ယေန႔ေခတ္ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အိမ္ေထာင္ျပဳသူ နည္းပါးလာ

Wednesday, 25 November 2009 19:08 သဲသဲ
.ယေန႔ေခတ္ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အေနျဖင့္ အိမ္ေထာင္ေရး ဟူသည့္ လူမႈေရး နယ္ပယ္ထဲသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာမႈ အားနည္း လာေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။

“က်မတုိ႔ အဘိုး အဘြားေတြ ေခတ္ကလုိ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္တာနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳရမယ္ဆုိတဲ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳးေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး” ဟု ၁၉၉၇ ခုႏွစ္၀န္းက်င္ခန္႔က စတင္၍ Talents & Model Agency ကုိထူေထာင္ခဲ့သူ ေဒၚတင္မုိးလြင္က ဧရာ၀တီကိုေျပာသည္။
အိမ္ေထာင္ေရးဆုိသည္မွာ အေရးပါေသာ္လည္း မည္သည့္အရြယ္တြင္ အိမ္ေထာင္ျပဳရမည္ ဟူသည့္ သတ္မွတ္ခ်က္ အေတြးမ်ား မရွိၾကေတာ့ဘဲ ေခတ္အျမင္ ေျပာင္းလဲလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၎ကဆုိသည္။
၂၁ ရာစု ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ ေခတ္အျမင္ႏွင့္ အေတြးအေခၚ ေျပာင္းလဲလာမႈေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကုိယ္ပုိင္ စြမ္းေဆာင္ရည္၊ ရည္မွန္းခ်က္တုိ႔ ျမင့္မားလာျခင္း တုိ႔ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း သူကဆက္ေျပာသည္။
ေဒၚတင္မုိးလြင္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေမာ္ဒယ္လ္ ေလာကကုိ စတင္လမ္းခင္းေပးခဲ့သူ တဦးျဖစ္ၿပီး ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား လူမႈ ဘ၀နယ္ပယ္တြင္ မည့္သုိ႔ ျဖတ္သန္းေျပာဆုိ ေနထုိင္ရမည္ဆုိသည္ကအစ ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးေနသူ ျဖစ္သည္။
အိမ္ေထာင္ေရးကုိ စိတ္မ၀င္စားဘဲ ရပ္တည္ရာ လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ေလွ်ာက္လွမ္းကာ လက္ရွိ အႏုပညာေလာက၊ စာေပေလာက၊ စီးပြားေရးေလာက စသည့္ လူမႈဘ၀နယ္ပယ္အသီးသီးတြင္ ေအာင္ျမင္ေနေသာ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး မ်ားကိုလည္း ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။
အႏုပညာေလာကတြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ အိႁႏၵာေက်ာ္ဇင္၊ ေတးသံရွင္ ေကာ္နီ၊ သ႐ုပ္ေဆာင္အဆုိေတာ္ တင့္တင့္ထြန္း စသည္ျဖင့္ အသီးသီးရွိၾကၿပီး စာေပေလာကတြင္လည္း စာေရးဆရာမ မသီတာ (စမ္းေခ်ာင္း)၊ ဂ်ဴး စသည္ျဖင့္ေအာင္ ျမင္ေနသည့္ အိမ္ေထာင္သည္ မဟုတ္သူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ရွိေနသည္။
ယင္းကဲ့သုိ႔ အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ ေအာင္ျမင္ေနၾကသူအမ်ားအျပားရွိသကဲ့သုိ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ကိုယ္ပုိင္မိသားစု ဘ၀ ျဖင့္ေအာင္ျမင္သူမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိသည္ဟု စာေရးဆရာမ ေမၿငိမ္းကဆုိသည္။
အမ်ိဳးသမီးတဦး၏ ေအာင္ျမင္ျခင္း မေအာင္ျမင္ျခင္း၊ ထက္ျမက္ျခင္း မထက္ျမက္ျခင္းမွာ အိမ္ေထာင္ ျပဳျခင္း၊ မျပဳျခင္းႏွင့္ မသက္ဆုိင္ေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။
အဆုိပါ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဒၚတင္မုိးလြင္ကလည္း “မိသားစု ႀကီးသည္၊ ငယ္သည္ဆုိၿပီးမရွိပါဘူး။အိမ္ေထာင္ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကလည္း သူ႔ရဲ႕ မိသားစုက တြန္းအားတခုလုိျဖစ္ေနသလုိ အိမ္ေထာင္မရွိတဲ့ Single ကလည္း သူ႔ေနာက္မွာ မိသားစုဆုိတာ ရွိတာပဲေလ။ အိမ္ေထာင္မရွိလုိ႔ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး” ဟုုဆုိသည္။
အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္နီးပါးခန္႔ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ကိုင္လာသူ၊ ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအရံုး (KNU) ၏ အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉး ေနာ္စီဖုိးရာစိန္ကလည္း ေနရာအမ်ိဳးမ်ိဳး ရႈေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ မည္သည့္ အလုပ္ကုိမဆုိ အားစုိက္ လုပ္ေဆာင္လာၾကသူ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး အမ်ားစုမွာ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း နည္းပါးလာသည္ဟု ဆုိသည္။
“ဘယ္ေနရာမွာမဆုိ အလုပ္ကို အားစုိက္လုပ္လာၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီး အမ်ားစုဟာ အခ်ိန္ေတြကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ ရည္ေတြအတြက္သာ ေပးခ်င္ၾကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာကုိ မစဥ္းစားျဖစ္ၾကေတာ့တာပါ” ဟု အသက္ ၅၃ ႏွစ္ အရြယ္ရွိၿပီျဖစ္ေသာ ေနာ္စီဖုိးရာစိန္ကဆုိသည္။
အိမ္ေထာင္မရွိျခင္းေၾကာင့္ ေနာက္ျပန္ငဲ့စရာမရွိသည့္အတြက္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ လုပ္ငန္းရပ္ကုိ ပုိမို စူးစုိက္ လုပ္ ေဆာင္လာႏုိင္ေၾကာင္းလည္း ၎ကေျပာသည္။
ယခုအခါတြင္ ေခတ္အေျခအေန ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မီဒီယာမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပလာသည့္ အျမင္ႏွင့္ အေတြးအေခၚ လႊမ္းမုိးမႈ အားေကာင္းလာျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္ တရား၀င္လက္ထပ္ ထိမ္းျမားျခင္း နည္းပါးလာကာ အမ်ိဳးသားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာ အတူေန ခ်စ္သူမ်ားအျဖစ္ ေနထုိုင္မႈ မ်ားျပား လာေၾကာင္းသိရသည္။
“ဒီလုိ အေတြးအေခၚေတြကို ေခတ္လြန္တယ္လုိ႔ မေတြးေတာ့ဘဲ ဒါလည္းဟုတ္တာပဲ၊ လက္ခံလုိ႔ရႏုိင္တာပဲဆုိၿပီး လက္ေတြ႔ က်က် လုပ္ခ်င္လာၾကတာပါ။ ေခတ္ရဲ႕ေျပာင္းလဲတုိးတက္မႈမွာ အားသာခ်က္ရွိသလုိ အားနည္းခ်က္ ေတြလည္း ရွိမွာပါပဲ။ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ အေတြးအေခၚေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္” ဟု ေဒၚတင္မုိးလြင္က ဆုိသည္။
အဆုိပါ ေနထုိင္မႈတြင္ မိမိတုိ႔၏ ကာမစိတ္ ဆႏၵေၾကာင့္ က်ဴးက်ဳဴးလြန္လြန္ေနၾကသူႏွင့္ တရား၀င္လက္ထပ္ ထိမ္းျမား ျခင္းမျပဳဘဲ အတူတကြ ေပါင္သင္းေနထုိင္ျခင္းမွာ မတူညီေၾကာင္း စာေရးဆရာမ ေမၿငိမ္းက ေျပာသည္။
“လက္ထပ္ျခင္း မထပ္ျခင္းဆုိတာက တေယာက္ကုိတေယာက္ ပုိင္ဆုိင္မႈနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ တရား၀င္ ဥပေဒတခုနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းျဖစ္တယ္။ Living Together ဆုိတာကေတာ့ ဘ၀တေလွ်ာက္လုံးအတူတူ လက္တြဲသြားၾကမယ့္ ဘ၀ အ ေဖာ္လုိ႔ပဲ ယူဆပါတယ္” ဟု စာေရးဆရာမ ေမၿငိမ္းက ၎၏အျမင္ကုိ ဆက္ေျပာသည္။
ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း ေျပာင္းလဲမႈႏွင့္ ေခတ္လုိအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ ယခင္က ျမန္မာ အမ်ိဴးသမီးမ်ားမွာ ေရြးခ်ယ္မည့္ အိမ္ေထာင္ဖက္ကုိ စံႏႈန္းအေနျဖင့္ သတ္မွတ္ခဲ့ျခင္းမ်ိဳးမရွိဘဲ အခ်စ္တခု တည္းျဖင့္သာ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ယေန႔ေခတ္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာမူ မိမိေရြးခ်ယ္မည့္ အိမ္ေထာင္ဖက္ကို စံႏႈန္းထားေရြးခ်ယ္တတ္ လာၾကေၾကာင္း သိရသည္။
ယင္းကဲ့သုိ႔ သတ္မွတ္လာၾကသည္မွာလည္း ေခတ္ကာလ၏ တုိးတက္ေျပာင္းလဲမႈတြင္ လိုအပ္ခ်က္ မ်ားျပား လာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု စာေရးဆရာမ ေမၿငိမ္းကေျပာသည္။
“အိမ္ေထာင္ဦးစီးတေယာက္ အလုပ္လုပ္ရင္ တမိသားစုလုံးေကြ်းထားႏုိင္တဲ့ ေခတ္မ်ိဳးမွာ ေငြေၾကး အခက္အခဲ ဆုိတာမရွိတဲ့အတြက္ ေမတၱာတရားသာ အဓိကက်တဲ့ အရာတခုအေနနဲ႔ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္” ဟု ၎က ဆိုသည္။
အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေနျဖင့္ အိိမ္ေထာင္မႈဘ၀ထဲသုိ႔ ေရာက္ၿပီဆုိသည္ႏွင့္ အမ်ိဳးသားမ်ားထက္ တာ၀န္ပုိမုိ မ်ားျပား လာရေၾကာင္းလည္း သူကဆက္ေျပာသည္။
ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားအေနျဖင့္လည္း အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းမျပဳျခင္းထက္ ပင္ကုိယ္ဗီဇ၊ မိမိတန္ဖုိးႏွင့္ သိကၡာကုိ စဥ္စားခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္ေသာ၊ မိမိအရည္အေသြးကုိ ကုိယ္တိုင္ေသြးႏုိင္ေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားျဖစ္ရန္ လုိအပ္သည္ဟု သူက ဆိုသည္။
ေနာ္စီဖုိးရာစိန္ကလည္း အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေနျဖင့္ အိမ္ေထာင္ေရးဆုိသည့္ အခ်က္တခုတည္းကုိသာ စဥ္းစား မေနသင့္ဘဲ တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးအတြက္ နယ္ပယ္အသီးသီးမွ လႈပ္ရွားသင့္ေၾကာင္း၊ သုိ႔မွသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေနျဖင့္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာ၊ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ေပးႏုိင္မည့္ေနရာတုိ႔တြင္ ပါ၀င္လာႏုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သုံးသပ္သည္။
“ငါက မိန္းမပဲေလ ဆုိၿပီး ေနာက္ဆုတ္ မေနသင့္ပါဘူး” ဟု ၎ကဆိုသည္။

ဆန္စပါး အထူးျပဳကုမၸဏီမ်ား ျပည္ပေစ်းကြက္ရွာေနရ

  

ေမေက်ာ္ / ၂၅ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉
ျမန္မာ့ထိပ္တန္း ကုမၸဏီ (၂၅) ခုေက်ာ္က ဦးေဆာင္ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ ဆန္စပါးအထူးျပဳကုမၸဏီမ်ားသည္ ယခု စပါးေပၚခ်ိန္တြင္ ေငြလည္ပတ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ျပည္ပ၀ယ္လက္မ်ားကို ရွာေဖြေနရသည္။
စိုက္ပ်ဳိးစရိတ္ ထုတ္ေခ်းထားေသာ ဆန္စပါး အထူးျပဳကုမၸဏီမ်ားသည္ ယခု စပါးေပၚခ်ိန္တြင္ စပါးမ်ား စုပံုေနၿပီး ျပည္ပ ၀ယ္လက္မရွိသျဖင့္ စပါးထပ္မံ၀ယ္ယူေရးအတြက္ ေငြေၾကးအခက္အခဲျဖင့္ ႀကံဳေတြ႔ေနရျခင္းျဖစ္သည္။
“အခုက အိႏၵိယ ကုမၸဏီသံုးခုကို တင္ဒါတင္ထားပါတယ္။ ျမန္မာကေတာ့ ေစ်းအနည္းဆံုးနဲ႔ေတာ့ တင္ထားတာပဲ။ ရဖို႔မ်ားပါတယ္။ တင္ဒါေအာင္ရင္ အိႏၵိယက ဆန္တန္ခ်ိန္ (၃) သိန္း၀ယ္မွာပါ” ဟု ကုန္သည္စက္မႈအသင္း အမႈေဆာင္တဦးက ေျပာသည္။
အိႏၵိယ ကုမၸဏီ (၃) ခုျဖစ္ေသာ FTC, MMTC, TEC ကုမၸဏီတုိ႔က ဆန္တန္ခ်ိန္ (၃) သိန္း၀ယ္ယူရန္ တင္ဒါေခၚထားျခင္းကို ျမန္မာက ဆန္တတန္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ (၃၇၅) ျဖင့္ တင္ဒါတင္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ယခု တင္ဒါေအာင္ပါက ယခုႏွစ္ စပါးရာသီအတြင္း ပထမဆံုး ျပည္ပတင္ပို႔ ေရာင္းခ်ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။
ျပည္ပဆန္တင္ပို႔ခြင့္ ျပဳမည္ဟု စစ္အစိုးရကတိေၾကာင့္ ျမန္မာထိပ္တန္းစီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ားက ယခုႏွစ္ဆန္းပိုင္းတြင္ ေတာင္သူမ်ားကို စိုက္ပ်ဳိးစရိတ္ ေခ်းေငြထုတ္ေပးၿပီး ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း အလိုက္ စပါးျပန္၀ယ္သည့္ ဆန္စပါးအထူးျပဳ ကုမၸဏီမ်ား တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ဆန္စပါး အထူးျပဳကုမၸဏီမ်ားက ယခုအခ်ိန္ထိ စပါး၀ယ္ယူေရးႏွင့္ တင္ပို႔ေရးအတြက္ စစ္အစိုးရ စီးပြားကူးသန္း၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ ညႇိႏႈိင္းေနရဆဲျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
ျပည္ပတင္ပို႔ခြင့္တင္ဒါ ေအာင္ပါက ျပည္တြင္းဆန္ေစ်းႏႈန္း တက္မလာႏိုင္ေသာ္လည္း လုပ္ငန္းရွင္မ်ား လုပ္ငန္းလည္ပတ္ရန္ အဆင္ေျပလာႏိုင္ေၾကာင္း ဘုရင့္ေနာင္ပြဲ႐ံုမွ ဆန္ကုန္သည္တဦးက သံုးသပ္သည္။
“ခု ျပည္တြင္း ဆန္ေစ်းကက်။ ျပည္တြင္း ၀ယ္လိုအားက မတက္ဘူးေလ။ ႏုိင္ငံျခားကိုပို႔မွ ဆန္ေလာကက ေငြလည္တာ။ အခုက ဆန္ေစ်း ျပဳတ္က်တယ္ဆိုတာ စပါးအေရာင္းအ၀ယ္မွာ ေငြမလည္ႏိုင္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ေနတာ” ဟု ၎က ေျပာသည္။
ဆန္စပါး အထူးျပဳကုမၸဏီမ်ားအေနျဖင့္ စစ္အစုိးရက ျပည္ပတင္ပို႔ခြင့္ျပဳမည့္ ပမာဏအတိုင္းသာ စပါး၀ယ္ယူမည္ျဖစ္ၿပီး အကယ္၍ တင္ပုိ႔ခြင့္ ပိတ္ပင္ပါက ၀ယ္ယူမႈ ရပ္ဆုိင္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခုႏွစ္ အဆင္မေျပပါက ေနာက္ႏွစ္မ်ားတြင္ လုပ္ကိုင္မႈကို ေလွ်ာ့ခ်မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အဆိုပါဆန္ကုန္သည္က ေျပာသည္။
လက္ရွိ ကမာၻ႔ဆန္ေပါက္ေစ်း ဆန္တတန္လွ်င္ ပါကစၥတန္က အေမရိကန္ ေဒၚလာ (၄၅၀)၊ ဗီယက္နမ္က (၄၇၀)၊ ထိုင္းက (၅၄၀) ေစ်းေခၚေနခ်ိန္တြင္ ျမန္မာက အေမရိကန္ေဒၚလာ (၃၇၅) ျဖင့္သာ ေရာင္းခ်ႏိုင္သည္။
ျပည္ပတင္ပို႔ျခင္းက ျပည္တြင္းေပါက္ေစ်းထက္ ပိုရသည္ မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ဆန္ေလာကအတြင္း ေငြလည္ပတ္မႈ ျဖစ္လာေစေၾကာင္း ဆန္ကုန္သည္မ်ားက ဆိုသည္။
ျပည္တြင္ဆန္ေစ်းကြက္တြင္ ဆန္ေခ်ာေစ်းႏႈန္း က်ဆင္းမႈ မသိသာေသာ္လည္း ဆန္ၾကမ္းေစ်းႏႈန္း သိသိသာသာ က်ဆင္းလာၿပီး စပါးေရာင္း၀ယ္မႈတြင္လည္း ကုန္သည္မ်ားအေနျဖင့္ လက္ငင္းေငြမေခ်ႏိုင္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း သိရသည္။
စစ္အစိုးရ အဆိုအရ ျမန္မာႏိုင္ငံက တႏွစ္လွ်င္ ဆန္တန္ခ်ိန္ သန္း (၃၀) ထုတ္လုပ္ေနေၾကာင္း သိရသည္။

ေရႊတြင္းမ်ားေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ပ်က္စီး ေဒသခံလူထု က်န္းမာေရးထိခိုက္လာ

  

ခိုင္လင္း / ၂၅ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉

ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းတြင္ ေရႊမ်ား အႀကီးအက်ယ္ တူးေဖာ္ရွာေဖြေနသျဖင့္ ျမစ္၊ ေခ်ာင္းမ်ားအပါအဝင္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုက္ပ်က္စီးေနၿပီး ေဒသခံလူထု က်န္းမာေရးထိခိုက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေနသည္။
စစ္ကိုင္းတိုင္း အထက္ပိုင္း၊ အင္းေတာ္ၿမိဳ႕နယ္၊ နမ့္က်ိဳင္းရြာအနီးတြင္ ယခုႏွစ္လယ္ပိုင္းကစ၍ ေရႊအႀကီးအက်ယ္ တူးေဖာ္ေနရာ ေရႊသန္႔စင္ရာတြင္ အသံုးျပဳသည့္ ဓာတုပစၥည္းမ်ားကို နမ့္က်ဳိင္းေခ်ာင္းအတြင္းသို႔ စြန္႔ပစ္ေနသျဖင့္ ေခ်ာင္းေရအသံုးျပဳေနေသာ အင္းေတာ္ၿမိဳ႕ခံမ်ားသည္ မသန္႔ရွင္းသည့္ေရေၾကာင့္ အေရျပားေရာဂါမ်ား ျဖစ္ေနၾကေၾကာင္း ေဒသခံတဦးက ေျပာသည္။
၎က “မင္းက်န္စစ္ ကုမၸဏီနဲ႔ လားဟူ ျပည္သူ႔စစ္အဖဲြ႔က အင္းေတာ္ၿမိဳ႕ရဲ႕အထက္ ေျခာက္မိုင္အကြာ နမ့္က်ိဳင္းမွာ ေရႊလုပ္ေနတာ။ ေက်ာက္တံုးေတြကုိ ခဲြၿပီး ေရႊရွာေနၾကတာ။ ေရႊသန္႔စင္တဲ့ခါ သံုးတဲ့ အက္ဆစ္တို႔၊ ကာဗြန္တို႔ အဲလိုမ်ဳိး ဓာတုပစၥည္းေတြကို သံုးၿပီးေတာ့ ေခ်ာင္းထဲ ပစ္ေနတာ။ အဲဒါနဲ႔ ေခ်ာင္းေအာက္ပိုင္းမွာရိွေနတဲ့ အင္းေတာ္ၿမိဳ႕ခံေတြက အဲဒီေခ်ာင္းေရကို ခ်ဳိးၾကေတာ့ အေရျပားမွာ အဖုအပိန္႔ေတြ ထြက္လာ၊ ယားေတာ့ ကုတ္၊ အနီကြက္ၾကမ္းႀကီးေပၚလာ၊ ေဆးခန္းျပေတာ့ ေရမသန္႔လို႔ ျဖစ္တာဆိုၿပီး ေျပာေနတယ္” ဟု ဆုိသည္။
ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ေရႊကူၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်ာက္ႀကီးေဒသႏွင့္ မိုးညႇင္းၿမိဳ႕နယ္ အင္းေတာ္ႀကီးေဒသအတြင္းရိွ ေရႊတူးေဖာ္မႈမ်ားတြင္လည္း အလားတူ ဓာတုပစၥည္း စြန္႔ပစ္မႈရိွ၍ တိရစာၦန္ေသဆံုးမႈမ်ားရိွကာ မ်ဳိးသုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္မည့္ အႏၲရာယ္အေျခအေန ေရာက္ရိွေနေၾကာင္း အဆိုပါ ေရႊတြင္းလုပ္ငန္းမ်ားအား ကြင္းဆင္းေလ့လာခဲ့သည့္ ကခ်င္ အန္ဂ်ီအိုအဖဲြ႔ဝင္တဦးက ေျပာသည္။
၎က “ေရႊတူးတာက (၂) မ်ဳိးရိွတယ္။ ေရာေရႊဆိုတာက ေက်ာက္တံုးေတြခဲြၿပီး ရွာရတာ။ အက္ဆစ္အျပင္းလိုဟာမ်ဳိး ဓာတုပစၥည္းေတြ၊ ျပဒါးေတြ သံုးရတယ္။ ၿဗံဳးေရႊလို႔ေခၚတဲ့ ေျမႀကီးေတြ တူးေဖာ္ၿပီး လုပ္တာကလည္း သစ္ေတာေတြ ခုတ္ရတယ္၊ ျပဒါးေတြသံုးရတယ္၊ (၂) မ်ဳိးလံုး ပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုက္တာပဲ။ အင္းေတာ္ႀကီးေဒသ ေညာင္ပင္ေက်းရြာဘက္က စက္လဲ့ဆိုတဲ့ေရႊေမွာ္မွာ အဲလို ေက်ာက္တံုးေတြ ခဲြၿပီး ေရႊရွာေနတယ္။ အင္းေတာ္ႀကီး အိုင္ေဘးကပဲ မိုင္းေနာင္၊ နတ္မီးေလာင္ ေရႊတြင္းေတြက်ေတာ့ မႈန္စုပ္စက္နဲ႔ ရွာတဲ့ ၿဗံဳးေရႊဟာမ်ဳိးလည္း လုပ္ေနၾကတယ္။ အင္းေတာ္ႀကီးအိုင္မွာ ငါးမရိွသေလာက္ ျဖစ္ေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ အဲလို ေရႊတြင္းေတြ စလုပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ငါးေတြ ကုန္သေလာက္ျဖစ္ခဲ့တာ” ဟု ေျပာသည္။
ေရႊတြင္းမ်ားအနီးရိွ ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္တြင္ ေခ်၊ ရစ္၊ ေတာၾကက္ စသည့္တိရစာၦန္မ်ား ေသဆံုးမႈမ်ားကို ရံဖန္ရံခါ ေတြ႔ျမင္လာေနရေၾကာင္း၊ တႏိုင္းေဒသ အေနာက္ဘက္ တာ႐ိုေက်းရြာအနီးရိွ တံုပနီေရႊတြင္းမ်ားေၾကာင့္ ကံေကာ္ေတာမ်ား ဧကေထာင္ႏွင့္ခ်ီ ပ်က္စီးသြားခဲ့ေၾကာင္း ကခ်င္ အန္ဂ်ီအဖဲြ႔ဝင္တဦးက ေျပာသည္။
ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း ေမခ၊ မလိချမစ္ႏွင့္ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုေဒသ၊ တႏိုင္းေဒသ၊ အင္းေတာ္ႀကီးေဒသ၊ ဖားကန္႔ေဒသ၊ တ႐ုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္ လိုင္ဇာအနီးရိွ နန္႔ဆန္ယန္ေက်းရြာႏွင့္ ေရႊကူၿမိဳ႕နယ္တို႔သည္ ထင္ရွားသည့္ ေရႊတြင္းမ်ားျဖစ္သည္။

မြန္ျပည္သစ္ဌာနခ်ဳပ္အနီး ျမန္မာစစ္တပ္ (၃) ရင္း ဝင္ေရာက္လႈပ္ရွားေန

၀ီရ / ၂၅ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉

နအဖ စစ္တပ္အင္အား (၃၀၀) ေက်ာ္ ပါသည့္တပ္ရင္း (၃) ရင္းတုိ႔က မြန္ျပည္သစ္ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ႏွင့္ (၈) မုိင္သာသာ ေဝးသည့္ေနရာအထိ စစ္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား ျပဳလုပ္လာ၍ ေဒသခံျပည္သူတုိ႔ စုိးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနၾကသည္။
မြန္ျပည္သစ္ ခ႐ုိင္ေကာ္မတီဝင္တဦးက “ကုိးမုိင္ရြာနဲ႔ အလယ္စခန္း အေရွ႕ဘက္ျခမ္းမွာ လြန္ခ့ဲတဲ့အပတ္ကစၿပီး ဝင္လႈပ္ရွားတာ။ ဗ်ဴဟာတခုစာ တပ္ရင္း (၃) ရင္း၊ အင္အား (၃၀၀) ေက်ာ္ ပါတယ္။ သူတုိ႔ေရာက္တဲ့ေနရာက က်ေနာ္တုိ႔ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္နဲ႔
(၈) မုိင္ေလာက္ပဲ ေဝးတာ။ နအဖစစ္တပ္ေတြ အဲဒီေဒသအထိေရာက္တာ ပထမဆုံးအႀကိမ္ေပါ့။ အခု အဲဒီေဒသက ၿခံစုိက္သူေတြ ၿခံမသြားရဲၾကေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ မြန္ျပည္သစ္နဲ႔ နအဖတုိ႔ ပစ္ခတ္ၾကမလားဆုိတဲ့ ေကာလာဟလေတြ ျပည္သူေတြအၾကားမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနတယ္” ဟု ေခတ္ၿပဳိင္သုိ႔ ေျပာၾကားသည္။
ယင္းကိစၥကုိ အထက္တာဝန္႐ွိသူတုိ႔အား အေၾကာင္းၾကားထားၿပီး အေျခအေနအား ဆက္လက္ေစာင့္ၾကည့္ေနေၾကာင္း၊ ယခုကဲ့သုိ႔ မြန္ျပည္သစ္နယ္ေျမအတြင္း တုိးဝင္လာပါက ပစ္ခတ္ရလိမ့္မည္ဟု အဆုိပါခ႐ုိင္ေကာ္မတီဝင္က ေျပာသည္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ စစ္အစုိးရႏွင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ရယူခဲ့သည့္ မြန္ျပည္သစ္သည္ စစ္အစုိးရ ေတာင္းဆုိထားသည့္ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔ေရးႏွင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ေရးကုိ လက္မခံဘဲ ျငင္းဆန္ထားသည့္ အပစ္ရပ္လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းတရပ္ျဖစ္သည္။
“အဲဒီေဒသတဝုိက္မွာ မြန္ခြဲထြက္အဖြဲ႔ေတြ ရွိေနေတာ့ ဒီစစ္ေရးလႈပ္ရွားတဲ့အပုိင္းက မြန္ျပည္သစ္နဲ႔ ဆက္စပ္ခ်င္မွ ဆက္စပ္မယ္။ အခု နအဖစစ္တပ္ေတြ ေရာက္တဲ့ေနရာက ပူးတြဲအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေဒသေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေနရာကုိ အခုမွ သူတုိ႔ေရာက္ဖူးတာ။ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကုိ ဆက္ဝင္လာရင္ေတာ့ တားရမွာပဲ။ အဲဒီထားဝယ္ခ႐ုိင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ပါတီရဲ႕ ေထာက္ႀကဳိတပ္ရင္းရွိတယ္။ တျခားေဒသေတြမွာေတာ့ နအဖစစ္တပ္ေတြ ဒီလုိဝင္ေရာက္လႈပ္ရွားတာ မရွိေသးပါဘူး” ဟု နယ္စပ္ေဒသမွ မြန္ျပည္သစ္ ဗဟုိေကာ္မတီဝင္တဦးက ေျပာသည္။
ယခု နအဖစစ္တပ္တုိ႔ စစ္ေရးလႈပ္ရွားသည့္နယ္ေျမသည္ မြန္ခြဲထြက္အဖြဲ႔တုိ႔ လႈပ္ရွားေနသည့္ ေရးၿမဳိ႕နယ္ ေတာင္ပုိင္း၊ ေရျဖဴၿမဳိ႕နယ္တုိ႔ႏွင့္ ဆက္စပ္ေဒသမ်ားျဖစ္၍ ယင္းခြဲထြက္အဖြဲ႔ငယ္မ်ားအား စစ္ဆင္ေရး ျပဳလုပ္ေနသည္ဟု ျမန္မာ အာဏာပုိင္တုိ႔က အေၾကာင္းျပထားေၾကာင္း အဆုိပါဗဟုိေကာ္မတီဝင္က ဆုိသည္။
နယ္ေျမတုိင္းတာရန္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္က မြန္ျပည္သစ္ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ရွိရာ ေရးေခ်ာင္းဖ်ားအထိ ျမန္မာစစ္အစုိးရ ဗ်ဴဟာမႉး (၂) ဦး လာေရာက္ခဲ့ဖူးၿပီး အဆုိပါဗဟုိဌာနခ်ဳပ္တြင္ မြန္ျပည္သစ္ စစ္ဘက္ေရးရာ တာဝန္ခံတုိ႔ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံခဲ့သည္။
မြန္ျပည္သစ္က ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းကုိ ျမန္မာစစ္အစုိးရက တုိင္းရင္းသားမ်ား၊ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုတုိ႔ႏွင့္ ျပန္လည္ညႇိႏႈိင္း သုံးသပ္ျခင္းမျပဳလွ်င္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ရန္ စဥ္းစားမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ၎တုိ႔ရပ္တည္ခ်က္ကုိ ယခုလဆန္းပုိင္းမွစ၍ ပါတီဥကၠ႒ႏွင့္ ဗဟုိအလုပ္မႈေဆာင္တုိ႔က မြန္ျပည္နယ္အႏွံ႔ စည္း႐ုံးေရးခရီးစဥ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ရာ မြန္လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ သံဃာေတာ္အဖြဲ႔အစည္းတုိ႔၏ ေထာက္ခံမႈကုိ အျပည့္အဝရရွိခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
နယ္ျခားေစာင့္တပ္ကိစၥ မြန္ျပည္သစ္၏ သေဘာထားကုိ အေၾကာင္းျပန္ရန္ ျမန္မာစစ္အစုိးရႏွင့္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီတုိ႔ လြန္ခဲ့သည့္ ၾသဂုတ္လ (၂၈) ရက္ေန႔တြင္ ေနာက္ဆုံးေတြ႔ဆုံခဲ့ၾကၿပီး ယခုေလာေလာဆယ္ ထပ္မံေတြ႔ဆုံရန္ အစီအစဥ္ မရွိေသးေၾကာင္း အဆုိပါဗဟုိေကာ္မတီဝင္က ေျပာသည္။

ျပပဲြမွပံုမ်ား မီဒီယာတြင္ ေဖာ္ျပခြင့္မရ

  

NEJ / ၂၅ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ျပသေနသည့္ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း၊ ဓာတ္ပံု၊ ဂရပ္ဖစ္ဒီဇိုင္းႏွင့္ အင္စေတာ္ေလးရွင္း စသည့္ျပပဲြမ်ားတြင္ ျပသခြင့္ရသည့္ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း၊ ဓာတ္ပံုႏွင့္ ျပကြက္ အမ်ားအျပားကို ဂ်ာနယ္အပါအဝင္ အျခားမီဒီယာမ်ားတြင္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပခြင့္ ပိတ္ပင္ခံရေၾကာင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ စာနယ္ဇင္းအသိုင္းအ၀ိုင္းမွ စံုစမ္းသိရသည္။
ျပပဲြမ်ားမွ ပန္းခ်ီကားမ်ား၊ ကာတြန္းပုံမ်ားကို ဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပရန္ စာေပစိစစ္ေရးသို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္တင္ျပခဲ့ေသာ္လည္း အမ်ားစုမွာ ပိတ္ပင္ခံရသည္ဟု ျပည္တြင္း ပုဂၢလိက ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာတဦးက ေျပာသည္။
၎က “ဥပမာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ကာတြန္းျပပဲြမွာ ကာတြန္းေအာ္ပီက်ယ္ရဲ႕ ကာတြန္းလက္ရာေတြ၊ မၾကာေသးခင္က ပန္းဆိုးတန္းဂယ္လာရီမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ပံုတူပန္းခ်ီကားျပပဲြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြ စသျဖင့္ အမ်ားႀကီးပဲ ေဖာ္ျပခြင့္မရဘူး။ အစိုးရဟာ ျပပဲြျပသခြင့္ကို တမ်ိဳးစီစစ္တယ္၊ စာနယ္ဇင္းထုတ္ေဝခြင့္ကို တမ်ိဳးစီစစ္တယ္။ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ ေဖာ္ျပခြင့္ကို ပိုၿပီး ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္တာေတြ လုပ္တယ္” ဟု ရွင္းျပသည္။
ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္းျပပြဲတခုခု လုပ္မည္ဆိုပါက ပထမဦးစြာ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာနလက္ေအာက္ရိွ စာၾကည့္တိုက္၊ ျပတိုက္ႏွင့္ ျပပဲြမ်ား ႀကီးၾကပ္ေရးေကာ္မတီထံ တင္ျပရၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္ရပါက အဆိုပါေကာ္မတီ ၀င္မ်ားက ျပပြဲစမည့္ေန႔ နံနက္ေစာေစာတြင္ ျပခန္းအတြင္းရိွ ကားခ်ပ္မ်ားကို ထပ္မံစစ္ေဆးကာ အခ်ဳိ႕ပုံမ်ားကို ခြင့္ျပဳခ်က္မေပးဘဲ ျပန္လည္ျဖဳတ္သိမ္း ခိုင္းမႈမ်ား ရိွသည္ဟု ျပပြဲမ်ား စီစဥ္ဖူးသူ ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာတဦးက ေျပာသည္။
အဆိုပါအဖဲြ႔တြင္ စာေပစိစစ္ေရးအဖဲြ႔မွ စာစစ္မႉးမ်ားလည္း ပါဝင္ၿပီး စစ္ေဆးၿပီးပါက ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ျပန္ၾကားေရးႏွင့္ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရး ဦးစီးဌာနမွ နည္းဥပေဒ (၅) အရ ျပပဲြျပသခြင့္ျပဳသည့္ လက္မွတ္ကို ထုတ္ေပးၿပီး အမ်ားျမင္သာသည့္ ေနရာတြင္ ခ်ိတ္ဆဲြျပသထားရေၾကာင္း၊ အဆိုပါ ခြင့္ျပဳခ်က္ရပါမွ ျပပဲြကို အမ်ားျပည္သူအား ျပသခြင့္ရွိေၾကာင္း သိရသည္။
ယင္းသို႔ ျပသခြင့္ရသည့္ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း၊ ဓာတ္ပံု၊ အင္စေတာ္ေလးရွင္း စသည့္ပံု အေတာ္မ်ားမ်ားကိုမူ ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပခြင့္မရရိွေပ။
အထက္ပါ ျပပြဲစီစဥ္ဖူးသူ အယ္ဒီတာက “ျပပြဲက လူနည္းနည္းသာ လာၾကည့္မယ္၊ ဂ်ာနယ္ေတြက်ေတာ့ တႏိုင္ငံလုံး ပ်ံ႕သြားမယ္လို႔ ယူဆၿပီး ပိတ္ပင္တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္” ဟု ေျပာသည္။
နအဖစစ္အစိုးရသည္ ၂ဝ၁ဝ တြင္ ေရြးေကာက္ပဲြ လုပ္ေပးမည္ဟု ေၾကညာထားေသာ္လည္း သတင္းႏွင့္ စာေပဆိုင္ရာ လြတ္လပ္ခြင့္ကိုမူ ဆက္လက္ ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ တားျမစ္ထားဆဲျဖစ္ၿပီး ယခုပံုစံအတိုင္း ဆုိပါက လာမည့္
ေရြးေကာက္ပဲြသည္ လြတ္လပ္တရားမွ်တသည့္ ေရြးေကာက္ပဲြ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း စာနယ္ဇင္းအသိုင္းအဝိုင္းက ေဝဖန္သံုးသပ္ေနၾကသည္။

ေခတ္အေျပာင္းအလဲကို စစ္တပ္က ဖန္တီးမွာတဲ့လား

 

ဇင္လင္း

၂၃ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉
ယခုတေလာ ျပည္တြင္းစာနယ္ဇင္းမ်ားတြင္ ‘၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ’ ႏွင့္ ‘၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ’ ကို တဲ့တိုးတမ်ိဳး၊ သြယ္၀ိုက္၍တဖုံ နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ၀ါဒျဖန္႔ေၾကညာေနၾကသည္။ ထိုသို႔ေၾကညာေမာင္းခတ္ရာ၌ ပုဂၢလိကဂ်ာနယ္တခ်ဳိ႕အား အဓိက ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးကိရိယာအျဖစ္ အသုံးခ်လ်က္ရွိသည္။ ယင္းဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ ပင္တိုင္ကေလာင္မ်ားအျဖစ္ ေနရာေပးျခင္းခံရသူမ်ားကို သတိထားအကဲခတ္မိသည္။ ကေလာင္အမ်ားစုမွာ ျပည္သူလူထုအေရးထက္၊ မိမိတကိုယ္စာအေရးကိုသာ အေလးထားသည့္ ကေလာင္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။ ထိုထိုေသာ ကေလာင္မ်ားအနက္ ‘ေရြးေကာက္ပြဲမွလြဲ၍ အျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိၿပီ’ ဟု တစိုက္မတ္မတ္ ၀ါဒျဖန္႔ေနသည့္ ကေလာင္မွာ အဆိုးဆုံးဟု ဆိုရေပမည္။ သူ႔အဆိုအရ ‘ေရြးေကာက္ပြဲမွန္လွ်င္ ျပည့္စုံသည္ မျပည့္စုံသည္ကို မၾကည့္ဘဲ၊ ေကာင္းသည္ဟု ျမင္ႏိုင္ရမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ျပည္သူအမ်ား၏ ေရြးခ်ယ္မႈ (Public Choice) ကို တစုံတရာ ဖန္တီးေပးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္’ ဟု ထိုဆရာက ဆိုေလသည္။ ထို ‘ေရြးေကာက္ပြဲ အေကာင္းျမင္ဆရာ’ ဆိုလိုသည့္ (Public Choice) ဆိုသည္မွာ နာဂစ္လြန္ ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲ (Referendum) လို ျဖစ္စဥ္မ်ိဳးကို ရည္ၫႊန္းပုံရေပသည္။ လြတ္လပ္မွ်တသည့္ ေရြးေကာက္ပြဲလား၊ အတုအေယာင္ ေရြးေကာက္ပြဲလား မဆန္းစစ္ဘဲ ‘ေကာင္းသည္ဟု ျမင္ႏိုင္ရမည္’ ဆိုေသာ ထိုကေလာင္၏အျမင္မွာ ေႏႇာင္ႀကိဳးမွ ကင္းပါရဲ႕လားဟု ထင္စရာပင္ျဖစ္သည္။
ယခင္ႏွစ္က အမည္မေဖာ္ဘဲ ထြက္ေပၚခဲ့ဖူးသည့္ “ျမန္မာႏိုင္ငံျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေထြေထြ သုံးသပ္ခ်က္မ်ား” ဆိုေသာ စာတမ္းပါ အယူအဆႏွင့္ ယခု ‘ေရြးေကာက္ပြဲ အေကာင္းျမင္ဆရာ’ တို႔ႏွစ္ဦး၏ ၀ါဒျဖန္႔ပုံ အေျခခံသေဘာအယူခ်င္း တူညီေနသည္ကိုလည္း သတိျပဳမိသည္။ အမည္မေဖာ္ ကေလာင္ရွင္က “လက္ရွိအေျခအေနနဲ႔ Road Map” ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္ငယ္ေအာက္တြင္ ‘စစ္တပ္ရဲ႕ အျမင့္ဆုံးရည္မွန္းခ်က္ - လုံး၀ အာဏာမလႊဲရန္၊ အနိမ့္ဆုံး ရည္မွန္းခ်က္ - စိတ္ႀကဳိက္ Constitution နဲ႔ ခရီးဆက္ရန္။ ဒီမိုကေရစီဘက္က အျမင့္ဆုံး ရည္မွန္းခ်က္ဟာ စစ္တပ္ရဲ႕ အနိမ့္ဆုံး ရည္မွန္းခ်က္ပဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ … … ‘အကယ္၍ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲသာ ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ မည္သည့္ပါတီ အႏုိင္ရသည္ျဖစ္ေစ ဒီမုိကရက္တစ္အင္အားစုမ်ားအတြက္ တရား၀င္လမ္းေၾကာင္းတခု ပြင့္လာႏုိင္သည္။ ဤလမ္းေၾကာင္းကို Transitional period တခုအျဖစ္ သေဘာထားၿပီး ဆက္လက္လႈပ္ရွားၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္’ ဟုလည္း ထို ‘အမည္မေဖာ္ စာေရးဆရာ’ က ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္။
ထိုအခ်က္ႏွင့္ အလားတူပင္ ‘ေရြးေကာက္ပြဲ အေကာင္းျမင္ဆရာ’ က ယခုကဲ့သို႔ ဆိုျပန္သည္။ “ေရြးေကာက္ပြဲမွလြဲ၍ အျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိၿပီ ဟူေသာ သုံးသပ္ခ်က္သည္ အျခားေရြးခ်ယ္စရာတို႔ကို အကုန္စြန္႔လႊတ္ပစ္သည့္ သေဘာေဆာင္သည္။ ဥပမာ - ျပည္ပက ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းကို အားကိုးျခင္း၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈ (လမ္းေပၚႏိုင္ငံေရး) ကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ အာဏာရအဖြဲ႔အတြင္း ပဋိပကၡကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း စသည္တို႔ကို စြန္႔ပစ္သည္။ ဤသို႔စြန္႔လႊတ္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲအေပၚသာ တခုတည္း ဖိုးကပ္စ္လုပ္သည္။ ဤနည္းသည္ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္႐ႈေထာင့္ျဖင့္ ရႈျမင္ေသာနည္းျဖစ္သည္။” ထိုဆရာက ဆက္လက္၍ ‘ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ အားအနည္းဆုံးအပိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေရရွည္မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အျမင္မရွိဘဲ၊ နည္းဗ်ဴဟာအျမင္ျဖင့္ ေပၚပင္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္’ ဟု ေ၀ဖန္လိုက္ေသးသည္။ ထိုဆရာတို႔အလိုအရ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲသာ အေကာင္းဆုံး ႏိုင္ငံေရးပုံသ႑ာန္ျဖစ္၍ ေရြးခ်ယ္စရာ အျခားနည္းမ်ား မရွိဟုျဖစ္သည္။ ထိုဆရာမ်ား၏ စဥ္းစားပုံမွာ အတၱေနာမတိ လြန္ကဲလြန္းလွေပသည္။
လက္ငင္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးျပႆနာမွာ ေရြးေကာက္ပြဲမဟုတ္။ ‘၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ’ ကိစၥျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ ဗိမာန္တည္ေဆာက္ရန္ စစ္အာဏာရွင္ဗိသုကာအား အလုပ္အပ္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသျဖင့္ အေဆာက္အဦ ပႏၷက္မခ်မီ ျပန္လည္စိစစ္ၾကဖို႔ျဖစ္သည္။ ထိုဆရာတို႔၏ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိခ်က္သည္ စစ္အစိုးရလက္ေ၀ခံ တတိယလမ္းေၾကာင္း ရွာေဖြသူမ်ားဆိုသည့္ “တတိယႏိုင္ငံေရးအုပ္စု” ကို အားေပးေထာက္ခံေနသကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ “တတိယအုပ္စု” က ‘၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ’ အား ဒီမိုကေရစီလမ္းပြင့္ေရးအတြက္ တံခါးတခ်ပ္ဟူ၍ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ၾကသည္။ ‘တက်ပ္ဖိုး မရႏိုင္ေပမယ့္ ငါးမူးဖိုးေတာ့ ရႏိုင္တယ္’ ဟု ဆိုၾကသည္။ က်န္ငါးမူးဖိုးကို ေနာင္ေပၚလာမည့္ ပါလီမန္ထဲတြင္ ခ်ဲ႕ထြင္ယူရမည္ဟုဆိုသည္။ ၂၀၁၀ ပါလီမန္ကတဆင့္ စစ္အုပ္စု၏ အတြင္းစည္းထဲသို႔ လမ္းေဖာက္၀င္ရမည္။ တျဖည္းျဖည္း စစ္ဗိုလ္ေတြထဲက Moderate ျဖစ္သူ၊ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူမ်ားအား စည္း႐ုံးရင္း ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးမ်ားကို ခ်ဲ႕ထြင္ယူရမည္ဟု ေလထဲတိုက္အိမ္ေဆာက္ေနၾကေလသည္။
“တတိယအုပ္စု” “တတိယလမ္းေၾကာင္း” ဆိုသည့္ အျမင္သေဘာထား ျဖစ္ေပၚေနသည္မွာၾကာၿပီ။ နအဖ၏ အမ်ိဳးသားညီလာခံ စတင္သည့္ ၁၉၉၃ တြင္ ထိုအယူအဆကို စတင္၀ါဒျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္ဟု အၾကမ္းဖ်င္းေျပာႏိုင္သည္။ ၁၉၉၃ ဇန္န၀ါရီလ (၉) ရက္ေန႔တြင္ အမ်ိဳးသားညီလာခံ စမည္ဟု ေၾကညာလိုက္ေသာအခါ အမ်ိဳးသားညီလာခံ တက္သင့္ မတက္သင့္ဆိုသည့္ ႏိုင္ငံေရးအေခ်အတင္ ေဆြးေႏြးျငင္းခုံမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ျပႆနာ၏ ေသာ့ခ်က္မွာ ‘အနာဂတ္ႏုိင္ငံေတာ္ အမ်ဳိးသားဦးေဆာင္မႈအခန္းက႑မွာ တပ္မေတာ္ကို အစဥ္သျဖင့္ ပါ၀င္ခြင့္ျပဳေရး’ ဆိုေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ‘နအဖ’ ေရးဆြဲခ်မွတ္လိုက္သည့္ ညီလာခံဦးတည္ခ်က္ အေျခခံမူ (၆) ခ်က္ထဲက နံပါတ္ (၆) အခ်က္ျဖစ္သည္။ ညီလာခံဦးတည္ခ်က္ နံပါတ္ (၆) အခ်က္ ပိုမိုခိုင္မာေတာင့္တင္းေစရန္ အေျခခံမူ (၁၀၄) ခ်က္ကိုလည္း ထပ္ဆင့္ေဘာင္ခ် လိုက္ေသးသည္။ ယင္းမူေဘာင္ထဲက ‘ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ’ ေရးဆြဲခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္တပ္က လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဆင့္တိုင္းတြင္ ေလးပံုတပံု ေနရာယူထားေသာ္လည္း လက္ရွိ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ထက္ေတာ့ သာႏိုင္ေသးသည္ဆိုေသာ အျမင္သေဘာထားရွိသူမ်ားသည္ “တတိယအုပ္စု” ၀င္မ်ားျဖစ္သည္။
‘ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ရွိျခင္းသည္ ဖြဲ႔စည္းပုံ လုံး၀မရွိျခင္းထက္ ေကာင္းသည္’ ဟု ထိုတတိယအုပ္စု၀င္ ႏိုင္ငံေရးသုခမိန္တို႔က နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ၀ါဒျဖန္႔ၾကသည္။ အျဖစ္မွန္မွာ နအဖ၏ အမ်ိဳးသားညီလာခံ (၁၅) ႏွစ္ၾကာ က်င္းပၿပီးေနာက္ ထြက္ေပၚလာေသာ ဖြဲ႔စည္းပုံရလဒ္သည္ စစ္တပ္ၾသဇာခံ ျမန္မာႏိုင္ငံထူေထာင္ေရးႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ လြတ္လပ္ေရး၊ တရားမွ်တေရးႏွင့္ တန္းတူေရး ေတာင္းဆိုသည့္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ားအား ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွ ထာ၀ရ ဖယ္ထုတ္ေရးျဖစ္ေနသည္။
ဤေနရာ၌ အလ်ဥ္းသင့္သျဖင့္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ မတ္လက လုပ္သြားသည့္ “တတိယအုပ္စု” ၏ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ (၁/၂၀၀၇) အေၾကာင္း ေျပာလိုသည္။ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုဟု ‘နအဖ’ က အသိအမွတ္ျပဳထားေသာ အစုအဖြဲ႔ (၇) ဖြဲ႔ ပူးေပါင္းထားသည့္ “အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား ပူးတြဲလုပ္ငန္းေကာ္မတီ” ၏ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲျဖစ္သည္။ ထို (၇) ဖြဲ႔တြင္ ပါ၀င္သူတို႔က သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တတိယႏိုင္ငံေရးအင္အားစုဟု ေႂကြးေၾကာ္ထားသည္။ သူတို႔က NLD အား ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဟု ေ၀ဖန္တိုက္ခိုက္သည္။ အေျပာင္းအလဲတခုျဖစ္ေပၚရန္ လက္ေတြ႔က်ေသာ နည္းလမ္းမွာ ‘စစ္အစိုးရႏွင့္ လက္တြဲျခင္း’ သာ ျဖစ္သည္ဟု “အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးအင္အားစု” က ဆိုသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ လူထုကမူ ‘စစ္အစိုးရႏွင့္ လက္တြဲျခင္း’ လား၊ ‘စစ္အစိုးရထံ တပည့္ခံျခင္း’ လား ဆိုသည္ကို ခြဲျခားတတ္ပါသည္။
ထိုအင္အားစုတြင္ မည္သူတို႔ ပါ၀င္ၾကသနည္း ဆိုသည္ကို ဆန္းစစ္သင့္၏။ “အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးအင္အားစု” တြင္ ထင္ရွားသူမ်ားမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ (တသီးပုဂၢလ) အဖြဲ႔၀င္ (၆) ဦးျဖစ္သည့္ ဦးၾကည္၀င္း (မဂၤလာဒုံ - ၁)၊ ဦးတင္ထြန္းေမာင္(မဂၤလာဒုံ - ၂)၊ ဦးျမလႈိင္ (တြံေတး - ၂) ၊ ဦးတင္၀င္း (က်ိဳက္လတ္ - ၂) ဦးသိန္းၾကည္( ေတာင္တြင္းႀကီး - ၁) ဦးလွစုိး (မင္းဘူး - ၂) တို႔ျဖစ္သည္။ သူတို႔ (၆) ဦးသည္ NLD ကို အမွီျပဳ၍ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနပုံရသည္။
ေနာက္တဦးက ၈၈ မ်ိဳးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား (ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ) အဖြဲ႔က ကိုေအးလြင္။ ယခု ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠ႒ ဆိုေသာ ကိုေအးလြင္။ ဤ ႏို၀င္ဘာ (၁၆) ရက္ေန႔ကပင္ ကိုေအးလြင္ႏွင့္ အပါင္းပါတစု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ စမ္းေခ်ာင္း၊ ဦးညိဳလမ္းတြင္ ‘စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈဆန္႔က်င္ေရး’ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဟာေျပာပြဲလုပ္လိုက္ေသးသည္။ ေဟာေျပာရာတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ပုတ္ခတ္တိုက္ခိုက္သြားခဲ့သည္။ ေအးလြင္သည္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြြဲတြင္ တသီးပုဂၢလအေနနဲ႔ ပဲခူးတိုင္း၊ သဲကုန္းမဲဆႏၵနယ္ (၁) ကေန ၀င္ၿပိဳင္ဖူးသူ၊ လူထုေထာက္ခံမႈ မရရွိခဲ့ဘဲ အေရးနိမ့္ခဲ့သူျဖစ္သည္။
ေနာက္ ၀ံသာႏု NLD အမည္ခံ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အား ေျခစုံကန္သြားသူ မႏၲေလးအေနာက္ေတာင္ မဲဆႏၵနယ္
(၁) အမတ္ ေဒါက္တာစိုးလင္း။ ထို႔အျပင္ အလံနီေဟာင္းမ်ားျဖစ္သည့္ ဦးလွျမင့္၊ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ဦးလွသိန္း၊ ဦးေက်ာ္ျမင့္၊ ဦးအုန္းလြင္၊ အစရွိသူမ်ားမွာလည္း “အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးအင္အားစု” အဖြဲ႔၀င္မ်ားျဖစ္သည္။ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္က (ေအာင္မိုးစံ၊ ေအာင္ေဇမင္း၊ ခင္၀င္းစံ) ကေလာင္အမည္မ်ားျဖင့္ နအဖသတင္းစာတြင္ ၀ါဒျဖန္႔ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသည္။ ဦးေက်ာ္ျမင့္က (ေက်ာ္ျမင့္ႏိုင္၊ ေမာင္အညတရ)၊ ဦးလွျမင့္က (ေမာင္မ်ိဳးျမတ္၊ ေမာင္ျမင့္ျမတ္) ကေလာင္အမည္ ကိုယ္စီျဖင့္ ၀ါဒျဖန္႔ေဆာင္းပါးမ်ားေရးသည္။ စစ္အုပ္စုကို ေျမႇာက္ပင့္၊ NLD အား အပုတ္ခ်ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ိဳးကို စစ္အုပ္စုပိုင္ သတင္းစာတြင္ ေရးခြင့္ရသူမ်ားျဖစ္သည္။
“အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးအင္အားစု” သတင္းစာရွင္းပြဲ (၁/၂၀၀၇) တြင္ အထူးေၾကညာခ်က္တေစာင္လည္း ထုတ္ျပန္ခဲ့ေသးသည္။ ေၾကညာခ်က္တြင္ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈဆန္႔က်င္ေရး၊ ျပည္ပရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဖိတ္ေခၚေရး၊ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ေပၚေပါက္ေရး အတြက္ တပ္မေတာ္အစိုးရႏွင့္ လက္တြဲေဆာင္ရြက္ေရး စသည္တို႔ကို အေလးတင္း ေဖာ္ျပထားသည္။ ထို (၇) ဖြဲ႔ ပူးတြဲလုပ္ငန္းေကာ္မတီကို ‘နအဖ’ က ဘာေၾကာင့္ သတင္းစာရွင္းပြဲ လုပ္ခြင့္ေပးခဲ့သနည္း။ အလြယ္ဆုံးေျပာရလ်ွင္ ‘နအဖ’ က ယင္းအဖြဲ႔တြင္ ပါ၀င္သူမ်ားကို အထပ္ထပ္ အဖန္ဖန္ စစ္ေဆးၿပီးသားျဖစ္သည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ‘နအဖ’ မူ၀ါဒလမ္းစဥ္မ်ားအား အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာ၌ မုခ်အသုံးတည့္သူမ်ားျဖစ္၍လည္းေကာင္း၊ ‘နအဖ’ ေရးေသာ ဇာတ္ၫႊန္းအတိုင္း ‘က’ ႏိုင္သူမ်ားျဖစ္၍လည္းေကာင္း သတင္းစာရွင္းပြဲ လုပ္ခြင့္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
အမွန္ဆိုလွ်င္ “တတိယအုပ္စု” ဆိုသည့္ အမည္နာမသေဘာသည္ NLD အား မေထာက္ခံ႐ုံျဖင့္မၿပီး၊ စစ္တပ္လက္ပါးေစလည္း မျဖစ္သင့္ေခ်။ သို႔ေသာ္ “တတိယအုပ္စု” ၏ ႏိုင္ငံေရးေႂကြးေၾကာ္သံမွာ ‘စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈ ဆန္႔က်င္ေရး’၊ ‘နအဖ၏ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံေရး’ ႏွင့္ ‘၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲသာ အေကာင္းဆုံး ႏိုင္ငံေရးပုံသဏၭာန္’ စသျဖင့္ စစ္အာဏာတည္ၿမဲေရးကို က်ားကန္ေပးေနေၾကာင္း ထင္ရွားေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တတိယအုပ္စု၏ လက္ငင္းႏိုင္ငံေရး လမ္းစဥ္မွာ ‘ေရြးေကာက္ပြဲမွလြဲ၍ အျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိ’ ဟူသည့္ သေဘာထားအတိုင္း၊ စစ္အာဏာရွင္အလိုက် ေလွ်ာက္လွမ္းေနေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ လူထု၏အျမင္တြင္မူ ထိုလူစုသည္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္စားေနသူမ်ားျဖစ္သည္။ NLD ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား လုပ္ျပကာ နအဖထံမွ ‘လုပ္ကြက္ႏွင့္ လိုင္စင္မ်ား’ ရယူေရာင္းစားေနၾက၍ျဖစ္သည္။
‘ေရြးေကာက္ပြဲမွလြဲ၍ အျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိၿပီ’ ဟု ၀ါဒျဖန္႔ေနသည့္ ကေလာင္ရွင္သည္လည္း NLD ၏ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္ကို တစိုက္မတ္မတ္ ေ၀ဖန္ေနသူပင္ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၀ နီးလာေလ ကေလာင္သြက္လာေလ ျဖစ္သည္။ သူ႔ေဆာင္းပါးတေနရာ၌ ‘ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ အားအနည္းဆုံးအပိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေရရွည္မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အျမင္မရွိဘဲ နည္းဗ်ဴဟာ အျမင္ျဖင့္ ေပၚပင္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္’ ဟူေသာ ေ၀ဖန္ခ်က္မွာ NLD ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းအား ေ၀ဖန္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေ၀ဖန္မည့္သာ ေ၀ဖန္သည္ သူကိုယ္တိုင္လည္း တခ်ိန္က NLD ေခါင္းေဆာင္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးေပသည္။ NLD ၏ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ႏွင့္တကြ ခက္ခဲက်ပ္တည္းစြာ ႐ုန္းကန္ရပ္တည္ေနရသည္ကိုလည္း သူ မသိဟုေတာ့ ေျပာ၍မရႏိုင္ေပ။ ယခု ႏို၀င္ဘာ တတိယအပတ္ထုတ္ Voice ဂ်ာနယ္တြင္ ေ၀ဖန္လိုက္သည့္ သူ႔ေ၀ဖန္ခ်က္ (ေရြးေကာက္ပြဲ - မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ ႐ုပ္ေျပာင္းပိြဳင့္) မွာ NLD ၏ ‘ေရႊဂုံတိုင္ေၾကညာစာတမ္း’ ကို ရည္ရြယ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွသည္။
‘ေရႊဂုံတိုင္ေၾကညာစာတမ္း’ တြင္ ဦးတင္ဦး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ေပးေရး၊ ‘၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ’ ျပန္လည္သုံးသပ္ေရး၊ တိုင္းရင္းသားအားလုံး တန္းတူညီမွ်အခြင့္အေရးရွိသည့္ ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ တနည္းနည္းျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳေရးကို လက္ငင္းေျဖရွင္းရမည့္ အဓိကျပႆနာမ်ားအျဖစ္ ေဖာ္ျပထားသည္။ ထို႔ျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲဟူသည္ ျဖတ္သန္းရမည့္ မွတ္တိုင္တခုျဖစ္သည္ဟု NLD က လက္ခံထားေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ ေရြးေကာက္ပြဲ၏ အနိမ့္ဆုံး လိုအပ္ခ်က္မ်ားအျဖစ္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး ျပန္လႊတ္ရန္၊ ဖြဲ႔စည္းပုံမွ ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းႏွင့္ မညီသည့္ အခ်က္မ်ားကို ျပင္ရန္၊ အားလုံးလႊမ္းၿခံဳပါ၀င္ႏိုင္မည့္ လြတ္လပ္တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲအျဖစ္ ႏိုင္ငံတကာေစာင့္ၾကည့္မႈ ခြင့္ျပဳရန္ စသည္တို႔ကိုလည္း ေၾကညာစာတမ္းတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
Voice ဂ်ာနယ္တြင္ ေ၀ဖန္လိုက္သည့္ သူ႔ေ၀ဖန္ခ်က္မွာ NLD သည္ ေစ်းမဆစ္တတ္ဘဲ ေစ်းဆစ္ေနသည္ဟု ဆိုလိုရိပ္ရွိေပသည္။ ‘ေရႊဂုံတိုင္ေၾကညာစာတမ္း’ အား ႏိုင္ငံေရးေစ်းဆစ္မႈဟု ဆိုလိုက္ျခင္းပင္။ ဒီပလိုေမစီနည္းအရ ေစ်းဆစ္လွ်င္ တန္ဖိုး Value ႏွင့္ ပကတိသ႐ုပ္မွန္အေျခအေန Reality ခ်ိန္ဆလ်က္ ေရာင္းႏိုင္မည့္ေစ်းကိုသာ ဆစ္သင့္သည္ဟုဆိုသည္။ ႏိုင္ငံေရးေစ်းဆစ္မႈတြင္ နည္းဗ်ဴဟာအျမင္ Tactical Insight ကိုသာ အသုံးျပဳရန္မဟုတ္ဘဲ၊ ‘မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ ႐ုပ္ေျပာင္းပိြဳင့္’ Strategic Inflection Point ကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားရမည္ဟု ဆိုေပသည္။ သူ႔အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္အရ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္လည္းေကာင္း၊ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးတြင္ ေပၚလာမည့္ လႊတ္ေတာ္သည္လည္းေကာင္း၊ ‘မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ ႐ုပ္ေျပာင္းပိြဳင့္’ တနည္းအားျဖင့္ ‘ေခတ္အေျပာင္းအလဲပိြဳင့္’ ဟုဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးေစ်းဆစ္ရာတြင္ ‘မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ ႐ုပ္ေျပာင္းပိြဳင့္’ ‘ေခတ္အေျပာင္းအလဲပိြဳင့္’ ကို မထိခိုက္ရဟုဆိုသည္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေစ်းဆစ္ျခင္းသည္ အေျမာ္အျမင္နည္းျခင္း၊ အင္အားကို မခ်ိန္ဆတတ္ျခင္း၊ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းဟု ေ၀ဖန္ထားသည္။
‘၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ’ ျပန္လည္သုံးသပ္ေရးကိစၥ၊ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရးကိစၥသည္ ျပည္သူလူထု၏ဆႏၵကို NLD က မီးေမာင္းထိုးျပျခင္းျဖစ္သည္။ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္း အလ်ဥ္းမပါ။ ေျမာ္ျမင္ခ်ိန္ဆ၍ ေျပာေသာ စကားျဖစ္သည္။ လူထုေထာက္ခံမႈရွိ၍ ေျပာရဲေသာ စကားလည္းျဖစ္သည္။ စင္စစ္ လူထုဆႏၵကို ပစ္ပယ္လ်က္ လူထုအင္အားကို မခ်ိန္ဆတတ္သူမ်ားမွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ သူတို႔ေနာက္လိုက္ ႏိုင္ငံေရးအေခ်ာင္လမ္းရွာသူမ်ားသာျဖစ္သည္။ လူထုေထာက္ခံမႈ မရွိမွန္းသိလ်က္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးမီး႐ွဴးမီးပန္းလႊတ္ကာ တတိယအေခ်ာင္လမ္း ရွာေနသူမ်ားကိုသာ စိတ္ကူးယဥ္သမားမ်ားဟု ကင္ပြန္းတတ္သင့္ေပသည္။
ေ၀ဖန္ေရးဆရာ၏ ပို၍အစြန္းေရာက္သည့္ အျမင္မွာ ‘ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အနာဂတ္တြင္ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑၊ သမိုင္းက႑၊ မဟာေခါင္းေဆာင္က႑သည္ ကုန္ဆုံးၿပီ။ ေပၚမည့္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးပုံသဏၭာန္ (လမ္းၫႊန္ဒီမိုကေရစီ) တြင္ အင္စတီက်ဴးရွင္း (တပ္မေတာ္ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္) တို႔က အဆုံးအျဖတ္ေပးေသာ က႑အျဖစ္ ျဖစ္တည္လာမည္’ ဟု ဆိုလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အဓိကေျပာလိုသည္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ အခန္းက႑ ကုန္ဆုံးၿပီ၊ စစ္တပ္လႊမ္းမိုးသည့္ လႊတ္ေတာ္က ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအနာဂတ္ကို ဦးေဆာင္မည္ဟု ဆိုလိုေပသည္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားကိုယ္တိုင္ပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ အခန္းက႑ ကုန္ဆုံးၿပီဟု မေျပာရဲပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ပင္ အသည္းအသန္ စဥ္းစားေနၾကရပါၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ အစြန္းေရာက္ ေ၀ဖန္ခ်က္ ျဖစ္ေပသည္။
ယေန႔ျပည္သူလူထု အဓိကေတာင္းဆိုေနသည္မွာ (လမ္းၫႊန္ဒီမိုကေရစီ) မဟုတ္။ ‘လြတ္လပ္ေရး၊ တရားမွ်တေရး၊ တန္းတူေရး’ အႏွစ္သာရပါသည့္ ဒီမိုကေရစီကို ေတာင္းဆိုေနျခင္းျဖစ္သည္။ မိမိသမိုင္းအေတြ႔အႀကံဳ၊ ႏိုင္ငံတကာ သမိုင္းအေတြ႔အႀကံဳမ်ား အရ စစ္တပ္ဦးေဆာင္လႊတ္ေတာ္ အမ်ိဳးအစားကို လူထုက လုံး၀လိုလားသည္မဟုတ္။ လူထုစိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ထားသည့္ လူထုကိုယ္စားလွယ္မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းမည့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္စစ္စစ္ အမ်ိဳးအစားကို လူထုက လိုလားေတာင္းဆိုေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ကင္ဂ်ဳံအီလို၊ ဗိုလ္သန္းေရႊလို၊ မဟာေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးမဟုတ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ လူထုတိုက္ပြဲအတြင္းမွ ေရြးခ်ယ္ထားေသာ ေခါင္းေဆာင္အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ျပည္တြင္းျပည္ပ ႏွစ္ဌာနစလုံးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေထာက္ခံေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ လူထုေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ လူထုကသာ အနာဂတ္ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကို အဆုံးအျဖတ္ေပးမည္ ျဖစ္သည္။ စစ္တပ္လႊမ္းမိုးသည့္ လႊတ္ေတာ္က ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအနာဂတ္ကို အဆုံးအျဖတ္ေပးႏိုင္မည္မဟုတ္။ ေခတ္အေျပာင္းအလဲကို စစ္တပ္ႏွင့္ သူ႔လက္ပါးေစမ်ားက ဖန္တီးႏိုင္႐ိုးလည္းမရွိ။ ေခတ္အေျပာင္းအလဲကို ဧကန္ဖန္တီးႏိုင္သူမွာ ျပည္သူလူထုႏွင့္ လူထုေခါင္းေဆာင္သာျဖစ္သည္ကို ထို Voice ဂ်ာနယ္ ေဆာင္းပါးဆရာသည္ သိလ်က္ႏွင့္ မသိဟန္ေဆာင္ေနျခင္းေပေလာ …..။

တပ္ေျပး မ်ားျပားလြန္းသျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းပုံမျပည့္

လင္းႏိုင္ဦး / ၂၃ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉

မၾကာေသးမီက ဖဲြ႔စည္းၿပီးသြားသည့္ ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖဲြ႔တြင္ တပ္ေျပးမ်ား အလြန္မ်ားေနျခင္းေၾကာင့္ မူလဖဲြ႔စည္းပံု၏ တဝက္ပင္ အင္အားမရွိေတာ့ေၾကာင္း အဆိုပါတပ္ဖဲြ႔မွ တပ္ဖဲြ႔ဝင္တဦးက ေျပာသည္။
ျမစ္ႀကီးနား ပ်ဥ္ေထာင္တြင္ စစ္သင္တန္းတက္ရန္ ေရာက္ရွိေနသည့္ အဆိုပါတပ္ဖဲြ႔ဝင္က “က်ေနာ္တို႔ တပ္ရင္း (၂) ရင္း စစ္သင္တန္းတက္ဖို႔ ျမစ္ႀကီးနား ပ်ဥ္ေထာင္ကို လာၾကတယ္။ စုစုေပါင္း (၆ဝဝ) ေလာက္ လာတာမွာ တပ္သားေတြ ထြက္ေျပးကုန္ၾကလို႔ တပ္ရင္း (၂) ရင္းစာမွာ (၂၇၆) ေယာက္ပဲ ပါလာတယ္။ ဒါေတာင္ တပ္သားေတြမရွိလို႔ ျပည္သူ႔စစ္ေတြ ေခၚထည့္လာတာက တဝက္နီးပါးေလာက္ရွိတယ္။ ခု ဒီျမစ္ႀကီးနားမွာေတာ့ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ထားေတာ့ ေျပးလို႔မရဘူး။ သင္တန္းၿပီးလို႔ ကိုယ့္ေဒသကိုယ္ ျပန္ေရာက္ရင္ ေျပးၾကဦးမယ္။ လူေတာင္ က်န္ပါ့ဦးမလား မသိဘူး” ဟု ေျပာသည္။
ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) မွ အန္ဒီေအ (ကခ်င္) တပ္ဖဲြ႔သည္ နအဖစစ္အစိုးရ ေတာင္းဆိုသည့္အတိုင္း နယ္ျခားေစာင့္တပ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲဖဲြ႔စည္းခဲ့ၿပီး တပ္ရင္းအမွတ္ (၁ဝဝ၁၊ ၁ဝဝ၂၊ ၁ဝဝ၃) ဟူေသာ တပ္ရင္း (၃) ရင္းကို တရင္းလွ်င္ လူ (၃ဝဝ) စီျဖင့္ ဖဲြ႔စည္းခဲ့သည္။
စတင္ဖဲြ႔စည္းရန္ ျပင္ဆင္စဥ္ကတည္းက မူလ အန္ဒီေအ တပ္သားအမ်ားစုက နယ္ျခားေစာင့္တပ္တြင္ ဆက္လက္ပါဝင္လိုျခင္း မရွိဘဲ ထြက္ၾကျခင္းေၾကာင့္ တပ္သားသစ္မ်ား အလ်င္အျမန္ စုေဆာင္းခဲ့ရသည္။
ေတာင္ေပၚ ေက်းလက္ေဒသတုိ႔မွ အဓိကထား စုေဆာင္းထားသည့္ တပ္သားသစ္မ်ားသည္ တပ္ရင္းစခန္း ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ည၌ပင္ ျပန္ထြက္ေျပးၾကျခင္းမ်ဳိးလည္း မၾကာခဏ ျဖစ္ပြားခဲ့ကာ ျမန္မာျပည္ထဲမွ ေလာ္ေဝၚ၊ လခ်ိတ္ တိုင္းရင္းသားမ်ားက ၎တို႔ မူလေက်းရြာမ်ားႏွင့္ ေကအိုင္ေအ တပ္မ်ားဘက္သုိ႔ ထြက္ေျပးၾကၿပီး တ႐ုတ္ေသြးပါသူမ်ားက တ႐ုတ္ျပည္ဘက္ ထြက္ေျပးၾကသည္။
တပ္ရင္း (၁ဝဝ၁) ၏ တပ္ရင္းမႉးျဖစ္လာမည့္ ဘုမ္လန္းလည္း နယ္ျခားေစာင့္တပ္တြင္ ဆက္လက္ပါဝင္လိုျခင္းမရွိဘဲ တပ္မွထြက္သြား၍ သူ႔ေနရာတြင္ ဒယ္တန္ေခါင္လြန္းကို အစားထိုးခန္႔အပ္ခဲ့ရေၾကာင္း သိရသည္။
ယခုကဲ့သုိ႔ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ လက္ေအာက္ခံ ျဖစ္လာမည့္ နယ္ျခားေစာင့္ တပ္ဖဲြ႔စည္းေရးကိစၥကို ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) ဥကၠ႒ ဦးဆခံုတိန္႔ယိန္းမွ လဲြၿပီး အျခားေခါင္းေဆာင္မ်ားက ေထာက္ခံမႈမရွိျခင္းေၾကာင့္လည္း နဂိုတပ္ဖဲြ႔ဝင္မ်ား တပ္ထဲဆက္မပါဝင္ၾကဘဲ တပ္မွထြက္ေျပးၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း အန္ဒီေအ (ကခ်င္) ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းတဦးက ေျပာသည္။
နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖဲြ႔စည္းပံုအရ တပ္ရင္းတြင္ လာပူးေပါင္းမည့္ နအဖစစ္တပ္မွ အျမင့္ဆံုးလူမွာ ဗိုလ္မႉးရာထူးရွိသူျဖစ္ၿပီး နယ္ျခားေစာင့္တပ္ရင္း၏ အျမင့္ဆံုးရာထူး တပ္ရင္းမႉးကိုလည္း ဗိုလ္မႉးရာထူးပဲ ေပးထားျခင္းေၾကာင့္ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ရင္းမႉး ဗိုလ္မႉးသည္ နအဖ စီနီယာ ဗိုလ္မႉး၏အမိန္႔ကို နာခံရမည့္သေဘာျဖစ္သည္ဟု ၎က ေျပာသည္။
တပ္ရင္းအတြက္ အေရးႀကီးသည့္ ေထာက္ပံ့ေရးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရး တာဝန္မ်ားကို နအဖတပ္ဖဲြ႔ဝင္မ်ားက ရယူခ်ဳပ္ကိုင္ ထားေၾကာင္း၊ ေထာက္ပံ့ေရးဌာနသည္ စစ္လက္နက္ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ကိုင္တြယ္ထိန္းသိမ္းရသည့္ဌာန ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ တပ္ရင္းဖြင့္လွစ္ပဲြမ်ား လုပ္စဥ္ကာလကတည္းက တပ္သားမျပည့္၍ ျပည္သူ႔စစ္ အမ်ားအျပားက တပ္သားအျဖစ္ ယာယီဝင္ေရာက္ ဖဲြ႔စည္းေပးထားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခု ျမစ္ႀကီးနား ပ်ဥ္ေထာင္တြင္ စစ္သင္တန္းတက္ရန္ ကိစၥကိုလည္း တိုင္းမႉးႏွင့္ ေခတၱေတြ႔ဆံု႐ံုသာဆိုၿပီး ေခၚေဆာင္လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း အခ်ဳိ႕တပ္သားမ်ားက ေျပာၾကသည္။
ကခ်င္ အထူးေဒသ (၁) တြင္ တပ္ရင္း (၃) ရင္းရွိသည့္အနက္ တပ္ရင္း (၁ဝဝ၂) ကို ေဒသေစာင့္အျဖစ္ ထားခဲ့ၿပီး က်န္တပ္ရင္း (၂) ရင္းက အေျခခံစစ္သင္တန္း လာတက္ၾကျခင္းျဖစ္ကာ တပ္ေျပးမ်ား၍ တပ္ရင္း (၁ဝဝ၁) တြင္ (၁၆၆) ေယာက္၊ (၁ဝဝ၂) တြင္ (၁၁ဝ) ေယာက္သာ ပါလာၾကၿပီး ႀကီးၾကပ္သူ ေဒသခံအရာရွိအခ်ဳိ႕လည္း ပ်ဥ္ေထာင္ကို လိုက္ပါလာကာ တပ္ရင္း (၂) ရင္းမွ က်န္အရာရွိမ်ားမွာမူ ဗထူးတပ္ၿမိဳ႕၌ အရာရွိသင္တန္း သြားတက္ေနၾကေၾကာင္း စံုစမ္းသိရသည္။