ေမရနံ႔
တနလၤာေန႔၊ေမလ၀၃ရက္၂၀၁၀ခုႏွစ္၁၄နာရီ၀၇မိနစ္ .
က်မရန္ကုန္မွာေနတုန္းကအင္းစိန္ေထာင္ကိုမၾကာမၾကာေထာင္ဝင္စာေတြေရာက္ရပါတယ္။အဲဒီတုန္းက က်မတို႔ေနတာေျမာက္ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္မွာဆိုေတာ့အင္းစိန္ကျပန္လာရင္သမိုင္းလမ္းဆံုမွာကားေျပာင္းစီးရတာမို႔ သမိုင္းလမ္းစံုကအေရာင္အေသြးစံုလင္လွတဲ့လူတန္းစားအလႊာအသီးသီးကိုက်မတို႔ညီမေတြ အၿမဲေတြ႔ၾကံဳေနက်ပါ။
က်မတို႔ကတနလၤာ၊ဗုဒၵဟူးတရက္ရက္ကိုဦးဇင္းဦးဂမၻီရနဲ႔အကိုၾကီးကိုေအာင္ေက်ာ္ေက်ာ္အတြက္ ေထာင္ဝင္စာပို႔ေနက်မို႔အဲဒီေန႔ေတြဆိုရင္လူပန္းစိတ္ပန္းနဲ႔အၿမဲၾကံဳခဲ့ရတာအမွန္ပဲ။ေထာင္ဝင္စာေတြ႔တဲ့ ေနရာမွာတာဝန္က်ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔မႈမရွိတာ၊သံတိုင္ၾကားမွာဦးဇင္းနဲ႔အကိုၾကီးကို ေတြ႔ရလို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာ၊လမ္းခရီးကလည္းေဝး-ကားကလည္းက်ပ္ညပ္လွတဲ့အျပင္ကိုသြားရတာကလည္း ေနပူၾကီးထဲမွာဆိုေတာ့ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ဒါေပမဲ့ေတာ္ေသးတယ္၊က်မတို႔ညီအမေတြကအညာသူေတြမို႔ ေနပူဒဏ္ကိုသိပ္မမႈၾကတာ။
က်မတို႔တေန႔ေထာင္ဝင္စာသြားေတြ႔ရာကအျပန္သမိုင္းလမ္းဆံုမွာမေတြ႔တာအေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုေက်ာ္မင္းရဲ႕ဇနီးနဲ႔မထင္မွတ္ပဲသြားဆံုမိတယ္။ကိုေက်ာ္မင္းဆိုတာကအလုပ္သမားအခြင႔္အေရး လႈပ္ရွားေနတဲ့ကိုသူရိန္ေအာင္တို႔အုပ္စုထဲကတေယာက္ပါ။
သူတို႔ေတြအက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာေရာက္ေနေတာ့သူ႔ဇနီးနဲ႔သမီးေလးကေယာင္လည္လည္နဲ႔ က်န္ေနခဲ့ရွာတယ္။႐ိုး႐ိုးေအးေအးနဲ႔စီးပြားေရးအလုပ္အကိုင္လည္လည္ဝယ္ဝယ္မရွိလွတဲ့သားအမိ၂ ေယာက္အဖို႔ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးထဲမွာဘယ့္ႏွယ္ရွိမလဲစဥ္းစားၾကည့္ရင္းနဲ႔က်မရင္ဘတ္ေတြေတာင္ ေအာင့္တက္လာတယ္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္က်မတကယ့္ကိုေလးစားဂုဏ္ယူမိပါတယ္။
သမီးေလး၆လဝန္းက်င္အရြယ္ေလာက္နဲ႔ေသြးႏုသားႏုအခ်ိန္မွာခင္ပြန္းသည္အတြက္ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ႏိုင္ဖို႔လံုးပမ္းေနရတာေတာ္႐ံုသတၱိေတာ့မဟုတ္ဘူး။က်မေလသူတို႔နဲ႔ေတြ႔ရတာ တကယ့္ကိုစိတ္ထိခိုက္ရတယ္။သူ႔ခမ်ာပင္ပန္းႏြယ္နယ္ေနၿပီးသမီးေလးကလည္းအာဟာရျပည့္ပံုမေပၚဘူး။
မေတြ႔ရတာအေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္တာမို႔ကိုေက်ာ္မင္းဇနီးကိုက်မေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းေတာ့ဝမ္းသာမိတယ္။ ကိုေက်ာ္မင္းတို႔၊ကိုသူရိန္ေအာင္တို႔အေျခအေနကိုသိခ်င္ေဇာနဲ႔ေမးဖို႔စဥ္းစားရင္းကသားသည္မိခင္ရဲ႕ အေျခအေနကိုၾကည့္ၿပီးက်မစကားစမေျပာႏိုင္ဘဲျဖစ္ေနတာ။ကိုေက်ာ္မင္းတို႔၊ကိုသူရိန္ေအာင္တို႔ အုပ္စုေတြကဦးဇင္းဦးဂမၻီရကိုအေတာ္ပဲသံေယာဇဥ္ရွိၾကသလိုဦးဇင္းကလည္းသူတို႔အေပၚအၿမဲသတိတရ ရွိေနတာပါ။
‘‘ကိုေက်ာ္မင္းကဦးဇင္းက်မ္းမာေရးေကာင္းရဲ႕လား၊အဆင္ေျပရဲ႕လားဆိုၿပီးေမးေမးေနတာဆရာမ’’လို႔ ဆိုေတာ့မွက်မလည္းစကားေျပာဖို႔သတိရေတာ့တယ္။ေၾသာ္..သူတို႔ခမ်ာေရဒီယိုသတင္း နားေထာင္ႏိုင္ဖို႔လည္းအခြင့္အေရးမရွိၾကဘူးထင္တယ္။
‘‘ဦးဇင္းကိုဖမ္းမိသြားၿပီ၊စစ္ကိုင္းတိုင္းစဥ္႔ကိုင္ျမိဳ႕မွာေလ’’လို႔က်မေျပာလိုက္ေတာ့ကိုေက်ာ္မင္းရဲ႕ဇနီးလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးၾကီးျဖစ္တာေတာ့သူတို႔သိလိုက္တယ္။ဒါေပမဲ့ ဦးဇင္းလြတ္ေနတုန္းပဲထင္တာတဲ့။ဦးဇင္းလြတ္ေနရင္အလုပ္ေတြေတာ္ေတာ္လုပ္ႏိုင္အံုးမွာေနာ္။ဦးဇင္းက လူပင္ပန္း၊စိတ္ပင္ပန္းအေတာ္ခံႏိုင္တာလို႔ေျပာရွာတယ္။
ဒီလုိပဲေလ၊ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။အမ်ားအက်ဳိးစီးပြားအတြက္လုပ္မယ္လို႔စၿပီးစိတ္ကူးကတည္းက ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားကိုစေတးရတဲ့အနစ္နာခံမႈဆိုတာစေတြ႔ေတာ့တာပဲ။အဖမ္းခံရ၊ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းခံရ ေနာက္ဆံုးအသက္ပါေပးဆပ္ရတဲ့အထိအနစ္နာခံၾကရတာ။ဦးဇင္းအာေဘာ္အတိုင္းေျပာရရင္ေတာ့ ဓမၼထြန္းကားေရးအတြက္ေပးဆပ္ေနရတာေပါ့။
အမ်ားသူငါလိုလက္ဖက္ရည္ဆိုင္တို႔၊အေအးဆိုင္တို႔မွာထိုင္ႏိုင္ဖို႔အခြင့္အေရးမရွိၾကတဲ့က်မတို႔ေတြ ကားမွတ္တိုင္အမိုးစုတ္ကေလးကိုအမွီျပဳၿပီးကားေစာင့္ၾကရင္းစကားေတြေျပာျဖစ္လိုက္တာ။ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္လည္းလင့္လာၿပီဆိုေတာ့ကိုေက်ာ္မင္းကိုေျပာလိုက္ပါေနာ္၊ေမေဒးေန႔နီးလာလို႔ သတိတရရွိေနပါတယ္။ဦးဇင္းလည္းသတိတရရွိၿပီးေတြ႔ခ်င္ေနမွာပါ။တေန႔ေန႔တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္ဆိုၿပီးႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရတယ္။
ကားမွတ္တိုင္ကက်မတို႔ထြက္လာေတာ့မွစိတ္ထဲမွာစေနာင့္စနင္းျဖစ္ေနတယ္။တကယ္ဆိုအကူအညီတခုခု ေပးလိုက္ရမွာ။သူတို႔သားအမိ၂ေယာက္အတြက္တကယ္လိုအပ္ေနတာကိုစဥ္းစားမိၿပီး အကူအညီတစံုတရာ မေပးလိုက္ႏိုင္တဲ့အတြက္အားမလိုအားမရျဖစ္ေနရတယ္။
ေအးေလ..႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းဆိုင္ရာအရအကူအညီမေပးလိုက္ႏိုင္ေပမယ့္စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရေတာ့ ေရာက္တတ္ရာရာေတြေျပာရင္းအမ်ားၾကီးအကူအညီေပးလိုက္ႏိုင္တာမို႔ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေျဖသိမ့္မိတယ္။
ကိုသူရိန္ေအာင္တို႔အုပ္စုကအလုပ္သမားအခြင့္အေရးေတြရရွိဖို႔ၾကိဳးစားေနၾက၊ပညာေပးေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြစုၿပီးလိႈင္သာယာေစ်းေလးမွတ္တိုင္အနီးကအိမ္တလံုးမွာအေျခစိုက္ၿပီးလိႈင္သာယာ စက္မႈဇုန္အတြင္းကအလုပ္သမားေတြရဲ႕အလုပ္သမားအခြင့္အေရးရဖို႔၊မိသားစုဝင္ေတြအသိဥာဏ္ ဗဟုသုတတိုးပြားၿပီးလူမႈအဆင့္အတန္းျမင့္မားလာဖို႔ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔သူတို႔အပင္ပန္းဆင္းရဲခံၿပီး ရပ္တည္လႈပ္ရွားေနၾကတာ။
တကယ္ေတာ့လြယ္လွတာမဟုတ္ဘူး။သူတို႔လိုေခတ္ပညာတတ္လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ကိုယ့္ဘဝ တိုးတက္လမ္းကိုတစိုက္မတ္မတ္ဆက္မေလွ်ာက္ေတာ့ဘဲအေျခခံလူတန္းစားအလႊာထဲကိုဆင္းၿပီး ကိုယ့္လူမ်ဳိး၊ကိုယ့္ႏိုင္ငံတိုးတက္ဖို႔အတြက္လုပ္ေနၾကရတာနည္းတဲ့သတၱိေတာ့မဟုတ္ဘူးေလ။
ကိုသူရိန္ေအာင္ကကေလးေတြအတြက္ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုဦးေဆာင္ၿပီး စီစဥ္ေပးေနသလိုအလုပ္သမားေတြအတြက္လည္းမလစ္ဟင္းေစခဲ့ရဘူး။စက္မႈဇုန္ေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကလာတဲ့အလုပ္သမားေတြအတြက္အပတ္စဥ္ပညာေပး ေဆြးေႏြးပြဲေလးေတြကိုအတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားၿပီးလုပ္ေပးေနတာေတြ႔ရတယ္။
ကိုေဝလင္းဆုိရင္လည္းေခတ္လူငယ္ဆန္တဲ့အေနအထိုင္ရွိေပမယ့္အေျပာအဆိုနားေထာင္ရတာ အႏွစ္သာရျပည့္ရွာပါတယ္။
ကိုမ်ဳိးမင္းကေတာ့အားမလိုအားမရစကားဆိုတယ္။''က်ေနာ္ကတကယ့္ကိုထိေရာက္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ခ်င္တာ။ဒီေလာက္နဲ႔အားမရဘူးဆရာမရာ''တဲ့။
ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ကေတာ့ေရွ႕ေနေပါက္စဆိုေတာ့ဥပေဒအေၾကာင္းေတြကိုတစ္တစ္ခြခြေျပာေလ့ရွိတယ္။
လူ႔အခြင့္အေရးအေၾကာင္းေျပာရင္အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔အခ်ိန္နာရီေတြဂ႐ုမစိုက္ဘဲေျပာတတ္တဲ့ ကိုညီညီေဇာ္ကေတာ့အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ျဖစ္ေပမယ့္ဦးဇင္းတို႔နဲ႔ဆက္ဆံတဲ့ေနရာမွာအဆင္ကိုေျပလို႔။
၂ဝဝ၇ေမလ၁ရက္ေန႔မွာအလုပ္သမားအခြင့္အေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေဟာေျပာတဲ့အစီအစဥ္ေတြလုပ္မယ္၊ ေနာက္အလုပ္သမားေတြနဲ႔အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးတာေတြလုပ္မယ္လို႔ဆိုပါတယ္။စက္မႈဇုန္ထဲက အလုပ္သမားေတြတင္မဟုတ္ေတာ့ဘဲတျခားၿမိဳ႕နယ္ကအလုပ္သမားထုနဲ႔လည္း အဆက္အစပ္ရေအာင္ဆိုၿပီးအေမရိကန္စင္တာမွာလုပ္ဖို႔တိုင္ပင္ၾကပါတယ္။ဦးဇင္းကိုလည္းအသိေပးၿပီး တိုင္ပင္တတ္တဲ့ကိုသူရိန္ေအာင္ကေတာ့တက္ၾကြေနတာပါပဲ။
ဦးဇင္းကလည္းကိုသူရိန္ေအာင္ထက္မေလ်ာ့တဲ့အားေပးမႈေတြနဲ႔တက္တက္ၾကြၾကြကူညီဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ဦးဇင္းကိုယ္တိုင္မတက္ေရာက္ႏိုင္ေပမယ့္ဒီပြဲမွာလိုအပ္တာေတြအားလံုးကို တတ္ႏိုင္သေလာက္အကူအညီေပးဖို႔အဆင္သင့္ပါ။
အေမရိကန္စင္တာမွာေဟာေျပာဖို႔အတြက္ေနရာကိစၥကိုလည္းအဆင္ေျပေအာင္ကိုသူရိန္ေအာင္တို႔ လံုးပမ္းၾကရေသးတယ္။စင္တာမွာကစကားရည္လုပြဲေတြ၊ဥပေဒအေၾကာင္းရွင္းျပတဲ့အခမ္းအနားေတြက အၿမဲလိုလိုရွိေနတတ္တာမို႔ေမလ၁ရက္ေန႔မွာအခမ္းအနားလုပ္ဖို႔အတြက္ၾကိဳၿပီးျပင္ဆင္ရတာပါ။
ဧၿပီလေလာက္ကတည္းကဇုန္တိုင္းကအလုပ္သမားေတြရဲ႕လက္ထဲကိုလက္ကမ္းစာေစာင္ေတြထည့္ၿပီးၿပီမို႔ အလုပ္သမားတခ်ဳိ႕လည္းတက္တက္ၾကြၾကြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။
ေမလ၁ရက္ေန႔ဟာအျပည္ျပည္ဆိုင္ရာအလုပ္သမားေန႔ပါပဲ။အလုပ္သမားအားလံုးနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ အဲဒီေန႔မွာ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ရပိုင္ခြင့္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေဟာေျပာတာ၊အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးဖလွယ္တာေတြလုပ္ဖို႔အစီအစဥ္ရွိပါတယ္။ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးမယ့္သူကကိုသူရိန္ေအာင္လို လက္ကမ္းစာေစာင္ထဲမွာေၾကညာထားပါတယ္။
က်မကိုယ္တိုင္ကအလုပ္သမားမဟုတ္ေပမယ့္ကိုသူရိန္ေအာင္တို႔ဦးစီးဖြင့္လွစ္တဲ့စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာ ဆရာမျဖစ္ေနေတာ့ကိုသူရိန္ေအာင္ကလည္းေလ့လာသူအျဖစ္တက္ဖို႔ဖိတ္တဲ့အတြက္က်မလည္း တက္ခဲ့ရတယ္။
က်မေမေဒးေန႔အခမ္းအနားကိုတက္ဖို႔မနက္အေစာ၇နာရီခြဲေလာက္စင္တာေရွ႕ကိုေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အနီးအနားတဝိုက္မွာခါတိုင္းနဲ႔မတူလူစံုေနတာေတြေတာ့ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာအသိမိတ္ေဆြရွိလို႔ရွိျငား အကဲခတ္မိရင္းကလၻက္ရည္ဆိုင္အဝင္နားမွာကိုညီညီေဇာ္ထိုင္ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။
က်မလည္းကိုညီညီေဇာ္ထိုင္ေနတဲ့စားပြဲဆီဦးတည္ေရာက္သြားေတာ့ကိုညီညီေဇာ္ကအေျခအေန မေကာင္းဘူး။ဒါေပမဲ့..ခပ္တည္တည္သာအကဲခတ္ေနဆိုၿပီးေျပာတဲ့အတြက္က်မလည္းအင္း..လို႔ပဲ ျပန္ေျဖၿပီးၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။
ခဏၾကာေတာ့ကိုညီညီေဇာ္က‘‘ေတြ႔လား..ဒီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္နားေရာ စင္တာပတ္ဝန္းက်င္တေလွ်ာက္လံုးေျခရႈပ္ေနတာ။လိႈင္သာယာကမယကအဖြဲ႔ဝင္ေတြနဲ႔ၾကံ႕ဖြံအဖြဲ႔ေတြ၊ ရဲေတြလည္းပါမယ္ထင္တယ္’’။အင္း..။ထင္ေတာ့ထင္သား။ဒီေလာက္အေျခအေနရႈပ္ပံုမ်ဳိးဆိုရင္ ႐ိုး႐ိုးသားသားေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ။ဒါေပမဲ့လည္းစင္တာထဲမွာအခမ္းအနားတက္ဖို႔အတြက္လူတခ်ဳိ႕ ေရာက္ေနၾကၿပီဆိုတာနဲ႔ေနာက္ျပန္ဆုတ္ဖို႔အစီအစဥ္မရွိေတာ့တဲ့အတြက္က်မအရင္ဝင္သြားဖို႔ ကိုညီညီေဇာ္ကအၾကံေပးတယ္။အေမရိကန္စင္တာရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္ဒဂုံအမွတ္၃ေက်ာင္းထဲမွာ လူအဝင္အထြက္ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ေထာက္လွမ္းေရးေတြကရွိေနေတာ့က်မလည္း စာၾကည့္တိုက္သြားမယ့္ဟန္နဲ႔ပဲခပ္တည္တည္ဝင္ခဲ့ရတယ္။
ခဏၾကာမွကိုညီညီေဇာ္၊ကိုေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔အတူလူတခ်ဳိ႕ဝင္လာၾကတယ္။ေဟာေျပာပြဲကကိုသူရိန္ေအာင္ လာမွစမွာဆိုေတာ့ကိုေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ေတြကၾကိဳၿပီးမိတ္ဆက္ထားႏွင့္ရတယ္။သူတို႔မိတ္ဆက္ၿပီး မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲအေျခအေနကေျပာင္းလဲသြားပါေတာ့တယ္။
ကိုသူရိန္ေအာင္နဲ႔အတူထြက္လာတဲ့အလုပ္သမားေတြအားလံုးလိႈင္သာယာတပ္ထိပ္မွတ္တိုင္နားမွာ အဖမ္းခံရၿပီဆိုတဲ့သတင္းကိုကိုညီေဇာ္ကတိုးတိုးေလးလာေျပာတယ္။ဒါေပမယ့္ဒီပြဲကို ၿပီးေအာင္လုပ္မယ္လို႔လည္းဆက္ေျပာပါတယ္။က်မလည္းပြဲၿပီးေအာင္ေစာင့္နားေထာင္မယ္လို႔ေတြးၿပီး ဆက္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။
သိပ္မၾကာပါဘူး။ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ကဦးေဆာင္ၿပီးအလုပ္သမားအခြင့္အေရးအေၾကာင္းေတြကိုရွင္းျပတယ္။ အလုပ္သမားေတြနဲ႔အျပန္အလွန္ေမးခြန္းထုတ္ေနလိုက္တာမနက္၁၁နာရီေလာက္မွပြဲၿပီးသြားတယ္။ ပြဲၿပီးတာနဲ႔တက္လာတဲ့ပရိသတ္ကိုအသင့္ဝယ္ထားၿပီးသားထမင္းေၾကာ္ထုပ္ေလးေတြကမ္းေပးတယ္။
ထမင္းစားၿပီးလို႔မၾကာခင္ဘဲသတင္းတပုဒ္ထပ္ၾကားရျပန္တယ္။အဖမ္းခံရတဲ့ကိုသူရိန္ေအာင္တို႔ေနာက္ကို ဦးဇင္းလိုက္သြားတယ္တဲ့။က်မဆိုတာပူထူသြားတာပဲ။က်ဳိကၠဆံစစ္ေၾကာေရးစခန္းဘက္အထိ လိုက္သြားတယ္ဆိုတဲ့သတင္းေၾကာင့္ပိုၿပီးအစိုးရိမ္ၾကီးခဲ့ရတယ္။
က်မစိတ္ေသာကေရာက္ေနၿပီဆိုရင္လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္အတိုင္းအိမ္ကိုျပန္ခ်င္လာတယ္။အိမ္မွာက်မ တိုင္ပင္လို႔ရတဲ့သူေတြနဲ႔တိုင္ပင္မယ္ဆိုၿပီးက်မအိမ္ျပန္ဖို႔ျပင္ေတာ့တယ္။ကိုညီေဇာ္ကေတာ့ တားေသးတယ္။ ဒီအခ်ိန္ထြက္ရင္အျပင္ကလူေတြနဲ႔မလြယ္ဘူး၊ဖမ္းလိမ့္မယ္လို႔သတိေပးပါတယ္။
ဖမ္းကာမွဖမ္းေရာပဲ၊က်မျပန္မယ္လို႔ဇြတ္ေျပာရင္းထြက္လာခဲ့တယ္။ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။အျပင္မွာလူေတြ တအုပ္ၾကီးကိုေတြ႔ရေပမယ့္က်မကေတာ့စင္တာကငွားထားတဲ့စာအုပ္ေလးေတြကိုပိုက္ၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။က်မကပဲဟန္အမူအယာေကာင္းေနလို႔လားမေျပာတတ္ဘူး။ဘာတခုမွအစစ္အေဆး မခံလိုက္ရဘူး။
ညေန၆နာရီေလာက္မွဦးဇင္းေရာက္လာေတာ့က်မလည္းစိတ္သက္သာရာရသြားခဲ့ရတယ္။ ကိုသူရိန္ေအာင္နဲ႔အလုပ္သမားတခ်ဳိ႕ေတာ့က်ဳိကၠဆံထဲေရာက္သြားၿပီ၊ဘယ္လိုလိုက္ရမလဲမသိဘူး။ ဦးဇင္းလည္းစိတ္ညစ္ေနတယ္။
အက်ဳိးရလဒ္တခုကကိုသူရိန္ေအာင္ကိုတပ္ထိပ္မွာစတားၿပီဆိုကတည္းကဦးဇင္းနဲ႔ဖုန္းအဆက္အသြယ္ ရလိုက္တာက်ဳိကၠဆံကြင္းနားေရာက္တဲ့အထိပဲ။ဒါေၾကာင့္အေျခအေနအားလံုးကိုဦးဇင္းက သိလိုက္ရတဲ့အတြက္တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြကိုဦးဇင္းကစီမံခန္႔ခြဲႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားရေတာ့တယ္။
ေနာက္ေန႔က်မတို႔အိမ္ကိုလူတေယာက္ေရာက္လာၿပီးေျပာတယ္။ကိုညီညီေဇာ္တို႔လည္း အဖမ္းခံလိုက္ၾကရတယ္။ကိုညီညီေဇာ္နဲ႔ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ကအဲဒီေန႔တေန႔လံုးစင္တာထဲကေနမထြက္ၾကဘဲ ေနၿပီးညေနေလာက္အဆင္ေျပႏိုင္ၿပီဆိုမွထြက္လိုက္တာ။ဒါေပမဲ့အဖမ္းခံလိုက္ရတယ္ဆိုၿပီးေျပာတယ္။
က်မတို႔လည္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္႐ံုမွတပါးဘာမွလုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။အဲဒီေနာက္ဦးဇင္းကေတာ့ ကိုညီညီေဇာ္တို႔အိမ္ကိုမၾကာမၾကာသြားၿပီးအားေပးစကားေျပာတယ္။လိုအပ္တာကိုကူညီႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေပးခဲ့တယ္။
က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာတိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ဳိးေကာင္းက်ဳိးအတြက္အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိတဲ့လူငယ္ေတြ၊ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ေခတ္ပညာတတ္လူငယ္ေတြအမ်ားၾကီးပါ။ဒါေပမဲ့သူတို႔လည္း ပိတ္ပင္တားဆီးခံရတာေတြ၊ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ခံရတာေတြနဲ႔ၾကံဳၾကံဳေနရေတာ့က်မတို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္တကယ့္ကိုရင္ေလးစရာေကာင္းေနၿပီလို႔ဆိုခ်င္ပါတယ္။
အခုဆိုကိုသူရိန္ေအာင္တို႔အက်ဥ္းေထာင္တြင္းေရာက္သြားခဲ့တာ၃ႏွစ္ျပည့္သြားခဲ့ပါၿပီ။ဒီ၃ႏွစ္အတြင္း အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာပဲအခ်ိန္ကုန္ေနရတာဘယ္ေလာက္မ်ားခံရခက္လိုက္မလဲ။တကယ့္လြတ္ေျမာက္မႈကို ကိုယ္တိုင္လည္းလိုခ်င္ၾကသလို၊အမ်ားသူငါအတြက္လည္းလြတ္ေျမာက္မႈတစံုတရာရွိေအာင္ ၾကိဳးစားေပးေနၾကတဲ့လူငယ္ေတြဘယ္ေတာ့မ်ားမွလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါ့မလဲလို႔က်မေတြးေနရင္းက….၂ဝ၁ဝ..ေမလ၁ရက္ေန႔ေတာင္ေက်ာ္ခဲ့ျပန္ၿပီေကာ။
