြာတခုတည္း (၃၅၃) ဦး ေသဆံုးသည္။

ပ်ဥ္ဘိုးႀကီး ေက်းရြာအုပ္စုတြင္ ပ်ဥ္ဘိုးႀကီး၊ ပ်ဥ္ဘုိးေလး၊ ကပ္ဗလာေခ်ာင္း၊ ၀က္ေခါင္းက်၊ ဓမၼသုခေက်းရြာတုိ႔ ပါ၀င္သည္။ နာဂစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်ဥ္ဘိုးႀကီးအုပ္စုတြင္း၌ မူလတန္းစာသင္ေက်ာင္း (၄) ေက်ာင္းစလံုး ပ်က္စီးခဲ့ရာ ကပ္ဗလာေခ်ာင္း မူလတန္းေက်ာင္းေဆာင္သစ္တခုသာ ယခုႏွစ္ စာသင္ခ်ိန္အမီ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ၿပီးစီးခဲ့သည္။ က်န္ (၃) ေက်ာင္းမွာ သင့္သလို ယာယီတည္ေဆာက္ထားရၿပီး ေက်ာင္းသားတို႔ စာသင္ေနၾကရသည္။ အဆုိပါ ယာယီေက်ာင္းေဆာင္၌ မူလတန္း (၁၂၀) ဦးႏွင့္ မူလြန္ (၃၅) ဦးရွိသည္။ မူလြန္ေက်ာင္းသားတို႔အတြက္ ေက်ာင္းေကာ္မတီမွ ကုန္းလမ္း (၁) မိုင္ခြဲခန္႔ ေ၀းကြာ ေသာ စက္ဆန္းအထကႏွင့္ သြားတြဲရာ ေက်ာင္းမွ လက္မခံဟု ယခုရက္ပိုင္းသတင္းရရွိသည္။ ထို႔အတြက္ ေက်ာင္းေကာ္မတီမွ မ်က္ႏွာငယ္စြာႏွင့္ ဂရမ္း အလကေက်ာင္းႏွင့္ စာေမးပြဲမတုိင္မီ တြဲရန္ စီစဥ္ေနရသည္ဟု သိရသည္။

ျမန္မာက႐ုဏာ ေဖာင္ေဒးရွင္း၊ I Love Myanmar, UNDP, UNICEF, Diamond Mercury စသည့္ ေဒသတြင္း လူမႈအဖြဲ႔အစည္းတုိ႔၏ ထိေရာက္မႈမရွိေသာ ေထာက္ပံ့ေရးနည္းလမ္းမ်ား၊ နအဖ၏ မုန္တုိင္းသင့္ ေဒသမ်ားရွိ စာသင္ေက်ာင္း၊ ေဆး႐ံု၊ ေနအိမ္တည္ေဆာက္မႈႏွင့္ Cyclone Shelters မ်ား၊ လမ္းတံတားမ်ား တည္ေဆာက္ၿပီးစီးမႈ စသည့္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး စကားလံုးတို႔သည္ ေဒသခံျပည္သူတို႔၏ လက္ေတြ႔ပကတိအေျခအေနႏွင့္ လြန္စြာကြာဟေနေပသည္။

အထက္အေၾကာင္းျခင္းရာတို႔ကို ၿခံဳငံုသံုးသပ္ရေသာ္ ေက်းလက္ေနျပည္သူမ်ားထဲမွ လတ္တေလာ ဘ၀အေျခအေန၊ အေျခခံေကာင္းသူတို႔၏ အနာဂတ္ပညာေရးပန္းတိုင္သည္ ေရရာေသခ်ာမႈရွိပါရဲ႕လား။ မူလတန္းေအာင္ၿပီး၍ မူလြန္တက္ေရာက္ရန္အတြက္ ႐ုပ္၀တၳဳအေျခခံေကာင္းေတြ ျပည့္စံုပါၿပီးလား။ တြဲဖက္(သူခိုး)ေက်ာင္းသားမ်ားအျဖစ္ သိမ္ငယ္စြာ ရပ္တည္ေနရေသာ ေက်ာင္းသားငယ္တုိ႔၏ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာကို မည္သို႔ ေဖးမကူတြဲၾကပါမည္နည္း။ ေက်ာင္းသံုးျပ႒ာန္းစာအုပ္ကို ပင္ ေက်ာင္းသားတုိင္းအား ေရာင္းခ်မေပးႏုိင္သည့္ ယေန႔ေခတ္ပညာေရး၏ ဆုတ္ယုတ္မႈ အေျခအေနအရပ္ရပ္အေပၚ အာဏာရွင္တုိ႔အေနျဖင့္ ျပန္လည္ဆန္းစစ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရေပသည္။

မယ္လဒုကၡသည္စခန္းတြင္ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ျဖစ္သူမ်ားျပား

NEJ / ၂၈ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


မယ္လဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း၌ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးေရာဂါလကၡဏာ ျဖစ္ေနသူမ်ားဟု သံသယရွိသူ (၁၀၀) ခန္႔ကို စခန္းေဆး႐ံုတြင္ ကုသမူေပးေနေၾကာင္း စခန္းဒု-ဥကၠ႒က ေျပာသည္။

စခန္းဒု-ဥကၠ႒ ေစာထြန္းထြန္းက “ဒီလထဲမွာ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္တဲ့လူ (၅) ဦးကို မဲေဆာက္ေဆး႐ံုႀကီးပို႔ရတယ္။ စခန္းေဆး႐ံုမွာေတာ့ သံသယရွိတဲ့အဆင့္ လူ (၁၀၀) ေလာက္ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေန႔က စခန္းတာ၀န္ရွိသူေတြ စည္းေ၀းထိုင္ၿပီး ေရာဂါထိန္းခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ ပညာေပးေရးကိစၥေတြ တိုးျမႇင့္လုပ္ေဆာင္ဖို႔ စီစဥ္ၾကတယ္” ဟု ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ ေျပာသည္။

ယခု စခန္းေဆး႐ုံတြင္ ေရာဂါျပင္းထန္သူ လူနာ (၁၀) ဦးရိွၿပီး က်န္လူနာမ်ားမွာ အတြင္းလူနာႏွင့္ အျပင္လူနာမ်ားျဖစ္ၾကေၾကာင္း၊ ေလာေလာဆယ္ ေဆးစစ္ခ်က္မ်ားအရ လူနာမ်ားတြင္ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ျဖစ္ပြားသည္ကိုသာ ေတြ႔ရိွရၿပီး A(H1N1) တုပ္ေကြးျဖစ္ပြားမႈ မရိွေၾကာင္း မယ္လစခန္းေဆး႐ုံတာ၀န္ခံဆရာ ေစာေနဆဲက ေျပာသည္။

၎က “ကိုယ္ပူကိုက္ခဲေညာင္းညာၿပီး ႏွာေခါင္းနဲ႔ပါးစပ္က ေသြးထြက္တဲ့လူနာေတြကို အထူးသတိထားရတယ္။ တုပ္ေကြး အမ်ိဳးအစားကိုသိဖို႔ လူနာေတြကို ေဆးစစ္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ေရာဂါစတင္ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွစ၍ ေရာဂါျဖစ္သူ၏ အိမ္ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ထပ္မံကူးစက္မျဖစ္ပြားရန္္ လိုအပ္သည့္ ကာကြယ္မူမ်ား ရပ္ကြက္အလိုက္ လိုက္လံေဆာင္ရြက္မူမ်ား ျပဳလုပ္ေပးေနသည္ဟုလည္း သိရသည္။

ရပ္ကြက္မႉးတဦးျဖစ္သူ ကိုေရႊက “ဒီေရာဂါမျဖစ္ဖို႔ ဒုကၡသည္ေတြလည္း က်န္းမာေရးအသိနဲ႔ ကာကြယ္မူေတြလုပ္ဖို႔ လိုတယ္။ စခန္းမွာေပးတဲ့ ေဆးျခင္ေထာင္ေတြကို မသံုးဘဲ ေရာင္းစားၾကတယ္။ ၿပီးရင္ ျခင္ေထာင္မပါဘဲ အိပ္ေတာ့ ျခင္ကိုက္ခံရၿပီး ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္ၾကတာ” ဟု ေျပာသည္။

ယခင္ႏွစ္မ်ားက ေရာဂါျဖစ္ပြားသူဦးေရမွာ ဆယ္ဂဏန္းေအာက္သာ ရွိခဲ့ၿပီး ယခုႏွစ္ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းမွာ အမ်ားဆံုးျဖစ္သည္ဟု စခန္းေဆး႐ံုတာ၀န္ခံက ေျပာသည္။

မဲေဆာက္ၿမိဳ႕၏ေျမာက္ဘက္ (၆၅) ကီလိုမီိတာ အကြာတြင္ရွိသည့္ မယ္လဒုကၡသည္စခန္းတြင္ ျမန္မာဒုကၡသည္ (၅) ေသာင္းခန္႔ ေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။

ေငြစကၠဴအေဟာင္းမ်ား လဲေပးေတာ့မည္

Tuesday, 28 July 2009 19:05 သန္းထိုက္ဦး
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လက္ရွိ သံုးစြဲေနေသာ ေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္ ေငြစကၠဴမ်ားကုိ ဗဟိုဘဏ္မ်ားက လဲလွယ္ေပး ေတာ့မည္ဟု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဗဟို ဘဏ္လုပ္ငန္းဌာနခြဲမွ တာ၀န္ရွိသူ တဦးက ေျပာၾကားလိုက္သည္။

ေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္ ေငြစကၠဴမ်ားကို အသံုးျပဳႏုိင္ရန္ တိပ္ျဖင့္ကပ္ေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု - လွ်ပ္တျပက္ဂ်ာနယ္)
ျပည္သူလူထု၏ လက္တြင္း၌ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ ေငြစကၠဴ အမ်ားအျပားရွိေနသည္ဟူသည့္ သတင္းမ်ားေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ လဲလွယ္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဗဟိုဘဏ္လုပ္ငန္းဌာနခြဲမွ အမည္မေဖာ္လိုသူ တာ၀န္ရွိသူ တဦးက ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာသည္။

ယေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာ၌လည္း ျမန္မာ့ စီးပြားေရး ဘဏ္မ်ားတြင္ သက္မွတ္ခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ေငြစကၠဴအေဟာင္းမ်ား လာေရာက္လဲလွယ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းတဦးက “ပုိက္ဆံေတြက အေရာင္အဆင္းမရွိေလာက္ေအာင္ စုတ္ပါတယ္၊ ခုေနာက္ပိုင္း ဘယ္သူကမွ အထြန္႔မတက္ဘူး။ ကိုယ့္ေပးလည္း ယူတယ္၊ ကိုယ္ကေပးလည္း သူက ယူတယ္” ဟု ေျပာသည္။ယခုကဲ့သို႔ ေငြစကၠဴအသစ္မ်ားႏွင့္ လဲလွယ္ေပးလွ်င္ အဆင္ေျပေၾကာင္း သူက ဆက္ေျပာသည္။

“ကိုင္ရတာ နည္းနည္းသန္႔သြားတာေပါ့။ ေဘာင္းဘီထဲ ထိုးထည့္လို႔လည္းရတယ္” ဟု ၎က ဆိုသည္။

သက္မွတ္ခ်က္ႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို လဲလွယ္ေပးမည္ဟု ဆိုထားေသာ္လည္း သတင္းစာထဲ၌ ကိုက္ညီရမည့္ အခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ျပထားျခင္း မရွိေပ။

ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဗဟိုဘဏ္ ရန္ကုန္ဘဏ္ခြဲ၏ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ၾသဂုတ္လ ၃ ရက္ေန႔မွ စတင္၍ ေငြစကၠဴ ၁၀ က်ပ္တန္မွ ၂၀၀ တန္အထိကို တန္ဖိုးတူခ်င္း အေဟာင္း ႏွင့္ အသစ္ လဲလွယ္ ေပးရန္ စီစဥ္ထားေၾကာင္း သိရသည္။

လူတဦးလွ်င္ ေငြစကၠဴ အရြက္ ၃၀ သာ လဲလွယ္ေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တနလၤာေန႔ႏွင့္ ေသာၾကာ ၂ ရက္သာ လက္ခံလဲလွယ္ေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဗဟိုဘဏ္ တာဝန္ရွိသူက ေျပာသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ က်ပ္ေငြ ၅၀ တန္ႏွင့္ ၁၀၀ တန္မ်ား ရွားပါးလ်က္ရွိသည္။

ထိုကဲ့သို႔ ေငြစကၠဴ အေႂကြမ်ား ရွားပါးေနေသာေၾကာင့္ ေစ်းဆုိင္ငယ္မ်ား၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ားတြင္ ေငြစကၠဴ အေႂကြအစား ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္၊ ဖေယာင္းတုိင္၊ ေဘာပင္၊ သၾကားလံုး စသည္တို႔ကို ျပန္အမ္းေနရေၾကာင္း၊ ထုိသို႔ အမ္းလိုက္သည့္ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ၎ဆိုင္တြင္ တန္ဖိုးႏွင့္ ညီမွ်သည့္ပစၥည္း ျပန္လည္လဲလွယ္ဝယ္ယူႏိုင္ေၾကာင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံမ်ားထံမွ သိရသည္။

“ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ေငြစကၠဴ အေႂကြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ရွားပါးေနတာ။ တခ်ိဳ႕ဆိုင္ေတြဆို ကိုယ့္ဘာသာ တံုကင္သေဘာမ်ိဳး ၁၀၀၊ ၅၀ ဆိုၿပီး စကၠဴေလးေတြေပၚေရးထားၿပီး ဆိုင္ရွင္က လက္မွတ္ထိုးေပး၊ ျပန္အမ္းလိုက္ရင္ အဲဒီစကၠဴေလးေတြနဲ႔ အဲဒီဆိုင္မွာ ျပန္ဝယ္လို႔ရတယ္” ဟု ရန္ကုန္သားတဦးက ေျပာသည္။

ဗဟိုဘဏ္ တာဝန္ရွိသူ၏ အဆိုအရ ယခင္ကတည္းက ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ လိုင္းေပါင္းစံု ထိန္းသိမ္းေရးေကာ္မတီ၊ မီးသတ္ တပ္ဖြဲ႕ အစရွိသည့္ ဌာနမ်ားကို ဗဟိုဘဏ္က ေငြအေႂကြမ်ား လဲလွယ္ေပးလ်က္ရွိၿပီး ယခုအခါ နယ္ေဒသမ်ားတြင္လည္း အထူးအစီအစဥ္ႏွင့္ လဲလွယ္ေပး ေနသည္ဟု သိရသည္။

“က်ေနာ္တို႔ အၿမဲတမ္းပဲ လဲေပးေနတာ၊ မထသ တို႔ မီးသတ္ဌာနတို႔ကုိ တပတ္ က်ပ္သိန္း ၁၀၀ ဖိုးေလာက္ အေႂကြေတြလဲေပး ေနရတယ္။ သူတို႔က တေထာင္တန္ ေတြလာေပး က်ေနာ္တို႔က အေႂကြေတြ ျပန္ေပးတယ္။ တျခားၿမိဳ႕နယ္ေတြတိုင္းကုိ ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့သေဘာပဲ” ဟု ဗဟိုဘဏ္ တာ၀န္ရွိသူက ေျပာျပသည္။

အစိုးရ ဘဏ္မ်ားက ေငြစကၠဴ အစုတ္၊ အေဟာင္းမ်ား အပါအဝင္ ျခကိုက္ထားသည့္ ေငြစကၠဴမ်ား၊ တိပ္ကပ္၊ မီးေလာင္ ထားေသာ ေငြမ်ားကုိ ယခင္ကတည္းက လဲလွယ္ေပးလ်က္ရွိေၾကာင္းလည္း သူက ဆိုသည္။

ျမန္မာျပည္သူမ်ား လက္၀ယ္၌ လွည့္လည္သံုးစြဲေနေသာ ေဟာင္းႏြမ္း ေငြစကၠဴမ်ားကုိ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား ႏွင့္ ျပည္စံုေသာ ေငြစကၠဴမ်ားျဖစ္ပါက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အမွတ္ ၁၉၈/၁၉၉ ဗိုလ္ဆြန္ပက္လမ္းႏွင့္ ကမ္းနားလမ္းေထာင့္ရွိ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေတာ္ ဗဟို ဘဏ္လုပ္ငန္းဌာနခြဲ ေငြစကၠဴလဲလွယ္ေရး ေကာင္တာႏွင့္ ျမန္မာ့ စီးပြားေရးဘဏ္ ဘဏ္ခြဲအသီးသီးတြင္ လက္ခံလဲလွယ္ ေပးလ်က္ရွိေၾကာင္း ၎သတင္းစာ၌ ေရးသားထားသည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး၏သားက လုပ္ငန္းႀကီးတခုကုိ သိမ္းပုိက္

Tuesday, 28 July 2009 19:18 ရန္ပိုင္
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဗားကရာ ဆိပ္ကမ္းရွိ သစ္အတင္အခ် လုပ္ကုိင္ေနေသာ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္း တခုကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ၏သား ဦးႀကိဳင္ဆန္းေရႊက လုယူခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

ထုိလုပ္ငန္းသည္ ႏုိင္ငံျခားတင္ပုိ႔မည့္ သစ္လုံးမ်ားကုိ ဝန္ခ်ီစက္ႀကီးမ်ားျဖင့္ အတင္ အခ် ျပဳလုပ္ေပး ေနေသာ လုပ္ငန္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေသာၾကာေန႔ (ဇူလုိင္လ ၂၄ ၇က္ေန႔)က လုပ္ငန္း ပုိင္ရွင္မ်ား ျဖစ္သည့္ ဦးရဲထြန္းႏုိင္ႏွင့္ အျခား အစု ရွယ္ယာဝင္ ၄ ဦးတုိ႔သည္ ထုိလုပ္ငန္းမွ အၿပီးတုိင္ ႏႈတ္ထြက္ေပးခဲ့ရေၾကာင္း သိရသည္။

အဆုိပါ ကုမၸဏီမွာ အမည္ ေပးထားျခင္း မရွိေပ။

“ဗားကရာမွာ သစ္လုံးသယ္တဲ့ ကရိန္းေတြ ရွိတယ္၊ ျမန္မာျပည္မွ သုံးခုပဲ ရွိတယ္ အႀကီးဆုံးေတြေပါ့၊ ရင္းႏွီး ျမွဳပ္ႏွံမႈလည္း မ်ားတယ္၊ တလကုိ အျမတ္ေငြ သိန္း၂ဝဝ (ေဒၚလာ ၁၉ဝဝဝ ေက်ာ္) ေလာက္ ဝင္တယ္၊ လုပ္ငန္းက ခုိင္ေတာ့ ဦးႀကိဳင္ဆန္းေရႊက မ်က္စိက်တာ” ဟု အဆုိပါ လုပ္ငန္းအုပ္စု နင့္ နီးစပ္သူ တဦးက ေျပာၾကားသည္။

ယင္းလုပ္ငန္း၏ အက်ိဳးအျမတ္ကုိ မ်က္စိက်ေနေသာ ဦးႀကိဳင္ဆန္းေရႊက အလွည့္က် လုပ္ကုိင္ရန္ လြန္ခဲ့ေသာ တလခန္႔က စတင္ ကမ္းလွမ္းခဲ့ေၾကာင္း၊ ဦးရဲထြန္းႏုိင္ တုိ႔က လက္မခံေသာေၾကာင့္ လုပ္ငန္း တခုလုံးကုိ လုယူခ့ဲျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ဗားကရာ ဆိပ္ကမ္းရိွ ၎တုိ႔၏ ရုံးသုိ႔ ဧရာဝတီက ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းခဲ့ေသာ္လည္း ျပန္လည္ ေျဖၾကားခ့ဲျခင္း မရရွိေပ။

အဆုိပါလုပ္ငန္းသည္ အၿငိမ္းစား စစ္အရာရွိမ်ား စုေပါင္း၍ လုပ္ကုိင္ထားသည့္ လုပ္ငန္း ျဖစ္သည္။ ဦးရဲထြန္းႏုိင္သည္ စီးပြားေရးႏွင့္ ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ေရး ဝန္ႀကီး ဌာနသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့သည့္ အၿငိမ္းစား ဗိုလ္ႀကီး တဦး ျဖစ္သည္။

ယခုအခါ လုပ္ငန္းရွင္ ဦးရဲထြန္းႏုိင္ အပါအဝင္ အစုရွယ္ယာဝင္ ငါးဦးသည္ ၎တုိ႔ပုိင္ လုပ္ငန္းသုံး ပစၥည္းမ်ားကုိ ထုခြဲ ေရာင္းခ်ရန္ စီစဥ္ ေနၿပီး အလုပ္သမား ၅ဝ ခန္႔ ကုိလည္း ေလ်ာ္ေၾကး အျဖစ္ ျမန္မာေငြ က်ပ္၂ေသာင္းခြဲစီ ေပးေလ်ာ္ခဲ႔ရေၾကာင္း အဆုိပါ လုပ္ငန္းအုပ္စု ႏွင့္ နီးစပ္သူမ်ားက ဧရာဝတီကုိ ေျပာျပသည္။

ဦးႀကိဳင္ဆန္းေရႊသည္ စစ္အစုိးရ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားေသာ စီးပြားေရးေလာကမွ ဦးေတဇ၊ ဦးေဇာ္ေဇာ္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေရႊမန္း၏ သား ဦးေအာင္သက္မန္း တုိ႔ကဲသုိ႔ နာမည္ႀကီး စီးပြားေရး သမား မဟုတ္ေပ။ သုိ႔ေသာ္လည္း ကုမၸဏီမ်ားတြင္ အစုရွယ္ယာ အျဖစ္ ေငြေၾကး ထည့္ဝင္ျခင္း မရွိဘဲ အက်ိဳး အျမတ္ ရယူသူဟုလည္း ရန္ကုန္မွ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ တခ်ဳိ႕က ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ စီရင္ခ်က္ခ်ေတာ့မည္

မင္းႏိုင္သူ / ၂၈ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ေဖာက္ဖ်က္မႈျဖင့္ တရားစြဲဆုိစစ္ေဆး ေနေသာ အင္းစိန္အထူးတရား႐ုံး ယေန႔တရားခြင္၌ တရားသူႀကီးမ်ားက လာမည့္ေသာၾကာေန႔တြင္ စီရင္ခ်က္ခ်မည္ဟု ႐ုံးခ်ိန္းေပးလုိက္ၿပီျဖစ္သည္။

“ဒီေန႔တရားခြင္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပါတဲ့အမႈက ႏွစ္ဘက္ေရွ႕ေနေတြရဲ႕ အၿပီးသတ္ေလွ်ာက္လဲခ်က္ (၁၂) နာရီေလာက္မွာ ၿပီးစီးသြားပါၿပီ။ တရား႐ုံးက ဇူလုိင္ (၃၁) ရက္ေန႔မွာ စီရင္ခ်က္ခ်မယ္လုိ႔ ႐ုံးခ်ိန္းေပးလုိက္ပါၿပီ” ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေရွ႕ေနတဦးျဖစ္သူ ဦးဉာဏ္၀င္းက ေျပာသည္။

ယမန္ေန႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေရွ႕ေနႀကီး ဦးၾကည္၀င္းတင္ျပခဲ့ေသာ ထပ္တုိးသက္ေသအတြက္ ႏွစ္ဘက္ေရွ႕ေနမ်ားက ယေန႔ထပ္မံ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ေပးခဲ့ၾကရာ တရား႐ုံးက ထပ္တုိးသက္ေသမလုိအပ္ဟုဆုိကာ ပယ္ခ်လုိက္ေၾကာင္း သိရသည္။

“အဲဒီထပ္တုိးသက္ေသနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ဘက္ေရွ႕ေနေတြ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ တရား႐ုံးက ဒီသက္ေသဟာ အစုိးရအဖြဲ႔က အဆုံးအျဖတ္ျပဳၿပီးသား ကိစၥျဖစ္ေနတယ္။ အတည္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မလုိအပ္ဘူးဆုိၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ ေလွ်ာက္ထားတာကုိ ပယ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚမွာ (၁၀/က)၊ (၁၀/ခ) နဲ႔ ထိန္းသိမ္းခဲ့တဲ့ အမိန္႔ေတြဟာ အစုိးရအဖြဲ႔က လုပ္တာ။ အစုိးရအဖြဲ႔က လုပ္ထားတဲ့အေပၚမွာ အယူခံလည္း ပယ္ထားၿပီးသားျဖစ္ေတာ့ ဒါဟာ အတည္ျဖစ္ေနပါတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္” ဟု ဦးဉာဏ္၀င္းက ရွင္းလင္းေျပာဆိုသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ထိန္းသိမ္းခဲ့မႈအေျခအေနႏွင့္ ယခုစြဲဆုိထားခ်က္ အပ္စပ္မႈရွိမရွိ တရား႐ုံးက ဆုံးျဖတ္ႏုိင္ရန္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ေရွ႕ေနႀကီး ဦးၾကည္၀င္းက ျမန္မာႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာန၏ ေျပာဆိုခ်က္ကို ကိုးကား၍ ယမန္ေန႔ တရားခြင္တြင္ တင္ျပခဲ့သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ဖမ္းဆီးထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ သူ႔အသက္အႏၲရာယ္ စုိးရိမ္ရ၍ ထိန္းသိမ္းထားျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း ကုလသမဂၢလူ႔အခြင့္အေရးအလုပ္ေကာ္မတီသုိ႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့မႈကို ဦးၾကည္၀င္းက တင္ျပခဲ့ၿပီး ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနကုိ သက္ေသအျဖစ္ တင္သြင္းလုိေၾကာင္း ယမန္ေန႔က ေလွ်ာက္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ ထပ္တိုးသက္ေသ ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို ပယ္ခ်လိုက္သည့္အတြက္ ေရွ႕ေနဦးဉာဏ္၀င္းက “အစုိးရအဖြဲ႔က အဲလုိလုပ္တာကုိက ဥပေဒနဲ႔မညီဘူး။ ဥပေဒအရ မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ သူတုိ႔က အဲဒါကုိ ေရွာင္ေနတာပါ” ဟု ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေရွွ႕ေနဦးဉာဏ္၀င္းက တင္ျပခဲ့ေသာ ဇူလုိင္ (၂၃) ရက္ထုတ္ သတင္းစာမ်ား၏ ေဆာင္းပါးပါ ေရးသားခ်က္မ်ားသည္ တရားဥပေဒကုိ မထီမဲ့ျမင္ျပဳရာေရာက္သျဖင့္ လုိအပ္သလုိ စိစစ္ေဆာင္ရြက္ေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထား ခ်က္ကုိလည္း ယေန႔တရားခြင္တြင္ တရားသူႀကီးမ်ားက တစုံတရာတုံ႔ျပန္ခဲ့ျခင္းမရွိဟု သိရသည္။

နအဖစစ္အစုိးရ၏ သတင္းစာမ်ား၌ ဇူလုိင္ (၂၃) ရက္တြင္ လူသစ္ဆုိေသာ ကေလာင္အမည္ျဖင့္ ေရးသားထားသည့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵကုိ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနသူမ်ား ၀ုိင္း၀န္းဖယ္ရွား ဟူသည့္ ေဆာင္းပါးတြင္ “အလားတူပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္လည္း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား မဟုတ္ပါဘူး။ တည္ဆဲဥပေဒတရပ္ကုိ ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္လုိ႔ သက္ဆုိင္ရာတရား႐ုံးက တရားစြဲဆုိမႈနဲ႔ တရားရင္ဆုိင္ေနရသူသာ ျဖစ္ပါတယ္” ဟု ေရးသားထားသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေရွ႕ေနမ်ားအေနျဖင့္ အၿပီးသတ္ေလွ်ာက္လဲခ်က္ကုိ ရႏုိင္သမွ်ေသာ အခ်ိန္ကာလအတြင္း တရား႐ုံးသုိ႔ အခ်က္အလက္ခုိင္ခုိင္မာမာျဖင့္ အေကာင္းဆုံးတင္ျပခဲ့ေၾကာင္း၊ ဥပေဒအျမင္အရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ျခင္းမရွိေၾကာင္း ဦးဉာဏ္၀င္းက ေျပာသည္။

ယေန႔တရားခြင္သုိ႔ ဂ်ပန္ႏွင့္အေမရိကန္ အပါအ၀င္ သံ႐ုံး (၅) ခုခန္႔မွ သံတမန္မ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကေၾကာင္း သိရသည္။

ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ ထိန္းသိမ္းခံေနရေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေနအိမ္ၿခံ၀င္းအတြင္း အေမရိကန္ႏုိင္ငံသား မစၥတာယက္ေတာ ၀င္ေရာက္ခဲ့မႈအတြက္ နအဖစစ္အစုိးရက ေမ (၁၈) ရက္တြင္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ေဖာက္ဖ်က္မႈ ပုဒ္မ (၂၂) ျဖင့္ အင္းစိန္အထူးတရား႐ုံး၌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား တရားစြဲဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

တရားသူႀကီး ဦးေသာင္းၫြန္႔ႏွင့္ ဦးညီညီစုိးတုိ႔က အမႈကို ၾကားနာစစ္ေဆးေနၿပီး လာမည့္ ဇူလုိင္ (၃၁) ရက္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔အေပၚ စီရင္ခ်က္အမိန္႔ ခ်မွတ္မည္ျဖစ္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔အား တရားစြဲဆုိမႈတြင္ နအဖစစ္အစုိးရဘက္က တရားလုိျပသက္ေသ (၂၃) ဦး တင္သြင္းကာ (၁၅) ဦး ထြက္ဆုိခဲ့ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္မွ သက္ေသ (၂) ဦးကိုသာ တင္သြင္းခြင့္ရသည္။

၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ (၁၃) ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ စစ္အစုိးရ၏ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းျခင္းခံခဲ့ရၿပီး ယခုအမႈျဖင့္ တရားစီရင္ျခင္းခံရပါက ေထာင္ဒဏ္ (၅) ႏွစ္အထိ က်ခံရဖြယ္ရွိသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕အတြင္း စစ္တပ္မ်ား ေနရာယူထား

မင္းႏိုင္သူ / ၂၈ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


မႏၲေလးၿမဳိ႕အတြင္းရွိ ရယက႐ုံးတုိ႔တြင္ စစ္တပ္မ်ား တပ္စြဲေနရာယူထားၾကေၾကာင္း မႏၲေလးၿမဳိ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။

“မႏၲေလး (၄) ၿမိဳ႕နယ္ျဖစ္တဲ့ ခ်မ္းေအးသာဇံ၊ မဟာေအာင္ေျမ၊ ေအာင္ေျမသာဇံ၊ ခ်မ္းျမသာစည္ အဲဒီၿမိဳ႕နယ္ေတြထဲ ဇူလုိင္ (၂၆) ရက္ ညပုိင္းမွာ တပ္ကားေတြနဲ႔ စစ္သားေတြ လာခ်သြားတာ။ ရယက႐ုံးတခုမွာ အေယာက္ (၃၀) ေလာက္ဆုိေတာ့ တပ္ခြဲတခုစာေလာက္ ခ်ထားတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ ရယက႐ုံးေတြထဲမွာတင္ ေနထုိင္ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေနၾကတာ” ဟု ၿမိဳ႕ခံတဦးက ေျပာသည္။

ယခုကဲ့သုိ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ေပၚတြင္ တပ္စြဲေနရာယူထားျခင္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေထာင္ခ်ခဲ့ပါက လူထုအုံႂကြမႈ ေပၚေပါက္လာႏိုင္သျဖင့္ လက္ဦးမႈရယူ ႏွိမ္နင္းႏုိင္ရန္ျဖစ္သည္ဟု မႏၲေလးၿမိဳ႕ခံမ်ားက ယူဆေနၾကသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕ခံ စာနယ္ဇင္းသမားတဦးက “ဒါက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ေထာင္ခ်ကုိခ်မယ္လုိ႔ ျပလုိက္တဲ့သေဘာပဲဗ်။ က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ႕ခံေတြက အဲလုိပဲ ယူဆတယ္။ ေထာင္ခ်လုိက္လုိ႔ လူထုက မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ၿပီး အုံႂကြမႈ ျဖစ္လာရင္ ႏွိမ္နင္းဖုိ႔နဲ႔ ေနာက္အခုလုိ တပ္ႀကဳိခ် အင္အားျပၿပီး လူထုကို ၿခိမ္းေျခာက္ထားတာ ျဖစ္တယ္” ဟု သုံးသပ္ေျပာဆုိသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕သည္ သံဃာဦးေရအမ်ားဆုံးရွိသည့္ ၿမိဳ႕ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္လည္း ေဒသအာဏာပုိင္မ်ားက ပုိမုိေစာင့္ၾကည့္ေနၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတုိက္မ်ားအတြင္း လူအ၀င္အထြက္ကုိလည္း ေစာင့္ၾကည့္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနေၾကာင္း ၿမိဳ႕ခံစာနယ္ဇင္းဆရာက ေျပာသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕တြင္း တပ္လုံၿခဳံေရးမ်ား ရယူထားသကဲ့သုိ႔ မႏၲေလးတုိင္း အန္အယ္လ္ဒီအဖြဲ႔၀င္မ်ားကုိလည္း သတင္းတပ္ဖြဲ႔မွ ေစာင့္ၾကည့္မႈမ်ား ပုိမုိျပဳလုပ္ေနသည္ဟု မႏၲေလးတုိင္း အန္အယ္လ္ဒီ လူငယ္အဖြဲ႔၀င္တဦးက ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အမႈအတြက္ အၿပီးသတ္ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ေပးရေသာ ဇူလုိင္ (၂၄) ရက္မွစ၍ မႏၲေလးတုိင္း အန္အယ္လ္ဒီအဖြဲ႔၀င္မ်ားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ မဟာျမတ္မုနိဘုရားသုိ႔ သြားေရာက္ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းခဲ့ၾကရာ အာဏာပုိင္မ်ား၏ ေႏွာင့္ယွက္မႈမ်ားျဖင့္ ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ၾကရသည္။

ထုိေန႔က မဟာျမတ္မုနိဘုရားမွအျပန္ မႏၲေလး အေရွ႕ေတာင္ၿမဳိ႕နယ္ အန္အယ္လ္ဒီလူငယ္ ကုိတုိးႀကီးကုိ ႀကံ့ဖြံ႔အသင္း၀င္မ်ားက ဆုိင္ကယ္ရပ္နားထားရာေနရာတြင္ ၀ုိင္း၀န္းထုိးႀကိတ္ခဲ့ၾကသည္။

“ဒီေန႔အထိ လုိက္ေႏွာင့္ယွက္ေနတာပဲ။ အရင္ရက္ေတြက အေႏွာင့္အယွက္ခံရလုိ႔ ဒီေန႔ေတာ့ မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီးဆီကုိ ပါတီ၀င္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ေယာင္ျပအျဖစ္ သြားေရာက္ခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြက ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားကုိသြားၿပီး ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာလည္း သတင္းတပ္ဖြဲ႔ကလူေတြ လုိက္ၾကည့္ေနတာပါပဲ” ဟု မႏၲေလးတုိင္း အန္အယ္လ္ဒီလူငယ္တဦးက ေျပာသည္။

ဥစၥာဓန မက္ေမာသူမ်ား

အညၾတေတာ္လွန္ေရးသမားတဦး

၂၈ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉


ဥစၥာဓန မက္ေမာသူမ်ားလို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ ဥစၥာဓန မမက္ေမာတဲ့လူ ဘယ္မွာရွိလို႔လဲလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ မက္ေမာတယ္လို႔ ဆိုရာမွာ ဥစၥာဓနကိုရယူဖို႔ လမ္းစရွိသူေတြ တနည္းအားျဖင့္ ရယူႏိုင္ဖို႔ အေနအထားရွိသူေတြကိုသာ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ကုန္းေကာက္စရာ ဘာတခုမွမရွိေလာက္ေအာင္ ဆင္းရဲႏံုခ်ာရွာလြန္းသူေတြကိုေတာင္ “ဥစၥာဓနေတြ မလိုခ်င္ဘူးလား” လို႔ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေလးေမးရင္ “လိုခ်င္တာေပါ့” လို႔ ျပန္ေျဖ႐ံုမက ေမးသူကိုပါ “ဒီလို အရည္မရ အဖတ္မရတဲ့ ေမးခြန္းကို ဘာျဖစ္လို႔ ေလကုန္ခံၿပီး ေမးေနေသးလဲ” လို႔ အျပစ္တင္တဲ့အၾကည့္နဲ႔ပါ ျပန္ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဥစၥာဓန မက္ေမာတယ္ဆိုတာ အဲဒီလို ဘ၀နင္းျပား ျဖစ္ေနရွာရသူေတြနဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ဆိုလိုပါတယ္။

မိဘလက္ထက္က လက္ငုတ္လက္ရင္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္း သို႔မဟုတ္ အရင္းအႏွီး တစံုတရာ သို႔မဟုတ္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အၾကားအျမင္ အေတြ႔အႀကံဳ၊ အဆက္အသြယ္ အသိုင္းအ၀ိုင္း တစံုတရာရွိသူေတြ အစရွိတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးကို ရရွိပိုင္ဆိုင္ထားသူေတြကလည္း ဥစၥာဓနကို ‘မက္ေမာအား’ ရွိၾကပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးမွာ သူတို႔တေတြ ဥစၥာဓန မက္ေမာတဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ေဆြးေႏြးစရာမရွိပါ။

ေနာက္တမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔လို အတုလံအတုမရွိတဲ့ အာဏာ (ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္ရြာ၊ ကိုယ့္ဌာေနမွာပါ) ပိုင္စိုးထား သူေတြအဖို႔ေတာ့ ‘ဥစၥာဓနမက္ေမာအား’ အရွိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ သိေတာ္မူၾကတဲ့ အတိုင္းပါပဲ၊ မက္ေမာလြန္းအားႀကီးလို႔ ရာဇဣေႁႏၵေတာင္မဆည္ႏိုင္ၾကဘဲ ရေလလိုေလ အိုတေစၧ ျဖစ္ေနၾကတာေတြ။ ‘ေရႊလက္တို႔ ဘုရင္ႀကီး’ လို သူတို႔လက္နဲ႔တို႔ရာ ေရႊျဖစ္ေနၾကတာေတြကေတာ့ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေထာင္ ထပ္ေနပါၿပီ။ မီဒီယာမွာ မၾကားခ်င္၊ မဖတ္ခ်င္အဆံုးပါ။

က်ေနာ္ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်င္တာက ‘သန္း ၄၀ (ခုေတာ့ သန္း ၅၀၊ ၆၀ ေလာက္ရွိေနၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္) ျပည္သူေတြအတြက္’ တို႔၊ ‘(---) လူမ်ိဳးအတြက္လုိ႔’ ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေတြ တြင္တြင္ေျပာၿပီး ဥစၥာဓန မက္ေမာတဲ့ လူေတြရဲ႕ ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာထားတဲ့ ေစတနာဆိုတာနဲ႔ သူတို႔လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈေတြအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗမာျပည္ရဲ႕ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ လူမ်ဳိးေရးအေျခခံတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြက အမ်ားစုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ လူမ်ိဳးေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ အမ်ားအားျဖင့္ မိမိတို႔လူမ်ိဳးထဲမွာ လူတန္းစားေတြ တည္ရွိေနတယ္ဆိုတာကို အသိအမွတ္ မျပဳၾကပါဘူး။ ဒီေတာ့ အဖြဲ႔အစည္း တည္ေထာင္ဖြဲ႔စည္းရာမွာ မိမိတို႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ဘယ္လူတန္းစားရဲ႕ အဖြဲ႔အစည္း သို႔မဟုတ္ ပါတီလဲဆိုတာကို သတ္မွတ္ထားျခင္း မရွိၾကပါဘူး။ တခ်ဳိ႕အဖြဲ႔အစည္းေတြက်ေတာ့ အမ်ဳိးသားေရး ေႂကြးေၾကာ္ေပမယ့္ လူတန္းစားတည္ရွိမႈကို အသိအမွတ္ျပဳၿပီး မိမိအဖြဲ႔အစည္းဟာ ဘယ္လူတန္းစားကို အေျခခံတယ္၊ ဘယ္လူတန္းစားရဲ႕ အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို သတ္မွတ္ေဖာ္ျပပါတယ္။ သာဓကအားျဖင့္ဆိုရင္ တခ်ိန္တုန္းက ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ KNUP ပါတီ။

တကယ္ေတာ့ (ဘံုစနစ္က်င့္သံုးေနတဲ့ ေရွးေဟာင္းလူ႔အဖြဲ႔အစည္းအဆင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြကလြဲရင္) လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ လူတန္းစားေတြ တည္ရွိေနတယ္ဆိုတာ ကို အသိအမွတ္ျပဳၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ လူတန္းစားေတြတည္ရွိေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ လူမႈအျခင္းအရာေတြမွန္သမွ်ဟာ လူတန္းစားနဲ႔ ကင္းလြတ္တာရယ္လို႔ ဘာတခုမွ မရွိပါဘူး။ ယဥ္ေက်းမႈမွာေတာင္မွ အခြင့္ထူးခံလူတန္းစားရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ (elite culture) နဲ႔ အမ်ားျပည္သူ႔ယဥ္ေက်းမႈ (popular culture) ရယ္လို႔ ကြဲျပားျခားနားပါတယ္။ အက်ဳိးစီးပြားခ်င္း အျပန္အလွန္ ပဋိပကၡေတြျဖစ္ေနၿပီး အက်ိဳးစီးပြားခ်င္း လုေန သို႔မဟုတ္ ထိန္းညိႇေနရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာ လူတန္းစားတည္ရွိမႈကို အသိအမွတ္မျပဳတာဟာ ပကတိအျဖစ္မွန္ကို မျမင္တာ သို႔မဟုတ္ တမင္ျငင္းကြယ္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီတရပ္ဟာ မိမိဘယ္လူတန္းစားရဲ႕ ပါတီလဲဆိုတာကို အသိအမွတ္ျပဳရမွန္း မသိ သို႔မဟုတ္ အသိအမွတ္မျပဳေပမယ့္ အဲဒီပါတီဟာ လူတန္းစားတရပ္ရပ္ရဲ႕ ပါတီျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေဆြးေႏြးရာမွာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းတခုထဲက ပညာတတ္လူငယ္တေယာက္က “က်ေနာ္တို႔ပါတီက ဘယ္လူတန္းစားရဲ႕ ပါတီလဲဆိုတာ သတ္မွတ္ထားတာ မရွိဘူးဆိုေတာ့ ဧကႏၲ ဓနရွင္ေပါက္စလူတန္းစားပါတီလား၊ “ဓနရွင္ လူတန္းစားပါတီလား တခုခုေတာ့ တခုခုပဲဗ်” လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဗမာျပည္ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ၾကည့္လိုက္ရင္ အဲဒီလို အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲမွာ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရး လုပ္ခြင့္ဟာ ထုတ္ျပန္ေၾကညာၿပီး ျပ႒ာန္းေပးစရာေတာင္မလိုတဲ့ သေႏၶပါ အခြင့္အေရး ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္လိုက္ ငယ္သားကေန ေခါင္းေဆာင္ထိပ္သီးပိုင္းအဆင့္အထိ စီးပြားေရးလုပ္ပါတယ္။ ဥစၥာဓန ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ “ကိုယ့္စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လုပ္ရတာေပါ့” လို႔ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္အဆင့္ရွိသူတေယာက္က ေျပာပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ အဖြဲ႔အစည္းက ရဲေဘာ္တဦးခ်င္းရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ မေထာက္ပံ့ဘူးလားလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ ဘယ္လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းမဆို ေထာက္ပံ့ပါတယ္။ ဒါကို ‘ကိုယ့္စား၀တ္ေနေရးအတြက္’ လို႔ နားလည္ထားပံုမရပါဘူး။ အတိအက်ေျပာရရင္ ‘ေတာမခိုခင္တုန္းက ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ စား၀တ္ေနေရး အဆင့္အတန္းမ်ိဳး သို႔မဟုတ္ သည့္ထက္မကတဲ့ စား၀တ္ေနေရး အဆင့္အတန္းမ်ဳိး ရရွိေရးအတြက္’ လို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။

ေက်ာင္းသားလူငယ္ဘ၀ကတည္းက ေတာခိုလာခဲ့ၿပီး ခု ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္တေယာက္ ျဖစ္ေနသူတဦးက သူ႔မွာပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ သားသားနားနား အိမ္တလံုးရယ္၊ သိန္းရာေပါင္းမ်ားစြာ ကာလတန္ဖိုးရွိတဲ့ စီးပြားေရးပိုင္ဆိုင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “ေတာ္လွန္ေရးထဲေရာက္လာတုန္းက လက္ခ်ည္း ဗလာသက္သက္ပဲဗ်။ ဒါေတြက ေနာက္မွ ျဖစ္လာတဲ့ ဟာေတြပါ” လို႔ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေျပာပါတယ္။ (သူဒီလိုေျပာေတာ့ ဥပေဒေဘာင္ထဲက ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တဦးရဲ႕ သိန္းတေထာင္ေက်ာ္တန္ ဆိုင္ခန္းတခန္း စစ္အစိုးရရဲ႕ အသိမ္းခံရေၾကာင္း သတင္းကို သြားသတိရမိပါေသးေတာ့တယ္။)

မိမိလူမ်ဳိးအတြက္ လုပ္ေနပါတယ္လို႔ ေျပာရင္း မိမိလူမ်ဳိးရဲ႕ အမ်ားတကာ အမ်ားစုႀကီးမွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ ေရးခဲ့သလို ‘ေတြ႔ရာအႏုပ္၊ ေဟာင္းညစ္ပုပ္တဲ့၊ ႐ုပ္ပံုလႊာထဲ’ ဒံုရင္း ဒံုရင္းပဲ ျဖစ္ေနၾကရွာတာကို လူခ်မ္းသာ ‘ေတာ္လွန္ေရးသမား’ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြ မျမင္ေလေရာ့သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ‘ဒို႔ေကာင္းစားတာ ဒို႔လူမ်ဳိး ေကာင္းစားတာနဲ႔ အတူတူပဲေပါ့။ ဒို႔လူမ်ဳိးေတြ ဂုဏ္ယူစရာေပါ့လို႔ လူမ်ဳိးေရးအျမင္နဲ႔ ႐ိုးသားစြာ ျမင္ေနေရာ့သလားမသိပါ။

လူမ်ဳိးေရးအျမင္ေလာက္ပဲရွိတာ၊ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးထဲမွာ လူတန္းစားေတြ ရွိေနျခင္း၊ အဲဒီလူတန္းစားေတြရဲ႕ အျပန္အလွန္ ဆက္ဆံေရး၊ လူတန္းစားတရပ္ခ်င္းရဲ႕ (ေတာ္လွန္ေရးမွာ ပါ၀င္ႏိုင္တဲ့) အခန္းက႑ေတြကို အသိအမွတ္မျပဳတာ သို႔မဟုတ္ အသိအမွတ္မျပဳနိင္တာေတြေၾကာင့္ လူမ်ဳိးေရးအျမင္ေလာက္သာရွိတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားရွာရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္သြားခဲ့ၾကတာကို သမိုင္းမွာ အထင္အရွားေတြ႔ရပါတယ္။ သာဓကအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ (၁၉၂၀) ခုႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္က ေပၚထြက္လာခဲ့တဲ့ ၀ံသာႏုအသင္းခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုဟာ ငါးေထာင္စား အမတ္ရာထူးနဲ႔ က်ဆံုးသြားခဲ့ၾကပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းမွာ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီသက္သက္သာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခ်န္ေကရွိတ္ဟာ အဲဒီေခတ္က တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ အခ်မ္းသားဆံုးပုဂၢိဳလ္ (၄) ဦးထဲက တဦးအပါအ၀င္ျဖစ္သြားၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ က်ဆံုးသြားခဲ့ ပါတယ္။

ဗမာျပည္ စစ္အာဏာရွင္အစိုးရ အဆက္ဆက္မွာ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြမွန္သမွ် (ယူဂ်ီလႈပ္ရွားသူေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တရား၀င္ပါတီေတြထဲက လႈပ္ရွားသူေတြပဲျဖစ္ျဖစ္) အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း၊ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၾကရပါတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း (ေျပာမယ္ဆိုရင္) ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရင္း ကိုယ့္စီးပြားေရး ကိုယ္လုပ္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔တေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနသေရြ႕ေတာ့ မခ်မ္းသာႏိုင္ၾကပါဘူး။ အတိုက္အခံေတြကို အၿငိႇဳးတႀကီးနဲ႔ ဥပေဒလက္လြတ္ ဖိႏွိပ္ေနတဲ့ စစ္အစိုးရေအာက္မွာ ခ်မ္းသာလာဖို႔ ေနေနသာသာ မူလက ခ်မ္းသာခဲ့ၾကသူေတြေတာင္ စီးပြားပ်က္သြားၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတိို႔စီးပြားေရးေတြကို ပံ့ပိုးေပးမယ့္ သို႔မဟုတ္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ့္ အာဏာလက္ကိုင္မရွိတဲ့အျပင္ နဂါးတို႔မ်က္ေစာင္းလို အေၾကာင္းသံုးပါးမေရြးတဲ့ စစ္အာဏာရဲ႕ သံဖေနာင့္ေအာက္မွာ နင္းသမွ် ေၾကၾကရပါတယ္။

ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြထဲက ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူေတြရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကေတာ့ အာဏာနဲ႔ဖက္ထား တဲ့ လုပ္ငန္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္တိုင္ပဲလုပ္လုပ္၊ မိမိရဲ႕သားမယားေတြကဘဲလုပ္လုပ္ အနည္းဆံုးေတာ့ အာဏာရဲ႕ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးမႈရွိေနပါတယ္။ ေျမယာေတြဆိုရင္ အလကားေတာင္ ရႏိုင္တဲ့အျပင္ ဘယ္သူမွ မ်က္ေစာင္းေတာင္ ထိုးရဲၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္ထားတဲ့ အဖ႔ြဲအစည္းအခ်ဳိ႕ရဲ႕ အခ်ဳိ႕ေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားဆိုရင္ စစ္အစိုးရနဲ႔ နားလည္မႈယူၿပီး မိမိအမ်ဳိးသားျပည္သူေတြရဲ႕ ေျမယာေတြကိုေတာင္ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ သိမ္းယူတဲ့ သတင္းေတြ ၾကားေနရပါတယ္။ (ဥစၥာဓန မက္ေမာလိုက္ပံုမ်ား ကိုယ္ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိးေရးဆိုတာကိုေတာင္ ဖြတ္ေမ့ ပတတ္ေမ့ ေမ့ေနတဲ့အထိပါပဲ)။

သည့္ထက္ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနတာကေတာ့ စစ္အစိုးရက သူ႔ရဲ႕အာဏာစက္ကို အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး နယ္ေျမေတြထဲ အထိ တိုးခဲ်႕လာၿပီး မိမိျပည္သူေတြအေပၚ ထင္သလို ရမ္းကားေနပါလ်က္နဲ႔ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္းစစ္လိုက္ရင္ ဥစၥာဓန မက္ေမာမႈေတြေၾကာင့္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ‘ၿငိမ္းခ်မ္းေရးထိန္းသိမ္းတဲ့အေနနဲ႔ သည္းခံေနရတယ္’ လို႔ အေၾကာင္းျပပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက ျပည္သူအတြက္လား၊ ျပည္သူက ‘ၿငိမ္းခ်မ္းေရး’ အတြက္ လည္စင္းခံေပးေနရ မွာလားလို႔ ျပန္ေမးရပါလိမ့္မယ္။

အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အဖြဲ႔အစည္းတခုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္က ျပည္သူလူထုအတြက္ အကာအကြယ္မေပးႏိုင္တာကို လူသိရွင္ၾကား ၀န္ခံတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အခု ကာကြယ္မေပးႏိုင္ရင္လည္း ေနာင္ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ဘာေတြလုပ္ေနပါသလဲလို႔ ၾကည့္လိုက္ ေတာ့ ကိုယ့္စီးပြားေရးကိုယ္ လုပ္ေနတာကလြဲလို႔ ဘာတခုမွမေတြ႔ရတာ အမွန္ပါ။ “လူႀကီးေတြ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဆံုတဲ့အခါဗ်ာ၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းမေျပာၾကဘဲ သူတို႔စီးပြားေရးအေၾကာင္းပဲ သူတို႔ေျပာၾကတယ္ဗ်ာ” လို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ကားနဲ႔ ေမာင္းပို႔ေပးရတဲ့ ကားဆရာတေယာက္က စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေျပာျပတာကို က်ေနာ္အမွတ္ရမိပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၅) ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က နယ္ေျမတခုမွာ ဘုရင္ႀကီးတပါးလို မင္းမူေနတဲ့ နယ္ျမတပ္မႉးတေယာက္နဲ႔ က်ေနာ္ ဆံုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ဘုရင္ႀကီးတပါးလို လူအမ်ား သူ႔ကို ေမာ္မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ အာဏာစက္ စူးရွလွေၾကာင္းကို သူကိုယ္တိုင္လည္း သိပါတယ္။ သူက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ပါတယ္။ သိေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ တခ်က္လႊတ္ အာဏာရွိသူ စီးပြားေရးလုပ္ရင္ အရင္းအႏွီးေငြေၾကး စိုက္ထုတ္စရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ အျမတ္ကလည္း ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီေတာ့သူဟာ ဗမာျပည္သူပုန္ထဲမွာ အခ်မ္းသာဆံုးသူပုန္ေတြထဲက တေယာက္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ထိုင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္တဦးရဲ႕ (ခ်ီးမြမ္းတာလား၊ ကဲ့ရဲ႕တာလားေတာ့ က်ေနာ္ မေ၀ခြဲတတ္ပါ) အသိအမွတ္ျပဳ ေျပာၾကားတာကို ခံရသူတဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတပ္မႉးကပဲ ေျပာျပလို႔ သိရတာပါ။ သူနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ရန္သူ႔တပ္ထဲက စစ္ဗိုလ္တေယာက္ကေတာ့ “ဒီေကာင္ သိပ္မၾကာပါဘူး၊ ဒို႔ဆီ ေရာက္လာမွာပါ” လို႔ ေျပာပါတယ္တဲ့။ (အဲဒီရန္သူ႔တပ္ကေန ေတာ္လွန္ေရးထဲကို ကူးေျပာင္းလာတဲ့ စစ္သားတေယာက္က ေျပာျပလို႔ သိရတာပါ။) အဲဒီမွန္ေသာ သစၥာစကားနဲ႔ ေလ်ာ္ညီစြာပဲ အဲဒီတပ္မႉးဟာ မၾကာခင္ကာလမွာ သစၥာေဖာက္ လက္နက္ခ်သြားခဲ့ပါတယ္။

မၾကာေသးခင္ ႏွစ္မ်ားအတြင္းကပဲ အဖြဲ႔အစည္းတခုထဲက အလတ္တန္း ေခါင္းေဆာင္အဆင့္ရွိသူတဦးက သူ႔ကိုယ္သူ မလံုတာေၾကာင့္ဘဲလားေတာ့ မသိပါ။ “က်ေနာ္ေတာ့ဗ်ာ၊ ကိုယ့္စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လုပ္ငန္းတခုလုပ္ထားတယ္” လို႔ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေျပာရင္း က်ေနာ့္ကို ေျပာျပပါတယ္။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ဆိုတာ ဘယ္အဆင့္အတန္းေလာက္ရွိတဲ့ စား၀တ္ေနေရးလဲလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ အသက္တေခ်ာင္း ရွင္သန္႐ံု စား၀တ္ေနေရးလား၊ ေတာသူေဌးတေယာက္ရဲ႕ အဆင့္အတန္းရွိတဲ့ စား၀တ္ေနေရးလား။ သူ႔ဇနီးကလည္း ျပည္တြင္းနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသမွာ ကုန္ကူးေနတာပါ။ ဒီေလာက္နဲ႔ အားမရေသးလို႔ သူေဌးျဖစ္လုပ္ေနတယ္လို႔ပဲ က်ေနာ္နားလည္လိုက္ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ (ဟိေတာပေဒသပံုျပင္ထဲကလား၊ ရာမာခရစ္ရွနာ ပံုျပင္ထဲကလား မမွတ္မိေတာ့ပါ) ပံုျပင္တပုဒ္ကို ေျပးသတိရမိပါတယ္။ ပုံျပင္ရဲ႕ လိုရင္းအခ်က္ကေတာ့ …

ေရွးေရွးတုန္းက ရေသ့ႀကီးတပါးက ေတာထဲမွာ အရည၀ါသီ ေတာမွီသတင္းသံုးဖို႔ ေတာထြက္လာရာမွာ တပည့္တေယာက္က သူလည္းအတူလိုက္ၿပီး တရားအားထုတ္လိုပါတယ္တဲ့။ ရေသ့ႀကီးက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ကို စမ္းသပ္တဲ့အေနနဲ႔ ရြာနဲ႔ မနီးမေ၀းေတာစပ္ မွာ အစမ္းသေဘာနဲ႔ တရားအားထုတ္ဖို႔ ေနရစ္ခဲ့ၿပီး ႏွစ္ဘယ္၍ ဘယ္မွ်ၾကာၿပီးမွ ေတာနက္ထဲကို လိုက္ခဲ့ဖို႔ မိန္႔ေႁခြခဲ့ပါတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီရေသ့သစ္ဟာ ဆရာရေသ့ႀကီးရဲ႕ စကားအတိုင္း ေတာစပ္မွာ တရားအားထုတ္ေနရစ္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ ေန႔တိုင္းေရခ်ဳိးၿပီး ခ်ဳံေပၚတင္လွန္းထားတဲ့ သင္းပိုင္ဟာ ႂကြက္ကိုက္ခံရပါတယ္တဲ့။ ႂကြက္ရန္ကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ ရြာထဲမွာ ေၾကာင္တေကာင္ အလွဴခံပါတယ္။ ေၾကာင္တေကာင္ရေတာ့ ေၾကာင္အတြက္ ႏြားႏို႔အလွဴခံရျပန္ပါေရာ။ ႏြားႏုိ႔ ေန႔တိုင္းအလွဴခံရေတာ့ ရြားသားေတြက သူ႔အတြက္ ႏြားမတေကာင္ လွဴရျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ႏြားမအတြက္ ျမက္လိုလာျပန္ေရာ။ ရြာသားေတြကလည္း ႏြားအတြက္ ျမက္ခင္းလုပ္ေပးရျပန္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ႏြားေတြ ေပါက္ပြားလာျပန္ေတာ့လည္း ႏြားေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းေက်ာင္းဖို႔ လူတေယာက္ လိုလာျပန္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔အတြက္ မိ္န္းမတေယာက္ ရွာေပးရျပန္ပါတယ္တဲ့။ ဆရာရေသ့ႀကီးက အစမ္းသေဘာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ႏွစ္ေရာက္လို႔ ေတာစပ္ကို ထြက္လာၿပီး ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ မူလေနရာမွာ အိမ္ရာ၊ လယ္ေျမ၊ ကြၽဲႏြားတိရစၧာန္၊ ကေလးသူငယ္ေတြနဲ႔အတူ သူ႔တပည့္ကို လူ၀တ္ေၾကာင္အျဖစ္နဲ႔ ျပန္ေတြ႔လိုက္ရပါေတာ့ တယ္တဲ့။ ပံုျပင္ရဲ႕လိုရင္းကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ေတာ္လွန္ေရးထဲက ဥစၥာဓနမက္ေမာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူတို႔တေတြ မူလက ေျပာခဲ့တဲ့၊ သန္း (၄၀) ျပည္သူအတြက္တို႔၊ မိမိအမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတို႔၊ ဘာျပည္၊ ညာျပည္ရရွိေရးတို႔ ဆိုတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့ပါရေစလား’ လို႔ ဆိုေနပံုရပါတယ္။

တကယ္အရင္းစစ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေတာ္လွန္ေရးသမားနဲ႔ ေတာပုန္းဓားျပရဲ႕ၾကားမွာ ျခားထားတဲ့ စည္းကေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးအသိရယ္၊ အဲဒီေတာ္လွန္ေရးအသိက လမ္းၫႊန္ျပထားတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေဆာင္ခ်က္ပါပဲ။ အမ်ားျပည္သူေတြ အဖိႏွိပ္ခံဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေရးပါပဲ။ ဖိိႏွိပ္သူဆိုတာ ဘယ္လူမ်ဳိးကပဲ ဖိႏွိပ္ဖိႏွိပ္၊ မိမိအမ်ဳိးသားခ်င္းပဲ ဖိႏွိပ္ဖိႏွိပ္ အတူတူပါပဲ။ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈကို မိမိလူမ်ဳိးထဲက လူတန္းစားတစားရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈနဲ႔ အစားထိုးတာကို ေတာ္လွန္ေရးလို႔ မေခၚႏိုင္ပါဘူး။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ မိမိအမ်ဳိးသားကို မိမိကိုယ္တိုင္က ဖိႏွိပ္ေနၿပီး တျခားလူမ်ဳိးရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈကိုသာ လက္ညႇိဳးထိုးျပေန႐ံုနဲ႔ မိမိျပည္သူက မိမိကို ေထာက္ခံမွာမဟုတ္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။

လက္ရွိ ျမင္ေနရတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ရန္သူက သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ သူ႔အင္အားကို ႀကီးထြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ မိမိမွာေတာ့ မိမိအင္အားႀကီးထြားေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူးဆိုတာ အခု လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလို ျမင္ေနရတယ္ မဟုတ္ပါလား။ မိမိဘာေတြလုပ္ေနမိသလဲ၊ မိမိရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကေကာ မိမိအက်ိဳးစီးပြားအတြက္လား မိမိျပည္သူအတြက္လား ဆိုတာကို ျပန္သံုးသပ္မွသာ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ ေရာက္မွာပါ။ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနပါတယ္လို႔ေျပာၿပီး ဥစၥာဓန မက္ေမာသူေတြကို ေတာ္လွန္ေရးသမားလို႔ ေခၚႏိုင္မွာတဲ့လား။

ေတာတြင္းေတာ္လွန္ေရးသမားေတြဆိုတာ လက္နက္ကိုင္ၿပီး မိမိနယ္ေျမက ျပည္သူေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကရသူေတြပါ။ က်ေနာ္ ေတြ႔ဖူးႀကံဳဖူးခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြအရဆိုရင္ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္ တေယာက္ဟာ ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာဘာလဲ ဆိုတာကို နက္နက္နဲနဲ နားမလည္ရင္ (ဆိုလိုတာက ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ ရန္သူဘက္လွည့္ၿပီး ေသနတ္ပစ္ေဖာက္တာ ေလာက္ပဲ ဆိုတာေလာက္သာ နားလည္ထားျခင္းပါပဲ) သို႔မဟုတ္ နားလည္ေအာင္ ပညာမေပးရင္ သို႔မဟုတ္ အမ်ားျပည္သူအေပၚ လက္နက္အားကိုးနဲ႔ အႏိုင္မက်င့္ႏိုင္ေအာင္ တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းကမ္းနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဖန္တီးထားတဲ့ အေျခအေနတရပ္ (ဆိုလိုတာက ျပည္သူကို အာဏာအပ္ႏွင္းထားတဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရး) နဲ႔ျဖစ္ေစ ထိန္းခ်ဳပ္ ခြၽန္းအုပ္မထားရင္ အဲဒီလက္နက္ကိုင္ကို ေတာပုန္းဓားျပတေယာက္လို႔သာ ဆိုႏိုင္ေၾကာင္းပါ။